هِیوا💒

من خیلی زود بزرگ شدم... خیلی زود فهمیدم سفید شدن موها فقط نشونه‌ی بالا رفتن سن نیست؛ گاهی نتیجه‌ی شب‌هایی‌ست که آدم با هزار فکر و خیال سرش را روی بالش می‌گذارد و صبح، انگار یک سال بزرگ‌تر از خواب بیدار می‌شود. خیلی زود فهمیدم «دلی پر از اشک» یعنی چه... یعنی لبخند بزنی، وقتی از درونت چیزی جز بغض نمانده. یعنی درد داشته باشی، اما ساکت بمانی تا کسی نفهمد چقدر خسته‌ای. درد و غم من را زودتر از چیزی که باید بزرگ کرد؛ آن‌قدر بزرگ که فهمیدم بعضی شب‌ها، برای فرار از فکرها، تنها کاری که می‌توانی بکنی این است که چشم‌هایت را ببندی و بخوابی... شاید وقتی بیدار شدی، دنیا کمی مهربان‌تر شده باشد. فهمیدم بغل کردن مامان یعنی پناه گرفتن از تمام دنیا... و بغض کردن توی بغلش یعنی دلت می‌خواهد برای چند دقیقه هم که شده، دوباره همان بچه‌ی کوچکی باشی که هیچ غمی روی شانه‌هایش سنگینی نمی‌کند. فهمیدم دلداری دادن به مامان، وقتی خودت بیشتر از او به آغوش نیاز داری، یعنی بزرگ شدن... یعنی اشکت را پنهان کنی، صدایت را محکم نگه داری و بگویی: «چیزی نیست مامان، درست میشه...» در حالی که خودت بیشتر از هر کسی می‌دانی که همیشه همه‌چیز درست نمی‌شود. من خیلی زود یاد گرفتم قوی باشم... نه چون قوی بودن را دوست داشتم، چون کسی نبود که اجازه بدهد ضعیف باشم. بعضی آدم‌ها کودکی‌شان را زندگی می‌کنند، اما بعضی‌ها کودکی‌شان را جا می‌گذارند و با قلبی پر از زخم، زودتر از موعد بزرگ می‌شوند... من از آن آدم‌ها بودم. کسی که هنوز گاهی دلش برای کودکی نکرده‌اش تنگ می‌شود... برای روزهایی که بزرگ‌ترین دغدغه‌اش فقط بازی کردن بود، نه فکر کردن به فردا، نه نگرانی برای آدم‌ها، نه جنگیدن با خودش در سکوت شب...🖤🗽

والا با اون عجله ایی که تو رفتی... قطعا یکی دیگه دلتو برده بود🖤