Faded Memories

من رو هرچی نجات داد، جز آدم‌ها.

شاید میشد درستش کرد اما من دیگر آدم روزهای اول نبودم.

شاید میشد درستش کرد اما من دیگر آدم روزهای اول نبودم.

مودم این روزا

این خیلی ناراحت کنندست که به خودت بیای ببینی مراعات حالشو کردی، هر حرفی رو جلوش نزدی، هر نظری ندادی چون ممکن بوده ناراحت بشه ولی وقتی توی موقعیتش قرار بگیره به بی رحمانه ترین شکل ممکن حرف زده.

من فقط متوجه شدم

آدما با زبونشون که هیچی، با چشماشونم بهت دروغ میگن.

خودمونیم غمو نمیشه از تن بیرون کرد.

آدم ذره ذره بی‌حوصله میشه؛ اول دیگه فیلم ندیدم بعد کتاب نخوندم بعدش دیگه کمتر بیرون رفتم و الان کمتر حوصله ارتباطاتت جدید رو دارم.

دیگر هیچ چیز مثل قبل نشد؛ نه ما نه زندگی نه ایران.

سلام بر کسانی که آنها را بر گزیدیم تا با کمکشان با دنیا بجنگیم، اما هم آنها با ما جنگیدند و هم دنیا.

دلم برای بخش‌هایی از زندگیم تنگ شده که دیگه نمیتونم دوباره زندگیشون کنم.

کاش یکی می‌فهمید پشت این سکوت چیه🥺🖤

داری ناراحتم میکنی مطمئنی حواست نیست؟

غمگین میخوابم غمگین بیدار میشم غمگین میرم سرکار غمگین غذامو میخورم غمگین آهنگ گوش میدم غمگین با خانواده دور هم جمع میشیم و حتی میخندم.

من واقعا “نبود” رو به “کمبود” ترجیح میدم.

تو فقط مدیون من نیستی. تو مدیون همه‌ی آدمایی هستی که سر راه من قرار میگیرن و من به‌جای پروانه، تو دلم شک و ترس جوونه می‌زنه.

چیزی که نیاز دارم :               you               you   you          you         you you                                you    you                         you       you                  you           you          you                    you