𝓢

قربونت برم من

عشقم

اوخودووووو

فداش بشم مننونم

وای ننههه قلب منووو

وصصصص

وایییی ننهههه یه عدد عشقققق دورت بگردممم خداااا وایییی

بابا دافعلیییی بخورمتتتت مننن😩💘

ناانازز

اوفففففف دافموووو

خوشگلللللل منننننن🫦

چشارووو

ریکت؟

🤍🧘🏻‍♀

چند وقت پیش از عبدالستار ایدھی پرسیدند: «چرا برای آدم‌هایی این‌همه وقت و انرژی می‌گذارید که حتی نمی‌شناسید؟» سؤال ساده‌ایه، اما جوابش می‌تونه نگاه ما به آدم‌ها رو عوض کنه. خیلی وقت‌ها در رابطه‌هامون ناخودآگاه حساب‌وکتاب می‌کنیم: «این آدم چه چیزی برای من داره؟» «این ارتباط چه فایده‌ای برام داره؟» اما ایدھی زندگی‌اش رو با سؤال دیگه‌ای پیش برد: «این آدم چه نیازی داره؟» او سال‌ها برای بی‌خانمان‌ها پناهگاه ساخت، برای بیماران آمبولانس رایگان فراهم کرد و از کودکانی که کسی رو نداشتند مراقبت کرد؛ آدم‌هایی که خیلی‌هایشان حتی او را نمی‌شناختند. شاید تفاوت آدم‌ها از همین‌جا شروع می‌شه؛ جایی که دیگران رو فقط به چشم «فایده» و «فرصت» نبینیم. وقتی همه‌چیز تبدیل به معامله بشه، رابطه‌ها هم سرد می‌شن و کمک کردن هم تبدیل می‌شه به سرمایه‌گذاری. شاید بد نباشه گاهی به‌جای اینکه بپرسیم: «من از این آدم چی به دست میارم؟» از خودمون بپرسیم: «حضور من در زندگی این آدم، چه چیزی می‌تونه بهتر کنه؟» شاید همین تغییر کوچک، شروعِ همدلی و انسان‌بودن واقعی باشه.

از توضيح دادن خودم به دیگران متنفرم، برام هيچ اهمیتی نداره كه تو درباره من چه فكرى ميكنى، من حتى حاضر نيستم ذره اى تلاش كنم تا طرز تفكر تورو نسبت به خودم عوض كنم.

شاید تو یادت بره که چی گفتی، ولی من یادم نمیره چی شنیدم.

بد ترین دردی که میتونی تجربه کنی اینه که سرت به سنگی بخوره که قبلا سنگشو به سینه‌ت میزدی.

اگه بهم راستشو بگی احتمالا عصبی شم‌، ولی میتونم باهاش کنار بیام ولی اگه بهم دروغ بگی، دیگه هیچوقت نمیتونم بهت اعتماد کنم.

و ناگهان، برای تمام غم هایی که به قلبم رسیده بود، فقط سکوت کردم.