euzahra...

یکم عودمون و خوشحال کنیم:)

شاید اگر زندگی کمی آرام‌تر بود، جایی میان یک جنگل خیس زندگی می‌کردم. با چند کتاب قدیمی، صدای باران پشت پنجره و شعری که هر بار خواندنش، چیز تازه‌ای برای دوست داشتن داشت. بعضی وقت‌ها دلم برای جاهایی تنگ می‌شود که هیچ‌وقت نرفته‌ام، برای خانه‌هایی که هیچ‌وقت نداشته‌ام، و عصرهایی که شاید فقط در خیال من اتفاق افتاده‌اند. 🍂📖

داداشم صبح زود بیدارم کرده: یه دل سیر منو ببین، فردا میرم مدرسه، حوصلت سر میره. پسررر، من نه‌تنها ذوق دارم که بعد از هفت ماه میری مدرسه، بلکه توی وجودم عین مرغ عاشق از خوشحالی می‌پرم ...

شهادت حضرت معصومه هست:) خدا رو چه دیدی قسمش بده به امام رضا شاید واسطه شد و شد اونی که دلت میخواد...

از جشن تکلیف که این چادر و تسبیح شدند همدم روزهایم، یاد گرفتم که چطور با یادگاری‌ها زندگی کنم. یادم است آن روزها چادر برایم خیلی بلند بود، اما چون هدیه بود، دست رد به سینه‌اش نزدم. بزرگ شدم، قد کشیدم و یک‌جایی به خودم آمدم و دیدم چادر درست اندازه تنم شده… همان‌جا بود که فهمیدم دارم آرام‌آرام به بزرگسالی قدم می‌گذارم. تار و پود این تسبیح که گمانم هدیه‌ای از حرم حضرت معصومه‌ است، برایم از هر تسبیح نویی لذت‌بخش‌تر است. این‌ها شاهد لحظه‌های تنهایی من‌اند، هر چیزی که باعث می‌شود با خدا خلوت کنم، برایم حکم یک امام را دارد. این‌ها، بیشتر از هر انسانی، مرا آرام می‌کنند. آدم وفاداری هستم، مخصوصا به آرامش‌هایی که از کودکی همراهم بوده‌اند.

حققق:)

هیچ آدمی موندگار نیست اعتماد کردن هم بسی دشوار

همین حرف شب امتحان دینی امسال بود و واقعا منو سوزوند نمیتونستم چشم ببندم به تلاش یه سالم و نمرمو خراب کنم و موفق شدم

بی دلیل پل خراب شد وچندین دفعه تلاش کردم فقط آخرین حرفش این بود هردفعه که قهر میکردیم اصلا نمیخواستم باهات دوست بشم اما خودت تلاش میکردی قهرامون طولانی نشه:))

یکم سختیش تو گالریه از گریه گرفته تاخنده و مسخره بازی وهزاران چیز دیگر

همیشه همه چی تو ذهنم هست دوست دارم خوشحالی بقیه رو ببینم اما خب کسی این کارو برام نمیکنه نمیدونم کار درستیه یانه شاید تا همین پارسال آخرین تبریک تولد میشد اما دیگه نمیخوام فکر کنم

از بچگیم فقط تاوان مهربون بودنمو میدم تو همه جا فرقی نمیکنه آشنا باشه یاغریبه کافیه بدون مهربونی دیگه تموم شد و من فقط با دل شکسته ی خودم آرومم به خانواده هم دم نمیزنم و با خودم حبس میکنم

واقعا نه خودم همیشه برای خانوادمم سواله چرا اینجور کرد از قضا یه ماه پیش باباش به بابام زنگ زده بود دعوت کرده بود خونشون مامانم میدونست دیگه باهاش در ارتباط نیستم و اینقدر حرفا زده که دلم شکسته حتی نمیخوام ببینمش مانع شدم نریم:)

خانواده که هیچ خاله هام ، داییام تا جایی که میتونستن کمکشون میکردن اخه اینجا غریب بودن و هیچکس و نداشتن رفت وامد ها به کنار اینجوری بود دیگه خونه ی همدیگه میرفتیم میخوابیدیم:)))

همه ی قضایا به کنار... از اون روز تابه حال واقعا نمیتونم به هیچکس اعتماد کنم نتونستم بعد7 سال ذات یه نفرو بشناسم و فقط تو خوشیا و سختیا به یادتن کافیه همه چی اوکی شه دیگه اسمت هم یادشون نمیاد:)

با یکی بیشتر از7 ساال دوست صمیمی بودم بدور از همکلاسی اما همیشه هزاران سوال تو ذهنمه چرا و خب اونا شهرشون وعوض کردن ورفتن وقتی پیام دادم حالشو بپرسم گفت دیگه هیچ دوستی مثل من تو ذهنش نیست که دیگه هیچوقت مزاحمش نشم ماه ها از این اتفاق گذشته و امروز تولدشه...

بین تبریک بگم یا نگم گیر کردم:)

استراتژی برنده: تخمه + بازی دورنا با داداش:)

تخمه جلودارم باشه، من آماده‌ی بردنم!

چه خوب بود که آدمی می‌توانست وقتی درد و مصیبتی دارد ماه‌ها بخوابد و چندین ماه بعد آسوده و تازه نفس از خواب برخیزد‌؛ اما هیچ‌کس نمی‌تواند چنین کاری بکند. باید بیدار ماند و درد کشید و با دردهای خود کنار آمد. -رولان