eleutheromania,

گاهى حتى فراوانىِ احساس‌ها مرا سرگشته مى‌کند. در درونم هزاران حس هست كه نام و ماهيتشان را نمى‌دانم، امّا بارها آن‌ها را تجربه مى‌كنم. همين انبوهِ احساس‌ها مرا در فهمِ زندگى بسيار دچار سردرگمى مى‌كند و بر تصميم‌هايم اثرى ژرف مى‌گذارد؛ چنان‌كه بيشترِ اوقات، انتخاب‌هايم به خطا مى‌روند

میخوام شغلم بعنوان یک انسان رو ترک کنم و از فردا بعنوان یک درخت ادامه تحصیل بدم،مرسی.

بعضی وقتا حتی احساس های زیاد هم منو گیج میکنه هزارتا حس وجود داره که نمیدونم چین ولی خیلی مواقع تجربشون میکنم و همینا منو درباره زندگی خیلی گیج میکنن و روی تصمیماتم تاثیرای زیادی میزارن(معمولا تصمیماتم خراب میشن).

بعضی وقتا این عجیب بودن و بزرگ بودن زندگی منو خیلی گیج میکنه و باعث میشه خیلی خراب کنم در مواقع زیادی همیشه ترجیح میدم زندگی همونقدر کوچیک و ساده که داخل سرم میگذره باشه.

یکی از عجیب ترین چیز ها درباره زندگی اینه که تو هیچوقت نمیدونی چند بار یکنفر “تقریبا” بهت پیام داده،”تقریبا”زنگ زده،”تقریبا”برگشته تا یکچیزی بگه ولی نگفته،چندین خداحافظی هیچوقت گفته نشدن،چه احساس هایی هیچوقت اعتراف نشدن. زندگی عجیب و بزرگ تر از چیزیه که توی سر ادم هاست.

ایرانِ قشنگم.

فقط پهلوی میتونه دوباره این کشورو زنده کنه،زندگیو بهش برگردونه،و تمام امیدم همینه.

تمام چیزی که میخوام اینه که عید کنار خانوادم باشم،ایران باشم.

“زندگی” معنای عجیبیه برای ماهایی که کلشو جنگیدیم که ازاد باشیم و امن قدم برداریم توی کشور خودمون و نشد.

کی دوباره زندگی قراره به این بدن های خسته برگرده،کی نوبت ما میشه که زندگی کنیم؟.

دلم برای زندگی،نفس کشیدن،احساس کردن و حس شدن،شادی،خستگی،زندگی،زندگی،زندگی تنگ شده.

ایرانم را میخواهم،انجایی که درونش غم معنا ندارد،بی‌گناه کشته نمیشود،کودکان را تیر باران نمیکنند،خانواده ها داغ دار نیستند،مردم میرقصند،آزاد هستند.آزاد هستند،آزاد هستند.

These poor un-American girls-

تا آخرین روزِ عمرم،تا آخرین نفس،تا اخرین نگاه،ایران،ایران،هزاران بار ایران.

Pins.

به یاد آنان که جسارت بیشتری از ما داشتند،حرف مارا بلند تر فریاد زدند،و اکنون در کنار ما نیستند.