𝗠𝗲𝗵𝗿𝗿𝗮𝗮𝗱

میدونم امشبم، مثل همیشه وقتی همه خوابیدن من با زخم‌هام تنها می‌مونم. زخم‌هایی که مثل سایه همراهم میان و نمی‌ذارن فراموش کنم چند بار افتادم. ولی همیشه وسط تاریکی با خودم می‌گم: از فردا دیگه تسلیم نمی‌شم.ولی نه از امروز دیگه تسلیم نمیشم هر شکست، مثل صفحه‌ایه که باد می‌لرزونه و صدای ورق خوردنش یادم می‌اندازه هنوز قصه تموم نشده. من یاد گرفتم از همین غم، پله بسازمو از همین اشک‌ها چراغ روشن کنم. می‌دونم راه طولانیه و مقصد شاید دور و شاید نشدنی… ولی من می‌جنگم. با پاهای خسته، با قلبی زخمی، با رویایی که نمی‌ذارم باد از پنجره ببره.همون رویایی که خودم میخوام نه رویایی که بقیه برام نوشتن من هنوزم ادامه می‌دم… حتی اگه دنیا باورم نداشته باشه، من خدا رو دارم...

نوشته ای دلی از شب های تلخ زندگی:)یادش بخیر: 1404/06/04