𝔸𝕪𝕧𝕚𝕒𝕞𝕠𝕠𝕣

bəzən insanın həyatına elə biri girər ki, sanki qaranlıq otaqda birdən pəncərə açılar. səsi ümid olar, baxışı sakitlik, varlığı isə insanın yorğun ruhuna məlhəm kimi dəyər. amma ən ağır olan da budur - bəzi insanlar ümid vermək üçün gəlir, qalmaq üçün yox. gedəndə isə təkcə özlərini yox, insanın içində qurduğu bütün sabahları da aparırlar. sən onların yoxluğuna deyil, onların yanında olanda hiss etdiyin xoşbəxtliyə darıxırsan. çünki insan bəzən birini deyil, onunla qurduğu xəyalları itirir. və ən qəribəsi budur ki, səni yaralayan insan belə, bir vaxtlar yaralarını sağaldan insan olmuş olur. ona görə də bəzi gedişlər adi ayrılıq deyil - insanın içində bir dövrün bitməsidir.