𝐸 𝓁 𝓁 𝓃 “🦢

ما همون بچه هاییم که آرزومون بود عمو پورنگ اسممونو تو برنامه بخونه، الان اسمای خیلیامونو آقای مراد ویسی خوند:)

‏بعضی وقتا هم هست ؛ آدم ناراحته گریَش نمیاد ولی کلیداشو ، وسایلشو جا میذاره لیوان از دستش میفته و وقتی باهاش حرف میزنی میگه: ببخشید دوباره میگی؟! نفهمیدم

دیگر برایم مهم نیست چه کسی دوستم دارد، چه کسی دوستم ندارد، چه کسی راست میگوید و چه کسی دروغ، من همه را رها کردم و فقط به خودم تکیه کردم.

یه کتاب وقتی مورد علاقته تا ابد fav میمونه ولی هیچوقت پایان داستان عوض نمیشه.

دیر می‌فهمی که با هر نخی نباید رویا ببافی عزیزکم.

من همون آدمیم که اگر لازم باشه میپره تو آتیش تا نجاتت بده؛ولی همونقدرم میتونم وایسم و فقط نگاه کنم که داری میسوزی.

از من نپرس خوبی، من تا مهاجرت نکنم خوب نیستم.

کیا رستمی میگه در گلایه کردن میل به آشتی هست ، اما وقتی که دیگه نمی‌رنجیم معنیش این نیست که قوی شدیم ، معنیش اینه چیزی به پایان رسیده .

اسم عزیزتو بعد جمله‌ی "فرزند ایران و جان فدای میهن" نشنیدی که اینجوری داد میزنی الله اکبر.

من میخواستم هنرمند باشم، کتاب بخونم، گلامو آب بدم، فرش خونه‌ام رو جارو کنم و برای پیاده روی صبح ذوق داشته باشم. اما الان ازم یه آدم سیاسی با دایره لغاتی سراسر فحش و ناسزا مونده.

دیوانه خواهد کرد مارا، غم این دوران...