حُبّیات؛

از زیباترین دست نوشته‌هایی که خواندم نوشته‌ی مرید البرغوثي ‌شاعرِ فلسطینی برای همسرش بود: «در تابستان سال ۱‌۹۷۰ یک خانواده شدیم و خنده‌ی او خانه‌ام شد...»

نتألم و نبكي... نحزن و نصمت... و تمر الأيام، ثم ندرك أن قضاء الله كان أجمل من كل التوقعات. «درد می‌کشیم و گریه می‌کنیم... غمگین می‌شویم و سکوت می‌کنیم؛ و روزها می‌گذرد، سرانجام می‌فهمیم که تقدیرِ خداوند بسیار "زیباتر" از انتظاراتِ ما بوده است.»

توی یه کتابی خوندم که می‌گفت: «دلم میخواهد در دنیایی از کتاب,دریا، قهوه و روزهای بارانی، مدتی گم شوم.» بنظرم بهترین تراپی‌ای که میشه تجربه کرد همینه.

بغض؛

وضعیت پول‌ها‌ به محض ورود به حسابم:

دنیای بزرگسالی مجبورت میکنه که قوی باشی ادامه بدی، جا نزنی، بغضتو قورت بدی، طاقت بیاری و زنده بمونی.

نیازمندی‌ها:

‏تو رفتی؛ ‏شهر در تو سوخت ‏باغ در تو سوخت ‏اما دستت ‏بشارت فردا را داد، ‏و هر سال سبز می‌شود ‏و با شاخه‌های زمزمه‌گر در تمام خاک ‏گل می‌دهد ‏گلی به سرخی خون…

﴿فَاستَجَبنا لَهُ وَنَجَّيناهُ مِنَ الغَمِّ وَكَذلِكَ نُنجِي المُؤمِنينَ﴾

امیدوارم گاهی زندگی بجای اینکه ازمون قوی بودن بخواد، فقط اجازه بده با خیال راحت شاد باشیم.

أمّا الأن يا أبتي! فسأفعل كلّ ما بوسعي، كي أُحشَرَ معك .. اما الآن، ای پدرم! هر چه در توان دارم انجام خواهم داد، تا با تو محشور شوم .. ‌

واقعا ممنونم که آپشنی به عنوان خواب وجود داره؛ چشاتو میبندی. نه میبینی. نه میشنوی. نه حرف میزنی. راحت.

گرون‌ترین چیزایی که دارم:

دیگر برايم مهم نبود، كه ديده شوم، درک شوم، با من صحبت شود، دوستم داشته باشند يا نه، دعوت شوم يا درباره‌ام صحبت كنند؛ حالا همه جا آرام است و من خودم را پيدا كرده‌ام.

روزگار هرچه گرفت؛ امید را نتوانست.