PARNIYA🪭

‏نمیدونم شاید اگه غرورت میزاشت بعضی حرفا رو بزنی،الان تو وضعیت بهتری بودیم.

دلم میخواد همه چیز رو ول کنم و برم،نباشم،ناپدید شم،کسی از من خبر نداشته باشه،کسی منو نشناسه،از یاد ها کمرنگ و بعدشم محو شم انگار هیچوقت وجود نداشتم.

من شدیدا دلم برای بستیم تنگ شدههه:))))

چشات منو نجاتم میداد بگو چیشد بگا رفتیم ما

‏تنها چیزی که تو تابستون ترکوندم سلامت باتری گوشیم بود.

تو با بقیه فرق داشتی؛بقیه اگه بهم زخم زدن،تو منو کشتی.

اشتباه از من بود؛ فکر میکردم توام مثل منی فکر کردم حرفات همونقدر که قشنگن واقعی‌ان،فکر میکردم میشه بهت اعتماد کرد.

اخرشم آدم میمونه و یه مشت خاطره،خاطره هایی که نه میشه پاکشون کرد،نه میشه دوباره زندگیشون کرد.

شاید رازش اینه نباید بزاری دنیا بفهمه یه چیزی رو خیلی میخوای!