between dreams

توی جلد سوم به اندازه‌ی یک سال بلاتکلیفی کشیدم؛ دیگه ظرفیت ندارم.

The ending of the Caraval series.

🎪✨

از آدم‌هایی که تو نقش قربانی فرو می‌رن خوشم نمی‌آد و هر رابطه‌ای باهاشون به شدت می‌تونه آسیب‌زا باشه. چندتا از نشونه‌هاشون رو می‌گم که شما مثل پریسای ناآگاه گذشته گول نخورید. اول اینکه، باور دارن خیلی خوبن و دنیا علیه‌شونه. همه چیز ناعادلانه‌ست. همه بهشون ظلم کردن و می‌کنن. دوم اینکه فکر می‌کنن هیچ قدرتی برای تغییر ندارن و هر چقدر هم تلاشش کنن اون مشکل تغییر نمی‌کنه. سوم اینکه تو خودترحمی غرق شدن. و در آخر هم به هر انتقادی به شدت واکنش نشون میدن و سریع مظلوم‌نمایی می‌کنن.

داستان جوری که دوست داشتم پیش نمیره پس تا صبح هیت به اسطوره

این دو نفر اصلاً تا حالا یه گفت‌وگوی صادقانه هم نداشتن. ولی نه ببین تلا خانوم عاشقه

این رابطه ها واقعاً قراره منو تحت‌تأثیر قرار بده یا فقط داستان می‌خواد منو مجبور کنه اینارو رمانتیک ببینم؟ چون من جز دروغ چیز دیگه ای نمیبینم

اسکارلت توی جلد سه خیلی رو مخه چون تصمیم‌ها و واکنش‌هاش گاهی باعث می‌شن احساس کنی هنوز درگیر همون ترس‌ها و الگوهای قبلیشه.تلّا معمولاً میره سمت حقیقت و خطر، اسکارلت بیشتر درگیر احساسات و رابطه‌هاست. در نتیجه ممکنه بعضی رفتارهای اسکارلت کندتر یا تکراری‌تر به نظر میرسه.

مشکل اینه که داستان انقدر روی رازِ هویت اسطوره تأکید کرده که آدم انتظار یه افشای خیلی خفن‌تر پیدا می‌کنه.

بلاخره فهمیدم اسطوره کیه و اصلا سوپرایز نشدم

چیزی ندارم که بگم

1,926,000