نیمه پنهان

وقتی برمی‌گردم و به عقب نگاه می‌کنم، می‌بینم چقدر از تموم این مدت رو درگیر جنگیدن بودم… فقط جنگیدم، فقط دووم آوردم. همیشه مشغول درست کردن چیزی بودم؛ حتی چیزهایی که من خرابشون نکرده بودم. همیشه یه چیزی برای حل کردن، یه چیزی برای تحمل کردن، یه چیزی برای نجات دادن وجود داشت. و حالا که به عقب نگاه می‌کنم، می‌بینم چقدر خسته‌ام از این همه دووم آوردن. واقعا چقدر درگیرم… پس کی قراره فقط زندگی کنم؟ کی قراره یه بار هم بدون اینکه مجبور باشم چیزی رو درست کنم یا از چیزی جون سالم به در ببرم،فقط زندگی کنم؟ اینم از نوشته امشب ما ✍ شبتون بخیر✨