Hêvî

من کوردم؛ فلسفه‌ام تاریخ است و ریشه‌هایم در حافظهٔ مادها نفس می‌کشند. نه برای بردن آمده‌ام، نه برای باختن، نه برای آن‌که از کسی سبقت بگیرم؛ من از جنسِ مسابقه نیستم. آمده‌ام با باد برقصم، با نور بخندم، در تاریکی، معنای بودن را جست‌وجو کنم و در لحظه، بی‌آن‌که اسیرِ گذشته یا گروگانِ آینده باشم، جاری شوم. من نیامده‌ام زندگی را فتح کنم؛ آمده‌ام آن را با تمامِ تناقض‌هایش تجربه کنم.

تابستان می‌رود؛ و زمان، بی‌رحمانه یادمان می‌دهد: هیچ‌چیز تکرار نمی‌شود.

من از جنسِ ممکن‌ها نیستم؛ مرا به اندازه‌ی جهانِ خودت تقلیل نده

بنظرم به ما باید اسکار جان سخت بدند نمیدونیم چجوری دوووم میاریم ولی دلمون رو خوش میکنیم به همینا #کورد #ایران

فلسفه‌ی من ساده نیست؛ من به رنج به چشم شکست نگاه نمی‌کنم، به آن به چشمِ آگاهی نگاه می‌کنم؛ می‌سوزم، می‌فهمم، و دوباره خودم را می‌سازم.

این موزیک و هرکسی نشنیده… 💔☝️ I really have to leave now واقعا باید الان برم Can’t stay here anymore, no more دیگه نمی‌تونم اینجا بمونم، دیگه نه We’ve come too far خیلی راه اومدیم Not another day no more دیگه هیچ روز دیگه‌ای نمونده There is no return راه بازگشت نیست No words to explain هیچ کلمه‌ای برای توضیح نیست No excuses left to make هیچ بهانه‌ای باقی نمانده There is no one to blame هیچ کس مقصر نیست Blame, blame مقصر… مقصر There is no one else to blame جز من، هیچ کس دیگری مقصر نیست But me جز خودم I’ve lost myself خودم رو گم کردم And I lost you و تو رو هم گم کردم Things are not well اوضاع خوب نیست I know you see it too می‌دونم تو هم اینو می‌بینی No, they’re not well نه، اوضاع خوب نیست I know you feel it too می‌دونم تو هم اینو حس می‌کنی There is no return راه بازگشت نیست No point of going on ادامه دادن فایده‌ای نداره All excuses that we made تمام بهانه‌هایی که آوردیم There is no one to blame هیچ کس مقصرنیست Blame, blame مقصر… مقصر There is no one to blame هیچ کس مقصر نیست There is no one else to blame جز خودم، هیچ کس دیگری مقصر نیست But me جز خودم ————- 💭 مفهوم درونی و فلسفی این آهنگ درباره‌ی پذیرش مسئولیت و پایان رابطهه. وقتی مسیر عشق به جایی نمی‌رسه، گاهی تنها کسی که می‌تونه واقعیت رو قبول کنه، خودته

گاهی بهای متفاوت بودن، مرگ نیست؛ محکوم‌شدن به زیستن در جهانی‌ست که تابِ حقیقتِ تو را ندارد🖤

شاید دردناک‌ترین حقیقت این باشد؛ در سرزمینی که تفاوت را برنمی‌تابد گاهی جوانی تنها به جرمِ «خود بودن» بهای سنگینی می‌پردازد.جوانان ایرانی، بهای متفاوت بودن را نپرداختند آن‌ها بهایِ جهانی را پرداختند که هنوز برای آزادیِ اندیشه و حقِ انتخاب، پاسخ روشنی نداشت امیدوارم اینو درک کنی 📚

میان آتش‌ها گذشتم؛ نسوختم، بلکه از خاکسترِ خویش، معنای تازه‌ای از بودن ساختم

عشق اگر جریان باشد، رگ‌های آدم را زنده می‌کند؛ نه مسموم. 🖤

پاییز عزیز، بیا با باران‌هایت، خشکیِ روزهایمان را بشوی