𝖶𝗁𝗂𝗌𝗉𝖾𝗋𝗌 𝗈𝖿 𝖺 𝖲𝗈𝗎𝗅 🏳️‍🌈🏳️‍⚧️

پیت هگست کیه ؟

نمی‌دونم جدی

آلبر کامو، صادق هدایت، گوگوش، فروغ فرخزاد

آخه نمی‌شناسمش فقط تویِ برکینگ بد دیدمش و هر بار می‌بینمش لزبین‌پنیک می‌کنم.

کریستین ریتر؟ 😭

پس اینی که پروفایل چنلاته چی؟

جدی جدی شخصیت موردعلاقه ندارم

انقدر شخصیت موردعلاقه ندارم نزدیک بود بنویسم پیت هگست

آزادی، هنر، مبارزه، عشق. بایسکشوال. ترجیحاً غیرِمرد.

بچه‌ها دل‌م چالش خواست پس...

این پیام رو فوروارد کنید و چهار کلمه کلیدی و شخصیت موردعلاقه‌تون رو بگید تا من یک متن درموردش بنویسم.~~ و این رو هم قید کنید که گرایش‌تون چیه. (صرفاً می‌خوام بدونم اگه مشکلی ندارید گی بنویسم چون مغزم سر گی‌شیپ خوب کار می‌کنه.) جواب‌ها رو تا سه‌روزبعد می‌ذارم.🙏🏻 و لطفاً پیام‌تون رو دیلیت نکنید چون لینک رو ذخیره می‌کنم تا بنویسم.

لیمیت هم تا زمانی که خط بزنم هست.

مرسی نیاز به خنده داشتم روزمو ساختی

ناشناسام عالین

چرا برای کنکوری ها پیامی نمی زاری ؟؟؟؟؟؟؟ واقعا که هم وطنت براات مهم نیست

https://t.me/Whispersofasoul/21000 بزک یعنی چی

مرگ بر جمهوری اسلامی و کنکورش. شماها بهترین هستید. باارزشید و یه آزمون کوفتی ناعادلانه ارزش شما رو مشخص نمی‌کنه. عاشقتونم و امیدوارم همه‌اتون موفق‌ترین باشید.

از سهمیه‌ها بگیر تا قیمت‌های نجومیِ کلاس و کتاب و آزمون، از سیستم آموزشیِ فرسوده و مدارسِ غیر استاندارد بگیر تا مافیای عظیم کنکور. همه‌شون یه چیز رو فریاد می‌زنن: کنکور هیچ‌وقت عادلانه نبوده و نیست. وقتی یکی با پول و کلاس و امکانات و سهمیه از چند قدم جلوتر شروع می‌کنه و یکی دیگه باید با حداقل امکانات خودش رو به خط پایان برسونه، اسم این دیگه «رقابت» نیست. یه سیستم نابرابر و طبقاتی‌ هست که فقط ظاهرش رو با کلمه‌ی «استعداد» و «شایستگی» بزک کردن. و تا وقتی جمهوری اسلامی سر کاره، انتظار عدالت آموزشی هم بیشتر شبیه شوخیه. چون وقتی خودِ ساختار آموزشی و اقتصادی و سیاسی بر پایه‌ی نابرابری و تبعیض و کثافت اسلامی بنا شده، قرار نیست کنکور ناگهان تبدیل به عادلانه‌ترین بخش این سیستم بشه.

کنکور قطعاً یکی از ناعادلانه‌ترین آزمون‌های جهانه. یه رقابت به ظاهر «یکسان» که از همون اول خط شروعش برای همه یکی نیست. اصلاً قرار نبوده عادلانه باشه. تا وقتی سهمیه‌ای‌ها هستن، کدوم عدالت؟ تا وقتی یه دانش‌آموز توی تهران به صد مدل کلاس و معلم و کتاب و امکانات دسترسی داره و یکی توی یه شهر محروم حتی از یه آموزش درست‌وحسابی هم محرومه، کدوم برابری؟ تا وقتی کتاب‌های درسی و کلاس‌های آموزشی و آزمون‌های آزمایشی و هزار جور منبع آموزشی قیمت‌های نجومی دارن و خانواده‌ها باید برای یه «شانس برابر» پول‌هایی بدن که خیلی‌ها اصلاً از پسش برنمیان، کدوم رقابت سالم؟ تا وقتی آموزش مدارس این‌قدر افتضاح و بی‌کیفیته و سمپاد و نمونه و دولتی و شاهد و غیردولتی هرکدوم ساز خودشونو می‌زنن و کیفیت آموزش توی این مملکت از مدرسه‌ای به مدرسه دیگه زمین تا آسمون فرق داره، حرف زدن از «عدالت آموزشی» بیشتر شبیه جوکه. بعد انتظار دارن همه بشینن پشت یه میز و با یه دفترچه تست بدن و آخرش بگن: «دیدید؟ همه فرصت برابر داشتن.» نه عزیزم، نداشتن. اصلاً نداشتن. وقتی حکومت به جای ساختن یه سیستم آموزشی عادلانه، دانش‌آموز و معلم معترض رو سرکوب می‌کنه، می‌کشه، زندانی می‌کنه یا اعدام می‌کنه، دیگه مسئله فقط کنکور نیست. مشکل، کل سیستمیه که از آموزش گرفته تا دانشگاه، فرصت و آینده‌ی آدم‌ها رو طبق طبقه، شهر، پول، سهمیه و میزان دسترسی‌شون تقسیم می‌کنه. کنکور فقط ویترین این بی‌عدالتیه. پشت اون چند ساعت تست‌زدن، یه سیستم کامل ایستاده که از اول به همه یک شانس نداده. بعد هم با خونسردی اسمش رو گذاشته «رقابت» رقابت وقتی معنا داره که خط شروع یکی باشه. وگرنه این مسابقه نیست، غربال کردنه.