𝕺𝖇𝖑𝖎𝖛𝖎𝖔𝖓

بعضی آدما انقدر راحت از احساسات حرف میزنن که انگار دارن قیمت یه وسیله رو میپرسن امروز میگن همیشه میمونیم فردا حتی دلیل رفتنشونم یادشون نیست انگار دل فقط یه ایستگاه بین راهه که هرکی خسته شد چند دقیقه توش میمونه و دوباره راه میفته آخرشم جالبه همونایی که همه رو زخمی کردن از اینکه دنیا بی رحمه حرف میزنن شاید احساسات هیچوقت ضعیف نبوده فقط دست آدمایی افتاده که برای هیچ چیز بیشتر از حوصلشون ارزش قائل نبودن

پس تنها نیستی وایت بچه خوشگله من

من همیشه دوستت میمونم

عجیبه هرکی بیشتر نقاب داره بیشتر بهش میگن آدم حسابی انگار توی این دنیا صداقت فقط یه بیماریه که باید زود درمانش کنی بعد همونایی که از حقیقت فرار میکنن وقتی دروغ نابودشون کرد با قیافه حق‌به‌جانب از سرنوشت شکایت میکنن شاید مشکل از دنیا نیست از اینه که آینه همیشه مقصر شکستن معرفی میشه نه صورتی که جرئت دیدن خودش رو نداشت

This is not your end, Legend. You will always be the greatest football player, and your name will be remembered for centuries.

عشق قشنگ‌ترین اسمیه که آدم‌ها روی نیازهاشون گذاشتن اول از ابد میگن بعد برای یه آشنای جدید همه ابدهاشون یادشون میره آخرشم میگن قسمت نبود انگار قسمت مسئول جمع کردن تیکه‌های دل مردمه شاید عشق واقعی یه جایی وجود داشته باشه ولی چیزی که بیشتر می‌بینی فقط معامله‌ایه که هر دو طرف تا وقتی سود می‌کنن اسمش رو عشق میذارن بعد که کفه ترازو عوض میشه میفهمی تمام اون قسم‌ها فقط جمله‌های خوش‌آهنگی بودن که تاریخ انقضاشون از روز اول نوشته شده بود عجیبه که هنوزم آدم‌ها با دیدن پایان هزار داستان فکر می‌کنن داستان خودشون فرق داره

عجیب‌ترین بخش ماجرا اینه که آدم هیچ‌وقت عاشق رفتن کسی نمیشه عاشق قول‌هایی میشه که شبیه موندن بودن و نگاه‌هایی که شبیه امنیت بعد وقتی همه‌چیز تموم میشه همه میگن زیادی وابسته شده بودی انگار هیچ‌کس نمی‌پرسه کسی که بلد بود امید بسازه چرا مسئول ویرونه‌هایی که بعدش جا گذاشت نیست شاید بعضی زخم‌ها از رفتن آدما به وجود نمیان از این به وجود میان که یه روز با تمام وجود باور کرده بودی این یکی فرق داره

بعضی آدما انقدر از نقش بازی کردن خسته میشن که دیگه حتی حوصله ندارن وانمود کنن همه چیز خوبه عجیبه که دنیا ازت میخواد همیشه قوی باشی ولی هر بار که میفتی فقط رد کفش بقیه رو روی خودت میبینی آخرش هم میفهمی بیشتر آدما دنبال نجات دادنت نیستن فقط دوست دارن مطمئن بشن از خودشون بدبخت تر هم هست اینجا درد ارزش نداره مگر اینکه بشه ازش یه داستان قشنگ ساخت شاید بزرگترین شوخی زندگی اینه که همه دنبال معنی میگردن توی دنیایی که حتی جواب ساده ترین سؤالاشم معلوم نیست

بعضی آدما از همون اول قرار نبود کنار کسی بمونن فقط بلد بودن تا وقتی چیزی برای گرفتن هست نقش آدمای خوب رو بازی کنن عجیب نیست این دنیا پر از آدماییه که وفاداری رو فقط تا جایی دوست دارن که براشون هزینه‌ای نداشته باشه آخرش میفهمی مشکل از تنها موندن نیست از اینه که یه روز باور کرده بودی بعضیا فرق دارن انگار همه فقط نسخه‌های متفاوتی از یه خودخواهی تکراری‌ان با لبخندهای متفاوت و دروغ‌های قشنگ‌تر شاید تنهایی اونقدرها هم تلخ نباشه وقتی میفهمی بیشتر وابستگی‌ها فقط معامله‌هایی بودن که اسمش رو صمیمیت گذاشتن

میگن پروانه مقصره که سمت شمع میره ولی هیچکس از شمع نمیپرسه چرا انقدر خوب سوختن رو شبیه روشنایی نشون میده شاید بعضی آدما هم دنبال یه ذره نور بودن نه آتیش ولی فرقش رو وقتی فهمیدن که دیگه بالی برای برگشت نداشتن آخرش همه برای پروانه تاسف میخورن و شمع همونطور اروم میسوزه انگار هیچ اتفاقی نیفتاده شاید این عادت زندگیه که همیشه بازنده رو سرزنش میکنه تا برنده رو بی تقصیر نشون بده

همه چیز یه جور عجیبی تکرار شده حتی فکرهام هم انگار از قبل نوشته شدن فقط من دارم با تاخیر میخونمشون آدمای دور و برم هستن ولی هرچی بیشتر میشن حس فاصله بیشتر میشه انگار شلوغی فقط یه جور پوشش برای تنهاییه منم یاد گرفتم لبخند بزنم وقتی چیزی برای گفتن ندارم چون سکوت زیادی واقعی به نظر میاد آخرشم شاید زندگی همین باشه یه عادت طولانی که هیچ‌کس جرأت قطع کردنشو نداره