The last of us ᰔ
Open in Telegram
⭒در من چیزی گم شده،از آرزو فراتر ♡دانشجوی مامایی ♡آنلاین شاپم @lumighazal ✮ناشناس t.me/BluChtBot?start=67a5a009b1dfae808945
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
1 069
Subscribers
-324 hours
+1697 days
+21230 days
Posts Archive
1 066
با اين همه، حتى هنگام احساس بدبختى هم فكر مى كنم كه هرگز دلم نمیخواست كه زاده نمیشدم. چيزى بدتر از نيستى نيست. بازهم میگويم كه از درد نمیترسم. درد با ما به دنيا مى آيد، با ما رشد میكند، و با ما آنقدر اخت میشود كه فكر میکنیم مثل دستها و پاهايمان كه هميشه با ماست، درد هم بايد با ما باشد.
«نامه به کودکی که هرگز زاده نشد|اوریانا فالاچی»
1 066
قطره زندكى تو گره كورى بيش نيست، گره كورى مركب از چند ياخته تازهساز.
«نامه به کودکی که هرگز زاده نشد|اوریانا فالاچی»
1 066
ترس من از توست. ازتوكه سرنوشت، وجودت را از هیچ ربود و به جدار بطن من چسباند. هر چند هميشه انتظارت را كشيدهام، هيچگاه آمادگى پذیرایی از تو را نداشتهام وهميشه اين سؤال وحشتناك برايم مطرح بوده است:
نكند دوست نداشته باشى به دنيا يبايى و نخواهى زاده شوى؟ نكند روزى بر سرم فرياد بكشى كه: «چه كسى از تو خواسته بود مرا به دنيا بياورى؟ چرا مرا درست كردى؟ چرا؟» كوچولو، زندگى يعنى خستگى! زندگى يعنى جنگى كه هر روز تكرار میشود و در ازاى لحظات شادىاش كه مكث هاى كوتاهى بيش نيست بايد بهاى كزافى پرداخت.
«نامه به کودکی که هرگز زاده نشد|اوریانا فالاچی»
1 066
این معلمها با اعلامیههای یک کوزهگر بیسر و پا تحریک میشوند،من همه چیز را میدانم و شما کمکشان میکنید،پس کی به ما کمک میکنید؟
میرزا حسن گفت: هر وقت خودت را جز مردم دیدی.
«سال بلوا|عباس معروفی»
1 066
من حال تهوع داشتم،دلم میخواست همهی دنیا را بالا بیارم.استخوانهای پام تیر میکشید،قلبم میلرزید،دستم میلرزید،دندانهام بهم میخورد و احساس میکردم رمق پایین رفتن از ان همه پله را ندارم.
«سال بلوا|عباس معروفی»
1 066
به ياد آن روزها كه ما بعد از يك ماه توانستيم از خانه بيرون برويم.من چشمم دنبال حسينا میگشت، و هرچه بيش تر میگشتم، اميدم را بیشتر از دست میدادم. تند همه را از نظر میگذراندم، امّا هيچكس به او شباهتى نداشت.هيچ آدمى نبود كه چهرهاى استخوانى و ظريف داشته باشد،حرفهايى بزند كه از ديگران هم شنيده باشم، وقتى میخندد چانهاش كمى جمع شود و دلم براش ضعف برود، هيچكس.گفتماى واى مگر میشود آدم بيخود و بى جهت اسير دو تا چشم بشود؟ پس كجاست؟ انكار كسى مرا نمیديد و اين من بودم كه به همه نگاه مى كردم و سريع مى گذشتم.
«سال بلوا|عباس معروفی»
1 066
گفت:براى همين چیزهاش بود.انگار آدم خودش بخواهد كه مرض لاعلاجى بگيرد، بعد بنشيند به بدبختى خودش فكر كند. ولى يادت باشد من هيج وقت از تو مطمئن نبودم و گرنه اين جور نمیشد، میفهمى؟
تلاش می كرد كه بگريزد امّا نه میتوانست ونه من میخواستم.گفتم:آره میفهمم، امّا تو از كجا میدانستى؟تب تند زود عرق میکند.
«سال بلوا|عباس معروفی»
1 066
میرزا حسن گفت:به چشمهای این مردم نگاه کن،همه مردهاند.
«سال بلوا|عباس معروفی»
1 066
گفتم:چى شد؟بالاخره برادرهات راپيدا نكردى؟
حالا ديگر دنبال برادرهام نمیگردم.
پس دنبال كى میگردى؟
خودم.
مگر كجايى؟
توى دستهاى تو، لاى موهاى تو. كارم ساخته شده.
«سال بلوا|عباس معروفی»
1 066
گفتم اى خدا، مى بينى، ابر سياهى دارد دلم را میگيرد، تو نگذار.
مى بينى، مى خواهند اين قلب مرا از سينهام در بياورند و پاره پارهاش كنند، تو نخواه، اى نور سماوات و الارض، اى امامزاده قاسم، اى حسينا، اى فرهاد سنگتراش، اى كوزهگر بدبخت من!
«سال بلوا|عباس معروفی»
1 066
فكر او راحتم نمیگذاشت، روحم آرام و قرار نداشت،گفتم كاش هر وقت میخواستم، میتوانستم او را ببينم، و حالا میخواستم و هرگز نمیتوانستم.
پنجره را باز كردم و به ابرهاى درهم و كمرنگی كه همه جا را میبلعيد نگاه كردم، دار حتماً ساية درازى داشت و من نمیديدمش. دلم گريه میخواست، صداى زنى در گوشم مپيچيد «نه آوايى، نه رؤيايى، نه دنيايى بى تو مانده به جا،نه میدانى ماجراى مرا، دل با درد آشناى مرا.»
دلم تنگ شده بود و به اين فكر كردم كه بيش از ما هم كسانى حتماً اين صداها را شنيده اند.
«سال بلوا|عباس معروفی»
1 066
Repost from N/a
این «اگه نشه چی؟» هم به خودی خود کانسپت خیلی جالبیه، داری زندگیتو میکنی و روزتو میگذرونی یهو این فکر میزنه همه چیز رو خراب میکنه و مودتو میاره پایین. به همین سادگی.
