ویانِ🧚🏻‍♀️

به مو رسیده بود، این سری خودم پاره‌اش کردم....

دیگه نه خودت مهمی و نه آهنگ مورد علاقت...😅

یعنی چی عاشقش نباش؟ اون موهاش فره...🧜🏻‍♀️♥️

میگه که روزهای سختی را سپری میکنم اما اما این پایان من نیست؛ من از جنسِ ققنوسم، از دلِ همین خاکسترها دوباره برمی‌خیزم، با بال‌هایی سوخته، اما استوارتر از همیشه، و از میانِ ویرانه‌های خویش دوباره خودم را خواهم ساخت...🗽

از من به شما نصیحت؛ هر کسی را مهمانِ قلب و زندگی‌تان نکنید… بعضی آدم‌ها وقتی از زندگی‌تان می‌روند، تنها نمی‌روند؛ کوله‌باری از خاطره، راز، اعتماد و زخم‌هایتان را با خود می‌برند و روزی همان‌ها را علیه خودتان به کار می‌گیرند. دل‌تان را ارزان خرج نکنید، هر کسی لایقِ دوست داشته شدن نیست؛ بعضی‌ها را باید فقط از دور دوست داشت و بعضی‌ها را اصلاً نباید به زندگی راه داد. آدم‌ها همیشه آن‌قدر که در آغاز زیبا به نظر می‌رسند، در پایان زیبا نمی‌مانند… 📍

حتماً، با حال‌وهوای تلخ و شاعرانه‌تر: Writing از من به شما نصیحت؛ هر کسی را مهمانِ قلب و زندگی‌تان نکنید… بعضی آدم‌ها وقتی از زندگی‌تان می‌روند، تنها نمی‌روند؛ کوله‌باری از خاطره، راز، اعتماد و زخم‌هایتان را با خود می‌برند و روزی همان‌ها را علیه خودتان به کار می‌گیرند. دل‌تان را ارزان خرج نکنید، هر کسی لایقِ دوست داشته شدن نیست؛ بعضی‌ها را باید فقط از دور دوست داشت و بعضی‌ها را اصلاً نباید به زندگی راه داد. آدم‌ها همیشه آن‌قدر که در آغاز زیبا به نظر می‌رسند، در پایان زیبا نمی‌مانند… 📍

are! خجسته زیادی به خودت نناز 🤷‍♀️

"👼🏻♥️"

"👼🏻♥️"

t.me/safeCht_bot?start=XBdf5x عکس قشنگ ترین دسته گلی که گرفتیو برام بفرست🥹

~♥️👼🏻~

ولی یسری آدما بهم یاد دادن نه قول بودنشونو جدي بگیرم و نه ابراز علاقه‌هاشونو... GOOd mOrning 🌞

Tnx Guys 🧜🏻‍♀️🌝

ولی یسری آدما بهم یاد دادن نه قول بودنشونو جدي بگیرم و نه ابراز علاقه‌هاشونو... GOOd mOrning 🌞

ولی یسری آدما بهم یاد دادن نه قول بودنشونو جدي بگیرم و نه ابراز علاقه‌هاشونو... GOOd mOrning 🌞

او یاد گرفته بود لبخند بزند؛ حتی وقتی درونش پر از گریه بود. یاد گرفته بود بگوید «خوبم»، حتی وقتی شب‌ها از شدت فکر و دلتنگی خواب به چشمانش نمی‌آمد. آدم‌های زیادی وارد زندگی‌اش شدند؛ بعضی‌ها آمدند تا تنهایی‌اش را کمتر کنند، اما خودشان دلیل تنهایی‌اش شدند. بعضی‌ها قول ماندن دادند، اما درست همان روزهایی که بیشتر از همیشه به آن‌ها نیاز داشت، رفتند. او همیشه برای دیگران قلبی بزرگ داشت؛ آن‌قدر بزرگ که دردهای خودش را فراموش می‌کرد تا کسی را ناراحت نکند. اما کسی نبود که یک‌بار از خودش بپرسد: «چه کسی حال این دختر را می‌پرسد؟» شب‌ها، وقتی همه خواب بودند، او با خودش حرف می‌زد؛ با خاطراتی که نمی‌توانست فراموششان کند و آدم‌هایی که دیگر نمی‌توانست برگرداندشان. گاهی مقابل آینه می‌ایستاد و به چهره‌ی زیبایش خیره می‌شد. به چشمانش نگاه می‌کرد و از خودش می‌پرسید: «اگر این همه زیبایی دارم، پس چرا سهم من از زندگی این‌همه درد بود؟» اما هیچ جوابی وجود نداشت؛ فقط سکوت بود و اشک‌هایی که آرام روی صورتش می‌لغزیدند. او فهمیده بود که زندگی همیشه عادلانه نیست؛ گاهی زیباترین آدم‌ها، عمیق‌ترین زخم‌ها را با خود حمل می‌کنند و پشت زیباترین لبخندها، غم‌هایی پنهان است که هیچ‌کس از آن‌ها خبر ندارد. آخرِ قصه، او فقط یک حقیقت تلخ را فهمید: زیبایی، هیچ‌وقت ملاک شانس در زندگی نبود؛ چون زیباترین دختر روی زمین هم می‌توانست در رفاقت، در عشق و در زندگی، از همیشه بی‌شانس‌تر باشد...🗽

او زیباترین دختری بود که روی زمین وجود داشت؛ چشمانی همچون چشمان آهویی سفید و پوستی به سفیدی برف داشت. زیبایی‌اش آن‌قدر خیره‌کننده بود که هرکس او را می‌دید، گمان می‌کرد خوشبخت‌ترین دختر دنیاست. اما پشت آن چهره‌ی زیبا، دختری ایستاده بود که در خیلی از چیزهای زندگی بی‌شانس بود؛ در رفاقت، در عشق و حتی در ساده‌ترین اتفاقات زندگی. او زیبا بود، اما زیبایی‌اش نتوانست زخم‌های قلبش را التیام ببخشد. هیچ‌کس نمی‌دانست پشت آن لبخند آرام، چه قلب شکسته‌ای پنهان شده است. شاید تلخ‌ترین حقیقت این بود که زیباترین دختر روی زمین، همیشه خوشبخت‌ترین دختر نبود...