مَکا

یک شب به خودت میای و میفهمی دیگه بسه دیگه فکر کردن به اون آدم بسه غمگین بودن و گوش دادن آهنگ های غمگین بسه و میفهمی باید بپذیری بپذیری که اگر میخواست میشد و تو دیگه کاری از دستت بر نمیاد می‌پذیری که باید به خودت بپردازی میفهمی که باید خودخواه باشی و میفهمی دیگه همه چیز تموم شده.

یادداشت های شبانه

خیلی از افراد از افتضاح بودنشونم پول در میارن بعد تو کار خوبتو ارائه نمی‌دی فقط چون "عالی" نیست.

مثل من کمالگرا نباشید

به عشق در نگاه اول رو نمی‌دونم اما به نفرت در نگاه اول خیلی باور دارم.

یادداشت های شبانه

محمد‌علی فروغی: ما ایرانیان، وارث دو چیز بزرگ هستیم: یکی شعر فردوسی، دیگری منشور کوروش. اولی روح ماست، دومی قانون ماست. هر دو می‌گویند انسان، آزاد آفریده شده است.

‏اینکه به سلام میگید درود ولی به قرار میگید دیت به پیام میگید تکست یعنی مشکل شما محافظت از زبان فارسی نیست، ادایی هستید جانم.

من نمی‌دانم که بُردم جنگ را یا باختم زنده بیرون آمدم اما سپر انداختم از جهنم هیچ باکی نیست وقتی سال‌ها با جهانی این‌چنین هم سوختم هم ساختم دوست از دشمن مخواه از من که بشناسم رفیق من که در آیینه خود را دیدم و نشناختم آنچه باید می‌کشیدم را کشیدم، هر نفس آنچه را بایست می‌پرداختم، پرداختم سال‌ها سازی به دستم بود و از بی‌همتی هیچ آهنگی برای دل‌خوشی ننواختم زندگی شطرنج با خود بود و در ناباوری فکر می‌کردم که خواهم برد اما باختم. -حسین زحمتکش.

زندگی وقتی پذیرفتی عشق برای تو نیست:

شاید سخت‌ترین چیز این باشه که دو تا آدم مغرور عاشق هم باشن..‌.

کتاب مدیر مدرسه جلال احمد واقعا از کتاب هایی هست که دغدغه تمام یک مدیر و معلم رو بیان میکنه و من به این نتیجه رسیدم که واقعا خیلی علاقه میخواد این شغل که آخرش مثل این کتاب استعفا ندی :)))

آخرین تیرم بودی کاش میس نمی‌رفتی.

هر بار که باران می‌بارد بدون چتر میرم و زیر اشک های ابر ها اشک میریزم مثل دیوانه ها دستانم را باز میکنم و می‌چرخم آیا فکر میکنید دیوانه ام ؟ آری دیوانه زیبا ترین مخلوق خدا هستم که خدا او را به من نمی‌دهد.

‏فکت نامحبوب: ‏آدما بیشتر عاشق افرادی میشن که رسیدن بهشون برای اونا غیر ممکنه. ‌

نه راحت از فلک جویم، نه دولت از خدا خواهم وگر پرسی چه می‌خواهی؟ تو را خواهم تو را خواهم. -رهی معیری.

وطن لازم نیست حتما سرزمین بزرگی باشد! گاهی مساحت کوچکی است، در حد فاصل دو شانه

چهره آرامی داشت چهره ای که پشتش احساسات زیادی در جریان بود حیوانات دوستش داشتند آدم ها با او درد و دل میکردند آدم ها کنارش گریه میکردند اما یک مشکلی وجود داشت او حاضر بود همه چیزش را بدهد تا یک نفر دوستش داشته باشد ولی همان کس تنها کسی بود که دوستش نداشت

آرزو داشتم کنارت باشم و در یکی از کافه های تهران رو به رویت می‌نشستم و آنقدر بدون پلک‌ نگاهت میکردم که چشمانم هم رنگ خونم شود بعدش به باغ فردوس می‌رفتیم و کنارت راه میرفتم و آنقدر یواش راه میرفتم که از تک‌تک لحظاتم کنار تو نهایت لذت را ببرم در آخر به بام تهران می‌رفتیم و این شهر بزرگ و بی‌رحم راه نگاه میکردیم. آیا خواسته زیادی است خدای من ؟