Manuk | مانۊک ✨

یه مصاحبه‌ای راجع به اپیدمیِ اچ‌آی‌وی/ایدز توی دهه‌ی هشتاد میلادی بود که توش یه خانوم آمریکایی می‌گفت اون زمان، توی سال ۱۹۸۱ (اگه اشتباه یادم نباشه) فقط ۴۵ بار رفته بود خاک‌سپاری دوستاش به خاطر این‌که از ایدز مرده بودن. عملاً هر هشت روز یه بار رفته بوده خاک‌سپاریِ یکی از عزیزانش و باری نیست که به این فکر کنم و مو به تنم سیخ نشه.

ایده‌هاتونو بگین 🤝

تو فکر خودمم هست راستش نمی‌دونم چطوری عملی‌ش کنم فعلاً 👀

https://t.me/manukishere/1016 مانوک نمی‌شه یه کامیونیتی تشکیل بدی با همین بچه‌هایی که توی کانالت هستن و اغلب از این فیلتر رد می‌شن؟ :)) ما نیاز به دوست داشتن و دوست داشته شدن داریم و ارتباط می‌خوایم=)

با دوستم صحبت می‌کردیم و می‌گفتیم: «چه‌قدر بدبخت‌ایم که معیارمون برای ارتباط با آدما اینه که فمنیست باشن؛ چون خیلی جدی bare minimum هست این موضوع که باور داشته باشی ملت با هم برابرن و با این حال بازم بیشتر آدما از این فیلتر رد نمی‌شن»

آقا چی بگم من الان 🥹✨ مرسی جدی! خیلی خیلی قشنگه 😭💜

WOWWWW

یکم هنوز اسکیل ایشوز دارم به امید خدا هروقت پیشرفت کردم بازم نقاشیت میکنم:>❤

راستی نمی‌دونم می‌دونین یا نه ولی ژوئیه (July) ماه افتخار معلولیته؛ افتخار به این‌که با وجود معلولیت‌های مختلف تمام معلولین دنیا می‌تونن پا به پای افراد غیر معلول زندگی رو جلو ببرن و حضور داشته باشن اینم پرچم معلولیته و معناش ایناست: یه نوار مورب که نشون دهنده‌ی زیست متفاوت معلولیته رنگ سبز نماد معلولیت‌های حسیه مثل نابینایی و ناشنوایی آبی نماد معلولیت‌ها و اختلالاتِ هیجانی و روانیه مثل افسردگی سفید برای معلولیت‌های پنهان و تشخیص داده نشده زرد برای معلولیت‌های هوشی و ذهنی، و تنوع عصبیه، مثل اوتیسم و ADHD قرمز هم برای معلولیت‌های فیزیکی در نهایت هم زمینه‌ی خاکستری برای سوگواریه؛ سوگ برای افرادی که به دلیل خشونت، نادیده گرفته شدن، سوء استفاده، خودکشی، و بیماری ناشی از معلولیت، جون خودشونو ازدست داده‌‌ن

«بزرگ‌ترین مشکل معلولیت، غالباً خود معلولیت نیست؛ طرز برخورد جامعه و بقیه با معلولیته»

فکر می‌کنم نمی‌شه به همه‌چیز افراطی نگاه کرد. در ایران امروز، سیستم حمل‌ونقل، مدارس، بیمارستان‌ها، بازار کار و حتی فضای عمومی برای افراد دارای معلولیت تقریباً غیرقابل سکونت است. یه خانواده برای نگهداری از فرزند با نیازهای خاص، هم از لحاظ عاطفی فرسوده می‌شه و هم از لحاظ مالی ورشکست. توی این شرایط، گفتن «سالم باشه» اصلاً چیز بدی نیست؛ بلکه واکنشی کاملاً منطقی به شرایط سخت موجوده. درست‌ش اینه که هم به سختی خانواده‌ها حق بدیم و هم تلاش کنیم نگاه‌مون رو اصلاح کنیم: دیگه معلولیت رو مساوی با نابودی نبینیم. بشه که آرزو کنیم «فرزندم سالم و سرزنده باشه»، اما اگه تقدیر طور دیگه‌ای بود، بدونیم که اون فرزند همچنان شایسته‌ی عشق، احترام و یه زندگی خوبه. این دو تا با هم منافاتی ندارن.

مردیم از خوشی به خدا

چه عجب سند شد این وویس