Rêve

نمی دانم؛تمام امیدم رو به زندگی از دست داده ام،منی که با نام اٌمید به یاد همه می آمدم. _زهرا

لبم از دور، چشاتو میبوسه.

به که بسپارمت ای خاک به بادت ندهند؟ به که بسپارمت ای خانه که ویران نشوی؟

من به چشم‌های بی‌قرار تو قول می‌دهم: ریشه‌های ما به آب شاخه‌های ما به آفتاب می‌رسد، ما دوباره سبز می‌شویم. -قیصر امین‌پور.

یادت باشه تو تا ابد 7دقیقه منی:)

عمیقا دل تنگم،دل تنگ سال هایی که آرزو داشتم زود بگذرن؛

دلم میخواهد برای مدتی گم شوم؛ گٌم در آغوش او.

آنچه مردم از آن حرف می‌زنند، نه برایم جالب است نه اهمیتی دارد؛ برایم از داستان های دوردست بگو؛ از آدم های گمشده در تاریخ، از موسیقی غریبی که کمتر کسی آن‌ها را شنیده است. از ستاره ها؛ آسمان‌ها و رویاها.

اگر زنده ماندم و یک روزی باهم در یک خانه چای خوردیم برایت تعریف میکنم که این روزها چقدر سخت و دیر و دور گذشت.

لذت بخش ترین لحظه هم میرسه به لحظه ای که باهم میشینیم قهوه میخوریم و از کل زندگی و… حرف میزنیم☕️’

او مانند گل‌لیلیوم است،