مَه‌خوربانو‟

این ورژن از خودم که، دارم با همه چیز دست و پنجه نرم میکنم از بیماری گرفته تا وضعیت پیش اومده کشور و کلی چیزای دیگه، ولی باز تلاش میکنم رو خیلی دوست دارم. در میان مرداب، امید به آینده داشتن.. مردابی که معلوم نیست روحت رو غرق میکنه یا در کل جسمت رو از دنیا میبره و غرقت میکنه، با این همه باز هم ادامه میدم... به امید روزی که هممون در آرامش زندگی کنیم🤍🌱

00:00

Ciao

⭕️توجه⭕️ کتاب آواز زره ها و زلف ها هنوز درحال نوشتنه و خب یه پروژ نسبتا سنگین هست، به همین علت دوسال آینده نشر داده میشه. و اما راجب کتاب واپسین ستارهٔ خاندان، این کتاب همین امسال نشر داده میشه البته نخستین جلد.

Boungiorno

⭕️اطلاعیه⭕️ جلد نخست کتاب واپسین ستارهٔ خاندان، امسال نشر داده میشه این کتاب رو هیچ وقت باهاتون به اشتراک نزاشتم، و خب دلیلشم نمیدونم ولی الان میخوام باهم اشنا بشیم باهاش داستانی از دل کودکی من، داستانی که وقتی فقط سه سال داشتم مادرم از دل اساطیر ایران برام میگفت و من آرتمیس تصمیم گرفتم اون رو کامل کنم، و شاخ و برگ بدم و در نهایت جاودانه اش کنم. خیلی خیلی خیلی دوست دارم که یه روز همتون بخونیدش🥹🤍🫂 #واپسین_ستاره_خاندان Instagram: artemis652year

همراهان عزیزم

Ciao

[زادروز بوعلی سینا/ ابن سینا، فرخنده باد]

ابوعلی حسین بن عبدالله بن سینا، پزشک، فیلسوف و دانشمند بزرگ ایرانی و یکی از برجسته‌ترین چهره‌های تاریخ علم. او با نگارش «قانون در طب» و «کتاب شفا»، تأثیری ژرف بر پزشکی و فلسفهٔ جهان گذاشت و به لقب «شیخ‌الرئیس» شهرت یافت. ابن سینا در جوانی به چنان دانش و مهارتی در پزشکی رسید که در ۱۸ سالگی پزشک دربار سامانیان شد. «قانون در طب» او برای سده‌ها یکی از مهم‌ترین کتاب‌های آموزش پزشکی در جهان اسلام و اروپا بود و تا قرن هفدهم و هجدهم در بسیاری از دانشگاه‌های اروپایی تدریس می‌شد. او بیش از ۴۰۰ اثر در زمینه‌های پزشکی، فلسفه، منطق، ریاضیات و علوم طبیعی به او نسبت داده‌اند. ابن سینا از نخستین دانشمندانی بود که بر اهمیت جداسازی بیماران و رعایت اصول پیشگیری برای مهار بیماری‌های واگیردار تأکید کرد. میراث او همچنان یکی از درخشان‌ترین نمونه‌های پیوند خرد، تجربه و دانش در تمدن ایرانی و جهانی است. Tomb Ibn sina by Houshang Seyhoun Nptonnmag

جاویدان باد یَمِ خشائته

کسانی که در خواب هستند خورده میشوند، و تنها بیدار ها از دست دِئا در امان هستند.. دِئا، دِئو، اَلازنگی... ماه تی تی گل ماه تی تی😃 دورقلم، قلم فروش اسب و نگاه، نگاه فروش...

اَلازنگی...

دوستان، از این به بعد میخوام منظومه ای که شروعش کردم رو کم کم به اشتراک بزارم باهاتون.. امیداست که همراهم باشید🤍

می‌گویند... دره‌ای در دل کوه‌های شیراز هست؛ دره‌ای که هیچ‌کس شبانگاه، جرئت ماندن در آن را ندارد. پیران روستا می‌گویند از روزگار نیاکانشان، هر شب پس از نیمه‌شب، آواز مردی از ژرفای دره برمی‌خیزد؛ آوازی به زبانی فراموش‌شده... آوازی که هر شنونده‌ای را بی‌اختیار به گریه می‌اندازد. اما افسانه، تنها به آن آواز ختم نمی‌شود. می‌گویند اگر شبی مهتابی، سکوت کوه را نشکنی... گاه سایهٔ فرمانده‌ای را می‌بینی که به کودکی شمشیر آموختن می‌آموزد. اندکی دورتر... بانویی با گیسوان سیاه، لبخندزنان، آن دو را می‌نگرد. می‌گویند هنوز بوی نان گرمِ عصرانه، در بادهای آن دره مانده است. اما ناگهان... همه‌چیز رنگ خون و باران می‌گیرد. فرمانده، تنها در برابر سپاهی بی‌شمار می‌ایستد. و همان بانو، در پایان، پیکر بی‌جان او را در آغوش می‌گیرد و آن‌چنان می‌گرید که کوهستان نیز با او هم‌نوا می‌شود. از آن شب تا امروز... مردم می‌گویند هرگاه باد از میان آن دره بگذرد، هنوز صدای مردی شنیده می‌شود که بانویش را می‌خواند... و صدای زنی که پاسخ می‌دهد. هیچ‌کس نمی‌داند این افسانه حقیقت است یا خیال... اما پیران روستا همیشه یک جمله را تکرار می‌کنند: «بعضی عشق‌ها را خاک پنهان می‌کند... اما کوهستان هرگز فراموششان نمی‌کند.» بخشی از رمان آواز زره ها و زلف ها