هِیـوا

یه جایی نوشته بودن که... به عشق نیاز دارم، اما بهش اعتماد ندارم. همین دقیقا.

باید در خودت،یک گوشه از وجودت انسانی ساخته باشی که در روزهای سخت، نیاز به پناه بردن به هیچ کجا و هیچ کس نداشته باشه…

یاد بگیرید که بنشینید و مشاهده کنید همه چیز نیاز به واکنش ندارد.

ولی آدم هر چقدر هم قوی باشه بازم به بغل یکی تویِ سختیاش نیاز داره.

‏از آدمایی که تقصیرشون رو گردن می‌گیرن خوشم میاد. اینا معمولاً آدمای شجاع، منطقی و با‌شعوری هستن.

اگر قرار بود هر محیطی را که آزارم می‌دهد ترک می‌کردم، باید از این شهر، این کشور، یا حتی از این جهان می‌رفتم. از شما چه پنهان، زندگی درون این کالبد هم گاهی آزارم می‌دهد.

به قول فروغ فرخزاد:

اشتباه کردن، اشتباه نیست. در اشتباه ماندن، اشتباه است.

مسیر‌ت رو به خاطر نظر آدم‌ها عوض نکن.

نمی‌دونم، شاید مربوط به میل بقاست. این‌که دوباره راجع به مسائلی فکر کنیم و غصه بخوریم که قبلا بارها و بارها درباره‌شون به پذیرش رسیدیم.

يادت باشه اونایی كه گفتن نميتونى انجامش بدى دارن نگات ميكنن.

دوستای عزیزی که تازه به جمع هیوا امدید 🥰 خیلی خیلی خوشحالم از حضورتون 🫶🏻 .

به کسانی که آسوده می‌خوابند حسادت می‌کنم. برای من شب نبردی بی پایان با افکارم است.

تو این زمونه کسی که در بین مردم، بدون نقاب راه میره؛ بهای سنگینی رو پرداخت میکنه.

من هنوزم به " بیا بوسش کنم، خوب شه" باور دارم.

پرسیدم رها کردن سخت بود؟ گفت نه به اندازه‌ی نگه داشتنِ چیزی که واقعی نبود

دارم آخرین تلاش هایم را در بی جان ترین و بی اعتماد ترین حالت ممکنم برای زنده نگه‌داشتن احساساتم می‌کنم.