between dreams

Sailor, take me to her, Oh Sailor, take me home, Sailor, can you hear me, Sailor, hear my call, Sailor, sailor

چرا هروقت من عکس میزارم چنل باگ میخوره

آدمایی که برای اینکه مورد قبول بقیه باشن، هر روز یه تیکه از خودشون رو عوض نمی‌کنن. اگه یه چیزی رو دوست داشته باشن، با ذوق درباره‌ش حرف می‌زنن

یه چیزی که همیشه توی آدما برام جذابه، اینه که چقدر با خودشون راحتن.

-What do you want?” The old answers came easily: money. Revenge. To silence the voice of Jordie in his head forever. But another answer rose inside him, louder than the rest. +You. Inej. I want you.

یه وقتایی حس می‌کنم بهترین قسمت روز، همون چند دقیقه‌ایه که هیچ اتفاق خاصی توش نمی‌افته. وقتی اتاقت ساکته، گوشی یه گوشه افتاده و برای چند دقیقه هیچ‌کس چیزی ازت نمی‌خواد. نه لازم داری جواب کسی رو بدی، نه عجله داری جایی بری، نه حتی اتفاق خاصی قراره بیفته. فقط خودتی و یه عالمه فکر که معلوم نیست از کجا سر و کله‌شون پیدا شده. بعد یهو می‌بینی داری به چیزهای کاملاً بی‌ربط فکر می‌کنی؛ مثلاً اینکه اگر یه روز دیگه هیچ‌وقت اون آهنگ رو نشنوی، باز هم یه جایی از ذهنت می‌مونه؟ یا اینکه آدم‌های قدیمی زندگیت الان دارن چه کار می‌کنن؟ هنوز هم همون عادت‌هایی رو دارن؟ هنوز وقتی یه چیزی می‌بینن یاد تو می‌افتن یا تو تنها کسی هستی که بعضی خاطره‌ها رو با خودش نگه داشته؟ بعد از خودت می‌پرسی چرا اصلاً داری به این چیزها فکر می‌کنی و جواب خاصی هم نداری. شاید مغز ما فقط گاهی دلش می‌خواد از شلوغی روز فرار کنه و بره سراغ چیزهایی که هیچ نتیجه‌ای ندارن. و راستش من این لحظه‌ها رو دوست دارم. اینکه برای چند دقیقه لازم نیست مفید باشم، لازم نیست کاری انجام بدم یا حتی بدونم فردا قراره چی بشه. فقط می‌تونم بشینم و به چیزهای کوچیک و بی‌اهمیت فکر کنم و بذارم زمان یه کم بدون من جلو بره.

من هنوز اولای شش کلاغم ولی واقعاً چرا این کتاب این‌قدر خوبه؟😭 از اون کتاباست که دلم می‌خواد سریع‌تر بخونمش تا بفهمم چی میشه، ولی هم‌زمان دلم نمی‌خواد زود تمومش کنم میفهمی؟ کَز و اینژ رو هم که فعلاً گذاشتم یه گوشه‌ی قلبم و اصلاً مسئولیت عواقبش با خودم نیست:)) فضای کتاب، شخصیت‌ها، اون حس مرموزی که همه‌چی رو گرفته... خیلی دوستش دارم.برای تک‌تک‌شون ذوق دارم.