مُبـی؛

....

شبی رها می‌کنم این تن را تا شاید روحم در دنیای دیگر به آرامش برسد.

هیچ‌کس جز خودم، من رو ذره‌ای به زندگی وصل نمی‌کنه. همیشه خودم بودم، خودم هستم و خودم خواهم بود. به قول فروغ: «ولی فعلاً می‌سازم. چه می‌شود کرد؟ مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و از تویش خوشبختی درآورد. همین است که هست.»

روزا برام یه طوری میگذرن که انگار همش یه توهمه.

رابطه های موفق رازی ندارن پسره با عرضه‌اس دختره اصیل، همین.

به او فکر کردم، چه فکر خنک زیبایی‌‌.. در این ظهرِ زشتِ مرداد.

ـ چای مینوشیدم یکباره دلتنگش شدم بغض کردم و اشک در چشمانم حلقه زد همه با تعجب نگاهم کردند لبخند تلخی زدم و گفتم: چقدر داغ بود

ـ وقتی منتظری چایی آماده شه تا بتونه کمکت کنه.

ـ گر تو گرفتارم کنی، من با گرفتاری خوشم.

ـ من کل عمرم سابیده نشدم که تو بیای زیر اعلامیم بزنی مرحوم شادروان بزنید مرحوم داغونه دو عالم

ـ

از نوشته‌های شُکری اِرباش ៹‏

کاش می‌شد از بوها، ‏از صداها، ‏از جای خالی آدم‌ها ‏برای روزهای دلتنگی ‏عکس گرفت.

«پیش از آنکه بفهمیم چرا زنده‌ایم، پیر می‌شویم.» مسخ - فرانتس کافکا

ولی من بالاخره یه روزی میرم.