k

شب بخیر.

شاید اگر نوشتن نبود میمردیم

توت فرنگی و گیلاس های ترش و شیرین باغ پشتی گاه گاهی مرا یاد لبان تو می اندازد، تویی که هرگز حتی ندیدم. عطر تو چگونه بوی تو چگونه، صبر کن اصلا تو که هستی؟ هیچ وجود داری؟ تو را میبینم چون که شهریور و نفس آخر تابستانی. ظهر که برنج را دم می‌دادند آنقدر بوی لیمو و زعفرانشان در فضا پیچیده بود که مگر باران تو دیده میشد؟ صبر میکنم من قول میدهم که صبر میکنم تا بیایی و اگر آمدی من را هم با خودت ببر از این انسان های رهگذر و گذارا از سکه هایی که در کاسه کج و ماوجم می اندازند سیرم. باران بعدی نفس آخر تابستان بعدی بیا بباریم؛ باشد؟

🌟😇

اینم که گوش دادید دیگه حتما

با حال مناسب نوش جان گوش هاتون کنید.