k

ولی

خوابه خواب

خوابیما

پارک کنار مغازه.

یک سال از اون موقع میگذره. امشبم من تنها نشستم همینجا توی اون پارک خانوم جعفری هنوز همون جا کار می‌کنه ولی اون شب اون سوار ماشین شد و رفت و من هنوز همینجام. همینجا نشستم.

گفت بچه ای دیگه بلد نیستی. گفتم چاقو داری؟ گفت نه.

گفت تو هم سیب بخور گفتم دندون های کوچیکی دارم. درد میگیره

خانوم جعفری با اون دندون هایی که سفیدشون کرده بود عین در یخچال شده بود سیب رو گاز زد.

به هم نگاه کردیم بعد به عمو گفتیم ما نارنگی می‌خوردیم همین.

عمو ناراحت شد گفت از کجا کوبیدم اومدم دنبال شما که دخترا چطوری بیان خونه اگر کسی اذیتتون میکرد چی؟

صدای بوق اومد. گفت چرا اینجا خوابیدید؟ پاشید بریم خونه. همزمان گفتیم ما نمیاییم شما برید.

گفتم اگر هیچوقت هیچکس دنبالمون نیاد چی؟ گفت اونوقت همینجا تموم میشیم. گفتم آخه نزدیک پارک مغازه؟ اینجا هم شد جا؟

دراز کشید گفت منم همینطور.

گفت سیب رو توی راه بخوریم بلند شو خیلی دیر شده روی چمن ها دراز کشیدم گفتم من نمیام من می‌خوام همینجا بمونم تا ابد.

چشمامونو بستیم و گذاشتیم بین دندونامون. به قدری شیرین بود که انگار معلم ادبیات پشت به ما رو به تخته ماژیک به دست داره ماضی رو توضیح میده و ما داریم ته کلاس نارنگی میخوریم

پوست نارنگی دور دستاش می‌چرخید و بعدش نصفش کرد گفت این مال من این مال تو گفتم باشه.

گفتم حالا نوبت توعه گفتش باشه.