راست

چارلی کرک: «از روی نحوهٔ واکنش افراد هنگام مرگ یک نفر، می‌توان چیزهای زیادی دربارهٔ شخصیت آن‌ها فهمید.» ​چارلی درست می‌گفت. فعالان سال‌ها موعظهٔ همدلی می‌کردند و سپس سال گذشته را صرف جشن گرفتن مرگ یک مخالف سیاسی نمودند.

​در رویدادی به میزبانی بیوهٔ چارلی (charlie's widow)، یک فعال چپ‌گرا ماسک کاریکاتوری چارلی کرک را بر چهره گذاشت و صحنهٔ قتل را برای تولید محتوا بازسازی کرد. ​او مانند یک فرد کشته‌شده لباس پوشید و صحنهٔ قتل را در برابر چشمان زنی که او را به خاک سپرده بود، اجرا کرد.

حسن پیکر ابتدا این ترور را یک فاجعه خواند و از مردم خواست که با آن شوخی نکنند. ​اما بعداً روی صحنه ایستاد و به‌تمسخر ترانهٔ «ما چارلی کرک هستیم» را خواند، درحالی‌که جمعیتی از چپ‌گرایان او را تشویق می‌کردند و می‌خندیدند.

یک سال بعد، یک پست ناشناس در برنامهٔ دانشگاهی جورج‌تاون، مسابقهٔ «شبیه‌ترین فرد به چارلی کرک» را برای سالگرد ترور او تبلیغ کرد. ​این پست ۲,۲۰۰ رای مثبت دریافت کرد. آن‌ها این مناسبت را سالگرد کرک نامیدند.

پس از قتل او، نظرسنجی «یوگاو» (YouGov) از آمریکایی‌ها پرسید که آیا خشونت برای دستیابی به اهداف سیاسی هرگز قابل توجیه است یا خیر. ​در میان پاسخ‌دهندگان «بسیار لیبرال»، ۲۵ درصد گفتند بله. در میان محافظه‌کاران، ۶ درصد همین نظر را داشتند. (رجوع به تصویر پنجم شود.)

البته، این رفتار شامل همهٔ افراد جریان چپ نبود، و فقط هم محدود به چپ‌ها نمی‌شد. ​کندیس اونز ماه‌ها به بیوهٔ او، اریکا، حمله کرد؛ سوگواری او را زیر سوال برد و فرضیه‌های توطئه را مطرح کرد، آن هم درحالی‌که او برای شوهرش داغدار بود و دو فرزندشان را بدون او بزرگ می‌کرد.

​این‌ها همان کسانی هستند که خود را جبههٔ «خوبی» می‌نامند: ضد نفرت و ضد خشونت. ​اما به محض اینکه یک محافظه‌کار تیر می‌خورد، ناگهان خشونت سیاسی پذیرفتنی می‌شود و تمسخر، بدل به کمدی می‌گردد.

چارلی درست می‌گفت. وقتی کسی که از او متنفرند می‌میرد، چیزهای زیادی دربارهٔ افراد یاد می‌گیرید. و سال گذشته هرچه را که لازم بود دربارهٔ فعالان چپ بدانیم به ما آموخت...