شیوه‌های دیدن

آیا هنر به پایان رسیده است؟ برای قرن‌ها، وظیفه‌ی نقاش‌ها بازنمایی عین‌به‌عین جهان بیرون بود. اما نقاشی مدرن، در تلاش برای رسیدن به خلوص، وابستگی‌اش به جهان بیرون را نفی می‌کند و به خود برمی‌گردد: به زبان و تاریخ نقاشی، به رنگ و فرم و بوم تخت. آیا نقاشی در تلاش برای یافتن خالص‌ترین فرم خودش تمام ظرفیت‌هایش را مصرف کرده و به پایان رسیده؟ 📃 باهم می‌خوانیم: مقاله‌ی «مدرنیسم در نقاشی» از کلمنت گرینبرگ • در این سری‌نشست‌ها باهم متن می‌خوانیم و درباره‌ی نقاشی‌ها حرف می‌زنیم. (شرکت در این جلسات به پیش‌نیاز آکادمیک احتیاج ندارد.) ▫️از شنبه، ۱۰ مرداد ساعت ۱۸:۳۰ به‌صورت آنلاین در گوگل‌میت برای شرکت در جلسه، با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.

🔔ظرفیت باقی‌مونده نشست امروز: ۳ نفر

این سکانس هری پاتر رو یادتون می‌آد؟ موقعی که هری و هرماینی دارن به رادیو گوش می‌دن و رادیو اسامی کسانی رو که در اون روز کشته شدن اعلام می‌کنه، ترانه‌ی O Children از نیک کیو پخش می‌شه و این دو بلند می‌شن باهم می‌رقصن. نیک کیو این ترانه رو برای تمام بچه‌هایی نوشته که پا به دنیایی گذاشتن که خودشون هیچ نقشی در ساختنش نداشتن، و حالا محکوم‌ان که امیدوار باشن و زندگی کنن. ◽️در نشست دوم زیر پوست راوی، به تحلیل ترانه‌ی O Children می‌پردازیم، به‌همراه ۳ ترانه‌ی دیگه. ◽️پنج‌شنبه، ۸ مرداد ساعت ۱۸ حضوری و آنلاین برای رزرو با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.

از جلسه‌ی اول زیر پوست راوی پنج‌شنبه‌ها | ساعت ۱۸ آنلاین و حضوری در جلسه‌ی اول درباره‌ی فرق بین ترانه و شعر صحبت کردیم، ترانه‌ی White Elephant رو تحلیل کردیم و در آخر یک اجرای زنده از نیک کیو دیدیم. شرکت در دوره‌ی زیر پوست راوی

Breeze, by Philip Guston, 1967.

زیر پوست راوی | با آرمین فرمانی جلسه‌ی اول: پنج‌شنبه، ۱ مرداد ساعت ۱۸ آنلاین و حضوری شرکت در جلسه‌ی اول به‌صورت رایگان

ما رو از امروز در سطح شهر پیدا می‌کنید. 🏙️

«همه‌ی ما موجوداتی شکل‌گرفته از فقدان هستیم. […] فقدان همان چیزی است که ما را به هم پیوند می‌دهد.» تلخ‌ترین اتفاق زندگی نیک کیو هنگامی رخ داد که آلبوم «درخت بی‌برگ» درحال ضبط بود: مرگ ناگهانی پسر پانزده‌ساله‌اش، آرتور، بر اثر سقوط از ارتفاع. نیک کیو تا قبل از مرگ پسرش سعی می‌کرد ازطریق داستان‌ها و ترانه‌هایی که می‌نوشت جهان را بفهمد. اما وقتی جهان فرومی‌پاشد‌ و از ریشه تغییر می‌کند، هنوز می‌توانیم داستان‌هایی برای گفتن پیدا کنیم؟ ◽️زیر پوست راوی مواجهه با سوگ چگونه ترانه‌نویسی نیک کیو را تغییر داد؟ با آرمین فرمانی ◽️شروع از ۱ مرداد پنج‌شنبه‌ها، ساعت ۱۸ تا ۲۱ ۴ جلسه به‌صورت حضوری و آنلاین محدوده‌ی چهارراه ولیعصر • شرکت در این دوره به‌صورت تک‌جلسه امکان‌پذیر است. برای آشنایی بیشتر با دوره، می‌توانید در جلسه‌ی اول به‌صورت رایگان همراه ما باشید. برای رزرو، با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.

«من چجور آدمی هستم که توی خانه می‌نشینم، اخبار جنگ و خشونت را می‌خوانم، از همه‌چیز خشمگین می‌شوم، بعد می‌روم آتلیه که فقط قرمز را با آبی ترکیب کنم؟» — فیلیپ گاستون، در مصاحبه‌ای با مارک استیونز فیلیپ گاستون، روبن کادیش و جولز لانگسنر در مقابل دیوارنگاره‌ی «مبارزه علیه تروریسم»، حدود سال ۱۹۳۴ شرکت در جلسه‌ی فیلیپ گاستون: آیرونی و بحران

در زمانه‌ی بحران، هنر چه می‌تواند بکند؟ جلسه‌ی ششم: فیلیپ گاستون آیرونی و بحران زندگی‌ کردن در تناقض، بدون پناه‌ بردن به یک پاسخ نهایی و فاصله‌ گرفتن از ارزش‌هایی که دیگر باورپذیر نیستند، درحالی‌که هنوز چیزی برای جایگزین ‌کردن آن‌ها وجود ندارد: آیرونی از همین‌جا آغاز می‌شود. فیلیپ گاستون، که بعد از جنگ ویتنام دیگر نمی‌توانست زبان والای نقاشی مدرن را جدی بگیرد، ما را در فضایی بینابینی، میان تناقض و قطعیت، نگه می‌دارد. او نه زیبایی را انکار می‌کند و نه زشتی را می‌ستاید. او با فهم همین آشوب و میانه‌روی می‌کوشد، به‌جای ارائه‌ی پاسخ، با زنده نگه ‌داشتن تناقضی که پاسخ‌ها آن را پنهان می‌کنند به جهان نگاه کند؛ جایی‌که هم آزادی حاضر است، هم اضطراب. ▫️شنبه، ۲۷ تیر ساعت ۱۸:۳۰ به‌صورت آنلاین در گوگل‌میت برای شرکت در جلسه، با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.

در زمانه‌ی بحران، هنر چه می‌تواند بکند؟ جلسه‌ی پنجم: لئون گلوب بدن و بحران «پیکره‌ی انسانی محل معناست.» — از مصاحبه‌ی لئون گلوب با The Brooklyn Rail گلوب بارها درباره‌ی اهمیت فیگور انسانی صحبت کرده بود: اینکه بدن برای او موضوع اصلی نقاشی است. چشمگیرترین عنصر در آثار گلوب ارتباط تنگاتنگ میان ضربه‌ها، حملات و خشونت به بدن انسان است. در نقاشی‌های او، بدن بستری است برای مطالعه‌ی تاریخ خشونت و نمایان کردن سازوکارهای قدرت؛ همچون سطحی که تاریخ بر آن حکاکی می‌شود. ▫️شنبه، ۲۰ تیر ساعت ۱۸:۳۰ به‌صورت آنلاین در گوگل‌میت برای شرکت در جلسه، با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.

دیدن همیشه از یک نقطه آغاز می‌شود: از یک تجربه، یک بدن، یک تاریخ. از امروز «شیوه‌های دیدن» در اینستاگرام هم کنار شماست: https://www.instagram.com/notesonlooking?utm_source=qr

در زمانه‌ی بحران، هنر چه می‌تواند بکند؟ آنتونی تاپیس حافظه و بحران بعد از وقوع فاجعه، چه کسانی می‌توانند درباره‌ی آن شهادت بدهند؟ کسانی که از آن جان سالم به در برده‌اند نمی‌توانند شاهدانی کامل باشند، کسانی که تا انتهای تجربه‌ی نابودی پیش رفته‌اند و از آن بازنگشتند دیگر نمی‌توانند شهادت بدهند. شاهد همیشه در مرز میان گفتنی و ناگفتنی قرار می‌گیرد: هرآنچه که از بحران در حافظه باقی می‌ماند و به سطح زبان درنمی‌آید. آنتونی تاپیس، هنرمند اسپانیایی، در دوران حکومت فرانکو و در سایه‌ی جنگ داخلی اسپانیا زندگی کرد. کارهای او شاهدی‌‌اند بر چیزهایی که در آرشیوهای رسمی تاریخ ثبت نمی‌شوند. ▫️شنبه، ۱۳ تیر ساعت ۱۸:۳۰ به‌صورت آنلاین در گوگل‌میت برای شرکت در جلسه، با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.

دوره‌ی دوم هنر در بحران بعد از پایان دوره‌ی اول و دیدن آثار نقاش‌هایی مثل پیکاسو، ون‌گوگ و گویا، فکر کردیم پرسش‌هایمان از بحران تمام نشده‌اند و هنوز راه‌هایی برای اندیشیدن به بحران باقی مانده‌ است. بنابراین تصمیم گرفتیم سری‌نشست‌های «هنر در بحران» را ادامه بدهیم. در دوره‌ی دوم، به‌سراغ سه نقاش معاصر رفتیم تا بار دیگر بپرسیم: در زمانه‌ی بحران، هنر چه می‌تواند بکند؟ سرفصل‌ها: جلسه‌ی اول - ۱۳ تیر آنتونی تاپیس حافظه و بحران جلسه‌ی دوم - ۲۰ تیر لئون گلوب بدن و بحران جلسه‌ی سوم - ۲۷ تیر فیلیپ گاستون آیرونی و بحران ▫️شنبه‌ها ساعت ۱۸:۳۰ به‌صورت آنلاین در گوگل‌میت • شرکت در این دوره به‌صورت تک‌جلسه هم امکان‌پذیر است. برای شرکت در جلسات با آیدی @ShiveDidan در ارتباط باشید.

در زمانه‌ی بحران، هنر چه می‌تواند بکند؟ ونسان ون‌گوگ بحران درونی و ایستادگی با هنر «غم برای همیشه ادامه خواهد داشت.» این جمله‌ای است که ونسان ون‌گوگ در آخرین لحظات زندگی‌اش به تئو گفت؛ جمله‌ای که بیش از آنکه درباره‌ی ناامیدی باشد، از مواجهه‌ای عمیق با غم خبر می‌دهد: اینکه غم هیچ‌گاه کاملاً از میان نمی‌رود و شاید نتوان برای همیشه از آن رها شد. برای ون‌گوگ، نقاشی کردن فقط خلق اثر هنری نبود؛ راهی بود برای ماندن در جهان، شیوه‌ای برای ادامه دادن، وقتی رنج حاضر است اما زندگی همچنان ادامه دارد. در این نشست می‌پرسیم: چطور هنر می‌تواند در دل بحران‌های درونی شکلی از ایستادن در کنار زندگی باشد؟ ▫️شنبه، ۳۰ خرداد ساعت ۱۸:۳۰ به‌صورت آنلاین در گوگل‌میت برای شرکت در جلسه، با آیدی @hanghasser در ارتباط باشید.

در زمانه‌ی بحران، هنر چه می‌تواند بکند؟ فرانسیسکو گویا بحران تاریخی و مسئله‌ی بازنمایی سال ۱۸۰۸، ناپلئون به اسپانیا حمله کرد. فرانسیسکو گویا در همان سال‌‌ها مجموعه‌ی «مصائب جنگ» را در دل بحران‌های تاریخی و سیاسی خلق کرد. او لحظه‌هایی را انتخاب کرد که حقایق جنگ را نمایان می‌کردند: بدن‌های مثله‌شده، اعدام‌ها، گرسنگی، تجاوز و وحشت. در این نشست باهم می‌پرسیم: نقش هنرمند در بحران‌های تاریخی چیست و آیا می‌شود بحران را همان‌طور که هست به تصویر کشید؟ ▫️دوشنبه، ۲۵ خرداد ساعت ۱۸:۳۰ به‌صورت آنلاین در گوگل‌میت برای شرکت در جلسه، با آیدی @hanghasser در ارتباط باشید.

«Yo lo vi.» «من این را دیدم.» این عنوان یکی از چاپ‌های فرانسیسکو گویا از مجموعه‌ی «فجایع جنگ» است. در روزهایی که تصاویر با سرعت از برابر چشم‌هایمان می‌گذرند، دیدن از همیشه دشوارتر شده است؛ نه‌‌فقط دیدن آنچه رخ می‌دهد، بلکه دیدن آنچه در ما برمی‌انگیزد: ترس، خشم، اندوه، امید. در چنین شرایطی، هنر به یکی از مهم‌ترین فضاها برای تمرین دیدن تبدیل می‌شود؛ جایی‌که می‌توانیم دوباره با آنچه انسانی است در خودمان و در جهان روبه‌رو شویم و آن را زنده نگه داریم.

قدم زدن در گالری، پس از فاجعه . این روزها مدام به این فکر می‌کنم که در این شرایطِ نه جنگ نه صلح، در خمودگیِ جمعی و ورشکستی اقتصادی، در فضای امنیتی_نظامی و خفقان پس از جنگ چه کاری درست است؟ با قطعی اینترنت بین‌المللی، با توجه به اینکه هر حرکت انتقادی‌ای به راحتی قابلیت جرم‌انگاری دارد و هر روز بر حجم سرکوب‌ها اضافه می‌شود، هنر ــ به گفته‌ی ویل دورانت، به‌مثابه‌ی رفیع‌ترین قله‌ی یک تمدن ــ دیگر چه مفهومی دارد؟ وقتی مردم عملا از عرصه‌ی عمومی حذف شده‌اند و «حضور» جعل می‌شود، قدم زدن در گالری‌های شهر، دیدن آثار هنری و نوشتن چه مفهومی دارد؟ بله، هنر تنها زینتِ دوران ثبات نیست. اما آیا در دوران شکست و انسداد سیاسی و اجتماعی، رجوع به فضای فرهنگی و حتی بعضا بورژوازیِ گالری‌ها، بازخوانی‌های زیبایی‌شناختی و غیره نوعی بیگانگیِ اخلاقی و فاصله گرفتن از واقعیتِ خشونت‌بار نیست؟ با این حال، از سوی دیگر فکر می‌کنم هرچند هنر نمی‌تواند جای عدالت یا کنش سیاسی را بگیرد، اما در دورانی که تمام عرصه‌های گفتگو مسدود شده‌اند، آیا هنر نمی‌تواند از جمله آخرین میدان‌های باقیمانده برای ثبتِ حافظه، سوگواری و تجارب هرچند متناقض باشد؟ مسئله این است، که فاجعه باید تکانه ایجاد کند. اگر نه، هر ادامه‌ای طبق روال پیشین جعل روایت و فضاست. فاجعه باید توقف ایجاد کند و فضا را ناگهان در معرض پرسش‌هایی تازه قرار دهد؛ این‌که چه چیز قابل نمایش است؟ چه چیز حذف می‌شود؟ چه کسی اجازه‌ی سخن گفتن دارد؟ زیبایی‌شناسی در برابر خشونت چه می‌کند؟ آیا سکوتِ اثر نشان همدستی است یا ناتوانی در بیان؟ نهاد هنر چگونه با وضعیت سیاسی همزیستی می‌کند؟ چگونه تغییر وضعیت ارزش و فاکتورهای اصالت را بازتعریف می‌کند؟ احساس پوچی نسبت به هنر در دوره‌های اختناق، تجربه‌ای شناخته‌شده است. بعد از جنگ‌ها، نسل‌کشی‌ها و سرکوب‌های گسترده در تاریخ، بارها این پرسش مطرح شده که «آیا هنوز می‌توان شعر گفت»، تصویر ساخت یا درباره‌ی زیبایی نوشت؟ این تردید نشانه‌ی بی‌ثباتی، انفعال و یا عدم تعهد نیست؛ اتفاقاً شاید نشانه‌ی آن باشد که حساسیت اخلاقی هنوز از بین نرفته است. اما در چنین وضعیتی، حفظِ امکانِ دیدن، نوشتن، ثبت کردن و حتی اندیشیدنِ پیچیده، خود می‌تواند نوعی مقاومت در برابر تبدیل شدنِ انسان به موجودی صرفاً مطیع و خاموش باشد — البته نه مقاومتی رمانتیک یا قهرمانانه، بلکه شکننده، محدود و پرتناقض. ساموئل بکت می‌نویسد: «نمی‌توانم ادامه دهم، [بلکه] ادامه خواهم داد». ادامه دادن، به معنای مقاومت در برابر نیروی بازدارنده، نه کنشی قهرمانانه است و نه حاصلِ اراده‌ای آزاد و معطوف به امید. ادامه دادن صرفاً در امتدادِ بقا رخ می‌دهد؛ نه چون واجد معنایی متعالی است، بلکه چون هیچ امکان دیگری باقی نمانده است. . #تاب‌آوری

پشت کارت‌ها آپلود نشد :) پیام سال نو مبارک و جا برای نوشتن دارن. 🤍

سلام عزیزان، سال نو مبارک. امیدواریم سلامت باشید. ما یک‌سری کارت‌پستال برای سال نو طراحی کرده بودیم که توشون بتونید برای عزیزانتون بنویسید و هدیه بدید؛ مثل هاکنی که نقاشی‌هاش از گل‌ها رو تقدیم می‌کرد به دوستانش. اما با توجه به شرایطی که گریبان‌گیر همه‌مون شد، امکان فروش حضوری و آنلاین برامون فراهم نشد. اگر کارت‌ها رو دوست داشتید، می‌تونید بهمون پیام بدید که براتون بفرستیمشون. اگر ساکن تهران هستید، می‌تونید کارت‌های ما رو در کتاب‌فروشی دماوند، کتاب‌فروشی حلزون، کتاب‌فروشی روباه قرمز و مرکز موسیقی بتهوون پیدا کنید. 1- Tulips, Samuel John Peploe, 1919. 2- Still Life With Book, David Hockney, 1973. 3- Red Gladioli, Piet Mondrian, 1906. 4- Flower Study, James Edward Hervey MacDonald. 5- Le Verger, Pierre Bonnard, 1899. 6- Vase de Fleurs, Pierre Bonnard. 7- Girl Sitting on Bed, Spencer Frederick Gore. 8- Vase of Flowers, Vincent Van Gogh, 1890.