🖤

تسلیت، واژه‌ای‌ست کوچک برای اندوه بی‌کرانی که بر دل خانواده‌هایی نشسته که عزیزانشان را از دست داده‌اند. امید که روزی برسد که هیچ مادری برای فرزندش سیاه نپوشد، هیچ پدری قامتش زیر بار سنگین غم خم نشود و هیچ خانه‌ای با صدای گریه از خواب بیدار نگردد. دل آدم تنها با اندیشیدن به این همه داغ، به این همه جای خالی و به این همه حسرت، به درد می‌آید. گاهی اندوه آنقدر بزرگ است که حتی سکوت، رساتر از هر واژه‌ای می‌شود. تسلیت گفتن در برابر چنین مصیبتی، تنها چند کلمه است؛ و مگر چند واژه می‌توانند آغوشی باشند برای مادری که فرزندش را صدا می‌زند و دیگر هیچ پاسخی نمی‌شنود؟ یا مرهمی برای پدری که دردش را در سکوت فرو می‌برد و هر روز با جای خالی عزیزش زندگی می‌کند؟ امروز، تنها می‌توان سکوت کرد، دعا خواند و از صمیم دل آرزو کرد که دیگر هیچ مادری، هیچ پدری و هیچ خانواده‌ای، داغدار عزیزش نشود. یاد همه جان‌هایی که از میان ما رفتند، گرامی و خاطره‌شان جاودان. پروردگار به دل‌های داغدار، صبر و آرامشی عطا کند که هیچ واژه‌ای یارای توصیفش را نداشته باشد. به اشک مادرانی قسم که هر شب با عکس فرزندشان نجوا می‌کنند... به بغض پدرانی قسم که دردشان را پشت دیوار سکوت پنهان کرده‌اند... به قلب خانواده‌هایی قسم که با رفتن عزیزشان، برای همیشه تکه‌ای از وجودشان را از دست داده‌اند و هیچ‌گاه دوباره کامل نخواهند شد... برای تمام جان‌هایی که دیگر در میان ما نیستند، آرامش. و برای تمام دل‌هایی که بار این داغ را تا پایان عمر بر دوش می‌کشند، صبری که هیچ انسانی هرگز ناچار به تجربه‌اش نباشد. روحشان شاد، یادشان تا همیشه زنده و نامشان در دل‌ها جاودان.