Faded Memories

هر کسی تو کتاب زندگیش یه فصلی داره که وقتی بهش فکر میکنه تا اعماق وجودش تیر میکشه، از علاقه‌های بی سرانجام، از محبت به آدم‌های تو خالی، از اعتماد به آدم‌های رفتنی.

واقعا از جمله ‌“الکی سخت میگیری” متنفرم.

‏آخر می‌فهمیم ایران یه آزمایشگاه روانی خیلی بزرگ بوده با این هدف که تست کنن ببینن سقف تحمل یه انسان چقدر می‌تونه باشه.

هنوزم معتقدم برای منی که به همه چیز خیلی زیاد اهمیت میدم، بهترین حرفی که شنیدم تا امروز این بود: آدمارو همونطوری که هستن بپذیر ولی بذارشون تو جایگاهی از زندگیت که بهش تعلق دارن.

كاش يه روزی،یه جایی،یه زمانی،واقعا “ زندگی “ کنیم.

و دیگر هیچ چیز مثل قبل نشد؛ نه ما ، نه زندگی ، نه ایران.

یکی از خصوصیات بزرگ شدن اینه که یاد میگیری قرار نیست آدما همون قدری که تو دوستشون داری، دوستت داشته باشن.

از قشنگیات می‌شه هزار‌ و‌ یک شب نوشت.

‏از لحاظ روحی نیاز دارم، یه مدت هیچ‌ جا نباشم.

زندگی بت یاد میده بعضی چیزارو با اینکه دوسشون داری باید تموم کنی.

شما فکر میکنین آدم‌ها یهویی میرن ولی اشتباه میکنین، آدم‌ها کلی منتظر میمونن بفهمین، ببینین، انجام بدین و تو این مسیر هربار که نمیفهمین، نمیبینین، انجام نمیدین یه قدم عقب میرن و وقتی دیگه همه چی خیلی دور و کوچیک شد روشون رو برمیگردونن و برای همیشه میرن.