𝖶𝗁𝗂𝗌𝗉𝖾𝗋𝗌 𝗈𝖿 𝖺 𝖲𝗈𝗎𝗅 🏳️🌈🏳️⚧️
Closed channel
𝖭𝗈 𝗐𝗈𝗆𝖺𝗇 𝗂𝗌 𝖿𝗋𝖾𝖾 𝗎𝗇𝗍𝗂𝗅 𝖺𝗅𝗅 𝗍𝗁𝖾 𝗐𝗈𝗆𝖾𝗇 𝖺𝗋𝖾 𝖿𝗋𝖾𝖾. 𝗥𝗮𝗱𝗶𝗰𝗮𝗹 𝗾𝘂𝗲𝗲𝗿 𝗳𝗲𝗺𝗶𝗻𝗶𝘀𝘁 زن، زندگی، آزادی. کوییر، ترنس، رهایی. تا پایِ جان برای ایران، مرگ بر جمهوری اسلامی. @ don't say anything 🧘🏻♀️
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
1 223
Subscribers
-224 hours
-267 days
+8330 days
Posts Archive
Repost from N/a
لیست مطالبِ زمزمه‌هایِ یک روح:
نوشته‌هایِ شخصی:
- ماهی دیوانه نوشت ( ۱ )
- ماهی دیوانه نوشت ( ۲ )
- ماهی دیوانه نوشت ( ۳ )
- ماهی دیوانه نوشت ( ۴ )
- ماهی دیوانه نوشت ( ۵ )
- ماهی دیوانه نوشت ( ۶ )
- ماهی دیوانه نوشت ( ۷ )
- ماهی دیوانه نوشت ( ۸ )
- ماهی دیوانه نوشت ( ۱۰ )
- ماهی دیوانه نوشت ( ۱۱ )
- ماهی دیوانه نوشت ( ۱۲ )
- ماهی دیوانه نوشت ( ۱۳ )
فمنیسم، زن‌ستیزی و مردسالاری:
- ریشه‌شناسی واژه «جنده» ( ۱ ) ، ( ۲ ) ، ( ۳ )
بخش اول
- پدوفیلیا و زن‌ستیزی در پاکستان ( ۱ )
بخش اول
- ادبیات زن‌ستیزانه، تجاوز و کوییرفوبیک ( ۱ ) ، ( ۲ )
بخش اول
- توهم مردستیزی ( ۱ ) ، ( ۲ )
سیاست، اعدامی‌ها و جاویدنامان:
- صحبت‌هایِ نور پهلوی در انجمن آزادی اسلو.
جنایاتِ جمهوری اسلامی و ارگان‌های وابسته به اون:
- جنایت حماس ( ۱ )
سایر موارد:
- رومنتسایز کردن ددی/مامی ایشوز
- مدل فکری مسلمانان
- آرت از آرتیست جدا نیست.
بخش اول
- آخوندِ دورن ( ۱ )، ( ۲ )، ( ۳ )، ( ۴ )
بخش اول
سلبریتی‌ها و افراد مشهور کون‌گوهی:
- امیر تتلو ( ۱ ) ، ( ۲ )
بخش اول
سلام و درود به تمام عزیزایی که هنوز اینجا رو چک می‌کنید.
به‌خاطر شرایطی که برام پیش اومده، نمی‌تونم مثل قبل به‌طور مداوم یا کلاً فعالیت زیادی توی چنل داشته باشم. راستش دلم می‌خواست توی این مدت کلی پست، متن و مقاله بذارم، ولی شرایط اون‌طور که باید پیش نرفت و متأسفانه این اتفاق نیفتاد. از حال و روز خودم بگذریم.
در واقع ازتون می‌خوام هر تعداد موضوعی که دوست دارید، چه چیزایی که این مدت ترند بوده و من نتونستم درباره‌شون حرف بزنم، چه موضوعات رایج و مهمی که توی ایران مطرحه، یا هر چیزی که خودتون دوست دارید درباره‌ش بنویسم، برام توی آنون یا دایرکت بفرستید.
اگه درباره موضوعاتی که تا حالا مطرح کردم نظری دارید، نقدی دارید یا حتی دوست دارید از یه زاویه‌ی دیگه بهشون نگاه کنیم، خوشحال می‌شم نظراتتون رو هم بشنوم.
ولی یه سوال هست که واقعاً دوست دارم در موردش نظراتتون رو بشنوم.
«به‌نظر شما، در حال حاضر ما چه کارهایی می‌تونیم در راستای تضعیف و در نهایت نابودی جمهوری اسلامی انجام بدیم؟»
و سوال بعدی: «به‌نظر شما چه کارهایی می‌تونیم برای مقابله با مردسالاری، زن‌ستیزی، هموفوبیا، ترنسفوبیا، کوییرستیزی، نژادپرستی، فرهنگ تجاوز و عادی‌سازی پدوفیلیا انجام بدیم؟ اونم در کشوری مثلِ ایران. در واقع چطور می‌تونیم آموزش بدیم و فرهنگ‌سازی کنیم یا حداقل بهش کمک کنیم؟»
واقعاً دوست دارم نظرهاتون رو بخونم. چه ایده‌ای داشته باشید، چه تجربه‌ای، چه نقدی یا حتی یه پیشنهاد ساده. هرچی به ذهنتون می‌رسه بفرستید.
Repost from Drown
مستند «این داستان ماست»
کل وقایع ۱۸/۱۹ دی ماه
افرادی که مشکل قلبی دارند و کودکان نبینید
Repost from N/a
تلگرام و اینستاگرام و توییتر ترکیده بود دو سالی که صبا و اترینا رتبه شده بودن از بس بولی می‌کردنشون بعد الان همه ساکتن
Repost from N/a
صبا رتبه یک کنکور تجربی شد گفتن دخترای زشت محکومن به موفقیت، اترینا رو فقط بولی کردن وقتی خبر رتبه یک شدنش اومد چون پولدار بود، الان چرا کسی به این پسره‌ی کیری که تو تجمعات شبانه عکسش پخش شده چیزی نمی‌گه؟
بالاخره یه روز جمهوری اسلامی سقوط می‌کنه.
اون روز می‌تونیم بشینیم و ساعت‌ها، روزها و حتی سال‌ها درباره‌ی جمهوری یا پادشاهی، اقتصاد، قانون اساسی، سیاست خارجی، چپ و راست و هر چیز دیگه‌ای بحث کنیم.
ولی برای رسیدن به اون روز، اول باید بتونیم از این یکی رد بشیم. اتحاد یعنی همه مثل هم فکر کنیم؟ نه.
اتحاد یعنی بفهمیم الان دشمن مشترکمون چیه و اولویت کجاست. ما لازم نیست همدیگه رو دوست داشته باشیم. فقط کاش این‌قدر از هم متنفر نباشیم که یادمون بره چرا اصلاً داریم می‌جنگیم.
ما آمریکا نیستیم که جمهوری‌خواه و دموکرات چند سال با هم کل‌کل کنن و در نهایت کشور همچنان یه سیستم باثبات داشته باشه. اینجا جمهوری اسلامی و ایرانه. اینجا اختلاف سیاسی فقط یه بحث توییتری نیست. اینجا مردم برای حرف زدن، اعتراض کردن، آزادی‌خواه بودن و حتی برای اینکه سرنوشت خودشون رو خودشون تعیین کنن، هزینه دادن و هنوز هم دارن هزینه می‌دن. پس آره، منم اختلاف نظر دارم. منم ممکنه با پهلوی‌خواه، جمهوری‌خواه، چپ، راست، میانه یا هر جریان سیاسی دیگه‌ای اختلاف جدی داشته باشم. ولی واقعاً قرار نیست همه‌ی این اختلاف‌ها رو همین الآن به جنگ داخلیِ سوشال‌مدیایی تبدیل کنیم. قرار نیست همه با هم دوست باشیم. قرار نیست عقایدمون رو کنار بذاریم. قرار نیست نقد نکنیم. قرار نیست هر چیزی رو فقط به اسم «اتحاد» قورت بدیم. ولی یه فرق خیلی بزرگی هست بین اختلاف سیاسی و تبدیل کردن خودمون به دشمن همدیگه. می‌شه جمهوری‌خواه بود و با پادشاهی‌خواه‌ها مشکل داشت و دشمن بود ( اضافه می‌کنم که احزاب سیاسی ضد ج‌ا که مخالف هم هستن این دوتا خلاصه نمی‌شه و این فقط یک مثال هست. ) می‌شه پادشاهی‌خواه بود و با جمهوری‌خواه‌ها برای سرنگونی جمهوری اسلامی همکاری کرد. می‌شه چپ بود، راست بود، لیبرال بود، سوسیال‌دموکرات بود یا هر چیز دیگه‌ای بود و فهمید که فعلاً یه مسئله‌ی خیلی بزرگ‌تر وسطه. ما لازم نیست شبیه هم باشیم.
فقط لازم نیست برای شکست دادن همدیگه، تمام انرژی رو که می‌تونست صرف شکست جمهوری اسلامی بشه، دود هوا کنیم.
اختلافاتمون سر جای خودش. بحث‌های سیاسی‌مون سر جای خودش. نقد پهلوی، نقد چپ، نقد راست، نقد جمهوری‌خواهی، نقد پادشاهی‌خواهی، همه سر جای خودش.
ولی اولویت هم باید سر جای خودش باشه. اگه دوباره قیام شد، مردم به اتحاد و آگاهی نیاز دارن. اگه دوباره جنگ شد، مردم به آمادگی نیاز دارن. اگه دوباره سرکوب شد، مردم به اطلاع‌رسانی و مستندسازی نیاز دارن. و قابل ذکر هست که سرکوب‌های قبلی که نزدیک‌ترینش دی‌ماه پارسال بود، هنوز نیاز به مستندسازی داره و همچنین جنایت‌های قبل اون. الآن که در موج اعدام‌ها هستیم، اعدامی‌های در خطر به صدای ما نیاز دارن. مردمی که هنوز عزیز از دست می‌دن، زندانی دارن، اعدامی دارن و زیر سایه‌ی یک حکومت سرکوبگر زندگی می‌کنن، واقعاً الان بیشتر از هر چیزی به این نیاز دارن که ببینن دارن برای عبور از این وضعیت کاری می‌کنن. ما نیاز داریم ببینیم داریم برای عبور از این حکومت ملعون چیکار می‌کنیم. همه‌یِ ما.
نه اینکه هر روز صبح بیدار بشیم و ببینیم جمهوری‌خواه و پادشاهی‌خواه دارن همدیگه رو می‌زنن، چپ و راست دارن همدیگه رو می‌زنن، و همه همدیگه رو از جمهوری اسلامی بدتر می‌دونن.
من وقتی توی این شرایط حساس و حیاتی سوشال‌مدیا رو باز می‌کنم، یه سری چیزها رو انتظار دارم که ببینم. انتظار دارم با اطلاع‌رسانی درباره‌ی اعدامی‌ها روبه‌رو بشم. با متن و توییت برای نجات آدم‌هایی که هر لحظه ممکنه اعدام بشن. با یادبود برای جاویدنام‌ها. با ثبت و مستندسازی جنایت‌های جمهوری اسلامی. با نقدهای منطقی و مهم به اپوزیسیون که واقعاً به پیش‌رفتن روند انقلاب، براندازی و آینده‌ی ایران کمک کنن. انتظار دارم با استفاده از همین سوشال‌مویا تا حد توان به آموزش دیدن همدیگه کمک کنیم. توصیه و راهکار ببینیم. درباره‌ی اینکه اگه دوباره اعتراضات شروع شد، اگه دوباره قیام شد، اگه دوباره جنگ شد، اگه دوباره سرکوب گسترده اتفاق افتاد، مردم چطور باید آماده باشن و چطور می‌شه کمتر آسیب دید، بیشتر آگاه بود و بهتر از همدیگه حمایت کرد. کلاً انتظار دارم ببینم ما به عنوان مردمی که زیر دست یک دیکتاتوری زندگی می‌کنن و می‌خوان از شرش خلاص بشن، دارن درباره‌ی چطور خلاص شدن و البته درباره‌یِ ثبت‌جنایت‌های همین امروز و فردا، همین اخیر و همین چند سال نحس حرف می‌زنن و ثبت‌جنایت می‌کنن. ولی چیزی که به جاش می‌بینم چیه؟ دعوا.
دعوا بین پادشاهی‌خواه و جمهوری‌خواه. دعوا بین سلطنت‌طلب و چپ. دعوا بین پهلوی‌خواه و مخالف پهلوی. دعوا بین راست و چپ و میانه و هزار تا جریان دیگه. بعد هم همون جملات تکراری رو همشون تکرار می‌کنن: «نفرتم از چپول و عرزشی هیچ فرقی نداره.»، «نفرتم از سطلی و عرزشی هیچ فرقی نداره.»، «چپ‌ها از عرزشی‌ها بدترن.»، «سلطنت‌طلب‌ها از عرزشی‌ها بدترن.» و این دعوا انگار قرار نیست هیچ‌وقت تموم بشه. مشکل اختلاف داشتن نیست، مشکل اینه که واقعاً زمان این بحث‌ها الآنه؟ یعنی ما دقیقاً در چه شرایطی داریم زندگی می‌کنیم که بخش بزرگی از انرژی‌مون باید صرف این بشه که ثابت کنیم «جریان سیاسی فلانی از جریان سیاسی بهمانی بدتره»؟
بالاخره یه روز جمهوری اسلامی سقوط می‌کنه.
اون روز می‌تونیم بشینیم و ساعت‌ها، روزها و حتی سال‌ها درباره‌ی جمهوری یا پادشاهی، اقتصاد، قانون اساسی، سیاست خارجی، چپ و راست و هر چیز دیگه‌ای بحث کنیم.
ولی برای رسیدن به اون روز، اول باید بتونیم از این یکی رد بشیم. اتحاد یعنی همه مثل هم فکر کنیم؟ نه.
اتحاد یعنی بفهمیم الان دشمن مشترکمون چیه و اولویت کجاست. ما لازم نیست همدیگه رو دوست داشته باشیم. فقط کاش این‌قدر از هم متنفر نباشیم که یادمون بره چرا اصلاً داریم می‌جنگیم.
من وقتی توی این شرایط حساس و حیاتی سوشال‌مدیا رو باز می‌کنم، یه سری چیزها رو انتظار دارم که ببینم. انتظار دارم با اطلاع‌رسانی درباره‌ی اعدامی‌ها روبه‌رو بشم. با متن و توییت برای نجات آدم‌هایی که هر لحظه ممکنه اعدام بشن. با یادبود برای جاویدنام‌ها. با ثبت و مستندسازی جنایت‌های جمهوری اسلامی. با نقدهای منطقی و مهم به اپوزیسیون که واقعاً به پیش‌رفتن روند انقلاب، براندازی و آینده‌ی ایران کمک کنن. انتظار دارم با استفاده از همین سوشال‌مویا تا حد توان به آموزش دیدن همدیگه کمک کنیم. توصیه و راهکار ببینیم. درباره‌ی اینکه اگه دوباره اعتراضات شروع شد، اگه دوباره قیام شد، اگه دوباره جنگ شد، اگه دوباره سرکوب گسترده اتفاق افتاد، مردم چطور باید آماده باشن و چطور می‌شه کمتر آسیب دید، بیشتر آگاه بود و بهتر از همدیگه حمایت کرد. کلاً انتظار دارم ببینم ما به عنوان مردمی که زیر دست یک دیکتاتوری زندگی می‌کنن و می‌خوان از شرش خلاص بشن، دارن درباره‌ی چطور خلاص شدن و البته درباره‌یِ ثبت‌جنایت‌های همین امروز و فردا، همین اخیر و همین چند سال نحس حرف می‌زنن و ثبت‌جنایت می‌کنن. ولی چیزی که به جاش می‌بینم چیه؟ دعوا.
دعوا بین پادشاهی‌خواه و جمهوری‌خواه.
دعوا بین سلطنت‌طلب و چپ.
دعوا بین پهلوی‌خواه و مخالف پهلوی.
دعوا بین راست و چپ و میانه و هزار تا جریان دیگه. بعد هم همون جملات تکراری رو همشون تکرار می‌کنن: «نفرتم از چپول و عرزشی هیچ فرقی نداره.»، «نفرتم از سطلی و عرزشی هیچ فرقی نداره.»، «چپ‌ها از عرزشی‌ها بدترن.»، «سلطنت‌طلب‌ها از عرزشی‌ها بدترن.»
و این دعوا انگار قرار نیست هیچ‌وقت تموم بشه. مشکل اختلاف داشتن نیست، مشکل اینه که واقعاً زمان این بحث‌ها الآنه؟ یعنی ما دقیقاً در چه شرایطی داریم زندگی می‌کنیم که بخش بزرگی از انرژی‌مون باید صرف این بشه که ثابت کنیم «جریان سیاسی فلانی از جریان سیاسی بهمانی بدتره»؟ ما آمریکا نیستیم که جمهوری‌خواه و دموکرات چند سال با هم کل‌کل کنن و در نهایت کشور همچنان یه سیستم باثبات داشته باشه. اینجا جمهوری اسلامیه.
اینجا اختلاف سیاسی فقط یه بحث توییتری نیست. اینجا مردم برای حرف زدن، اعتراض کردن، آزادی‌خواه بودن و حتی برای اینکه سرنوشت خودشون رو خودشون تعیین کنن، هزینه دادن و هنوز هم دارن هزینه می‌دن. پس آره، منم اختلاف نظر دارم. منم ممکنه با پهلوی‌خواه، جمهوری‌خواه، چپ، راست، میانه یا هر جریان سیاسی دیگه‌ای اختلاف جدی داشته باشم. ولی واقعاً قرار نیست همه‌ی این اختلاف‌ها رو همین الآن به جنگ داخلیِ سوشال‌مدیایی تبدیل کنیم. قرار نیست همه با هم دوست باشیم. قرار نیست عقایدمون رو کنار بذاریم. قرار نیست نقد نکنیم. قرار نیست هر چیزی رو فقط به اسم «اتحاد» قورت بدیم.
ولی یه فرق خیلی بزرگی هست بین اختلاف سیاسی و تبدیل کردن خودمون به دشمن همدیگه. می‌شه جمهوری‌خواه بود و با پادشاهی‌خواه‌ها مشکل داشت و دشمن بود ( اضافه می‌کنم که احزاب سیاسی ضد ج‌ا که مخالف هم هستن این دوتا خلاصه نمی‌شه و این فقط یک مثال هست. ) می‌شه پادشاهی‌خواه بود و با جمهوری‌خواه‌ها برای سرنگونی جمهوری اسلامی همکاری کرد. می‌شه چپ بود، راست بود، لیبرال بود، سوسیال‌دموکرات بود یا هر چیز دیگه‌ای بود و فهمید که فعلاً یه مسئله‌ی خیلی بزرگ‌تر وسطه. ما لازم نیست شبیه هم باشیم.
فقط لازم نیست برای شکست دادن همدیگه، تمام انرژی رو که می‌تونست صرف شکست جمهوری اسلامی بشه، دود هوا کنیم.
اختلافاتمون سر جای خودش. بحث‌های سیاسی‌مون سر جای خودش. نقد پهلوی، نقد چپ، نقد راست، نقد جمهوری‌خواهی، نقد پادشاهی‌خواهی، همه سر جای خودش.
ولی اولویت هم باید سر جای خودش باشه. اگه دوباره قیام شد، مردم به اتحاد و آگاهی نیاز دارن. اگه دوباره جنگ شد، مردم به آمادگی نیاز دارن. اگه دوباره سرکوب شد، مردم به اطلاع‌رسانی و مستندسازی نیاز دارن. و قابل ذکر هست که سرکوب‌های قبلی که نزدیک‌ترینش دی‌ماه پارسال بود، هنوز نیاز به مستندسازی داره و همچنین جنایت‌های قبل اون. الآن که در موج اعدام‌ها هستیم، اعدامی‌های در خطر به صدای ما نیاز دارن. مردمی که هنوز عزیز از دست می‌دن، زندانی دارن، اعدامی دارن و زیر سایه‌ی یک حکومت سرکوبگر زندگی می‌کنن، واقعاً الان بیشتر از هر چیزی به این نیاز دارن که ببینن دارن برای عبور از این وضعیت کاری می‌کنن. ما نیاز داریم ببینیم داریم برای عبور از این حکومت ملعون چیکار می‌کنیم. همه‌یِ ما.
نه اینکه هر روز صبح بیدار بشیم و ببینیم جمهوری‌خواه و پادشاهی‌خواه دارن همدیگه رو می‌زنن، چپ و راست دارن همدیگه رو می‌زنن، و همه همدیگه رو از جمهوری اسلامی بدتر می‌دونن.
برید توی این چنل و روی این پست ریکت خنده بزنید و کامنت‌ها رو ببینید تا باز هم با تفکر مردهای ایرانی رو به رو بشید.
Repost from پروکسی همراه اول ایرانسل
🔴 امروز یه عده در اعتراض به قانون مهریه روبروی مجلس دست به اعتراض زدن، یکیشون میگه:
من شهریور سال پیش با این اوضاع گرونی با یه خانمی ازدواج کردم.
حالا ۹ روز بعد از فوت پدرم و تو همچین شرایط بدِ روحیم ازم طلاق گرفت و مهریه‌شو گذاشته اجرا، ترو خدا یه فکری بکنین!╰➤ @ProxyDotNet 🤖
عادی‌ترین و نرمال‌ترین تفکرات مردانِ ایرانی و جامعه ما کامنت‌های این پسته. بعد دوستان به ما می‌گن شما رادیکال و عصبی هستید و دارید علیه مردان نفرت پراکنی می‌کنید. عزیزان می‌شه به من بگید شما چه راهکاری برای مقابله با این افراد دارید که حتی توی صحبت و بحث عادی باهاشون پررو پررو زن‌ستیزی می‌کنن و الفاظ و ادبیات زن‌ستیزانه به کار می‌برن؟ چه راهکاری دارید واقعاً؟ نمی‌شه باهاشون عادی صحبت کرد انقدر عقده‌ای و وحشی هستن. بعد دوستان توقع دارن ما ساکت باشیم و حرفی نزنیم چون یه وقت جنگ جنسیتی ایجاد می‌شه.
