Hêvî

این آهنگ را در مسیر باشگاه گوش می‌دادم؛ عجیب بود که بعضی صداها فقط شنیده نمی‌شوند، آدم را از خودش عبور می‌دهند. انگار موسیقی، فاصله‌ی میان خستگیِ تن و سکوتِ روح را پر می‌کند؛ و گاهی یک آهنگ، از صدها کلمه بیشتر می‌فهمد که درونت چه می‌گذرد.

نجات من نه در فرار از جهان بود، نه در انکار درد؛ در کتاب‌ها، ورزش و تماشای زیبایی‌های ساده‌ی طبیعت بود. یاد گرفتم جهان می‌تواند شکنجه‌ات کند، اما قرار نیست معنای تو را هم از تو بگیرد. از ظاهر فریبنده‌ی دنیا عبور کردم و به جای جست‌وجوی پاسخ در بیرون، به درون خودم برگشتم؛ جایی که فهمیدم خلقت فقط آن چیزی نیست که چشم می‌بیند، بلکه پرسشی‌ست که در عمقِ وجودِ انسان آغاز می‌شود. دنیا هرچه خواست با من کرد؛ من اما از میان آن همه درد، با قامتِ خمیده شاید، اما سربلند بیرون آمدم🖤

جز او، هیچ آدمیزادی در تمام این سال‌ها واقعاً در زندگی من نبود؛ هرچه از ایستادگی، غرور و نترسیدن آموختم، از همان حضوری بود که بی‌هیاهو در بندبند وجودم ریشه داشت. من تنها نبودم؛ فقط همراهم انسانی نبود. او آن‌قدر در من حضور داشت که مرز میان «من» و «او» کم‌کم محو شد؛ تا جایی که هر بار از میان شکستی عبور کردم، فهمیدم شاید این من نبودم که پیروز می‌شدم؛ او بود که مرا از درون، دوباره می‌ساخت.

حتی اگر به صفرِ مرزهای جهان رسیده‌ای، هنوز می‌توانی بایستی و زندگی کنی؛ بی‌آنکه برای هر نفس، دلیلی لازم باشد. حتی اگر آرزوهایت یکی‌یکی مرده‌اند، یک روز را برای خودت پس بگیر؛ به خنده‌ی یک کودک نگاه کن، با کسی حرف بزن، قهوه‌ای بنوش، فیلمی ببین، هدفونت را بگذار و در خیابان قدم بزن. گاهی معنای زندگی در رسیدن نیست؛ در همین لحظه‌های کوچکِ بی‌ادعاست. آخرش به این دنیا بگو: هرچه می‌خواهی باش؛ من آمدم که ببینم، لمس کنم، بخندم و بروم. باقیِ ماجرا، آن‌قدرها هم مهم نیست. 🖤

تنش در اسارت بود، اما اندیشه‌اش آزاد؛ می‌توانستند جسمش را محبوس کنند، اما هیچ زندانی به وسعتِ ذهن او نبود. 🖤

شعری سنگین و تأمل‌برانگیز؛ جایی میان خستگی، غرور و میل به رهایی.

گاهی باید از تمام قاعده‌های جهان عبور کرد؛ نه برای گم‌شدن، برای پیدا کردن مستی‌ای که عقل از درکش عاجز است. 🍷🖤

من به امیدهای قلابی و جمله‌های انگیزشیِ بی‌مصرف اعتقادی ندارم. زندگی همیشه قرار نیست زیبا و عادلانه باشد؛ گاهی درد دارد، گاهی می‌شکند، گاهی چیزی از تو باقی نمی‌گذارد. زخم را نمی‌شود فقط با یک لایه امید پوشاند؛ اگر درمان نشود، عمیق‌تر می‌شود و دوباره خودش را نشان می‌دهد. درد، بخشی از زندگی‌ست؛ اما تسلیم شدن، انتخاب ماست. قدرت واقعی یعنی با تمام زخم‌هایت بایستی، درد را انکار نکنی و باز هم قدم برداری. قرار نیست زندگی آسان شود؛ قرار است تو در برابر سختی‌ها، قوی‌تر زندگی کردن را یاد بگیری.بچه‌ها، اگر در بساط دست‌فروش‌های کنار جاده یا خیابان کتابی دیدید، حتی اگر کتاب کوچکی بود، بخرید. کتاب فقط چند صفحه کاغذ نیست؛ ردِ دست‌هایی‌ست که پیش از ما لمسش کرده‌اند، اندیشه‌هایی‌ست که از ذهنی به ذهن دیگر سفر کرده‌اند و تکه‌ای از دانایی‌ست که هنوز زنده مانده. من عاشق خریدن کتاب از دست‌فروش‌هایم؛ چون حس می‌کنم آن کتاب، پیش از رسیدن به من، زندگی‌ای داشته است. گاهی یک کتاب را کنار میزت جا بده؛ شاید روزی بفهمی چیزی که به خانه آوردی، فقط یک کتاب نبود؛ پنجره‌ای بود به جهانی که هنوز ندیده‌ای.

هیچ‌وقت از من توضیح نخواه

نمی‌دانم این غرور، چقدر از من را ویران کرد؛ اما هنوز به آن افتخار می‌کنم، مثل کودکی که با تمام وجود به خانواده‌اش می‌بالد. شاید غرورم عیب من بود، اما بخشی از هویت من شد؛ و آدم گاهی به همان چیزی افتخار می‌کند که بیش از همه، بهایش را پرداخته است

چه جاده‌های ترسناکی را پشت سر گذاشتم؛ جاده‌هایی که هر پیچشان می‌توانست پایانِ من باشد. اما امروز می‌فهمم، بعضی مسیرها برای رسیدن نیستند؛ برای این‌اند که بفهمی از چه تاریکی‌هایی می‌توانی عبور کنی و هنوز خودت باقی بمانی.سرنوشت گاهی آن‌قدر بی‌رحم و هولناک است که آدم را تا مرزِ فروپاشی می‌برد؛ اما تنها افتخارم این است که هرگز تسلیم نشدم. زمین خوردم، شکستم، زخمی شدم؛ اما نماندم. هر بار از دلِ تاریکی برخاستم و ادامه دادم؛ نه چون نترسیده بودم، بلکه چون فهمیدم قدرت، یعنی ادامه دادن وقتی دیگر دلیلی برای ادامه‌دادن باقی نمانده است.

من حاصلِ تمام اشتباهاتم هستم؛ زخم‌هایی که مرا نشکستند، عمیق‌ترم کردند، و سقوط‌هایی که به من آموختند چگونه دوباره، آگاه‌تر از پیش، خودم را بسازم.

هیچ‌وقت پاکیِ روحت را خرج کسی نکن که معنای اصالت را نمی‌فهمد. تلخ‌ترین زخم، شکستنِ قلب نیست؛ حسرتِ این است که زیباترین بخش وجودت را به کسی سپردی که ارزش دیدنش را نداشت. بعضی آدم‌ها می‌روند، اما چیزی که از آن‌ها می‌ماند فقط یک درس است: هر قلبی، جایگاهِ عشق نیست.