پارآگرافِ نآتَمام؛

دیگر انگیزه و اشتیاقی برای نوشتن نمانده بود؛ اما نوشتن، تنها راه تسکینم بود.

حس می‌کنم زیادی دارم فشار میارم، شایدم فشار زیادی کمه.

فقط این را می‌دانم: "ما اینجا گرد هم آمده‌ایم برای درک شدن؛ برای فهمیده شدن، نه برای قضاوت و نه برای تمسخر."

از این پس تمایلی به تحلیل رفتار و واکنش‌های دیگران ندارم. تنها می‌خواهم خودِ واقعی‌ام باشم و به رؤیاها و آرزوهایم وفادار بمانم. همین برای من کافی است.

گاهی وقت‌ها فقط همین کافی است؛ به‌دنبال "علاقه‌ات" بروی.

گاهی خودم را با نسخه‌ای که اضطراب‌ها نمیگذارند باشم، تصور میکنم...

^لحظه‌های زندگی^

اگر کاری هست که دوست داری انجام بدهی، دست‌دست نکن، فقط انجام‌اش بده. چه کسی از فردای خود خبر دارد؟