شامِ آخر

امروز داشتم برای مادرم از این می‌گفتم که بعضی ها باور دارن که ما انسان ها بازتابی از دیگران هستیم، یعنی هرآنچه که دیگران دنبال می‌کنن، میسازن و می‌پسندن، در ما اثر داره. یک کتابی میگه "ما"یی وجود نداره ما همه از دیگران هستیم. از پدرمون، از مادرمون، از دوستانمون. هرکاری که انجام میدیم، هرچیزی که دوست داریم به لطف وجود دیگرانه. اما من تنها تا یک جایی با این نظریه موافقم. چون این فقط برای چیزی مثل فرهنگ، نوشتن و حرف زدن درسته. ولی وقتی بحث سلیقه میشه، بحث انتخاب، بحث "ساختن"، بحث معنا بخشیدن و وجود داشتن میشه دیگه ما از دیگران کمکی نمی‌گیریم. ذهن انسان اونقدر بزرگ و پیچیده‌ست که آخر یک جایی، نوبت ماست که بسازیم و بر دیگران تاثیر بذاریم. در عمق ذهنیت ما همیشه یک چیز خلاقانه هست، اثری که ما در یک چیز بگذاریم. ایده ی خودمون، حتی اگر یک نظریه بی‌اهمیت باشه. انسان خلاقه، تا یک جایی شاید از دیگران یاد بگیره ولی روزی فرا میرسه که خودش بسازه و یک چیزی رو از خودش به جای بگذاره تا بلکه نسل های بعد یاد بگیرن و اون چیز منحصربفرد خودشون رو برای نسل های بعدتر خلق کنن. این بزرگترین شباهت ما به هرآن چیزیه که این جهان رو پدید آورده، شاید اصل معنویت ماست. ما خالقیم و شاید برای همینه که به شدت درباره خالق خودمون کنجکاو هستیم که چیه و الان کجاست.

بازم ممنونم از همتون که شرکت کردین.

خب، چک کردم حدود پنج نفر موندن. بقیه همه رو گذاشتم. لطفاً چک کنید. اونایی که پست مورد علاقه فوروارد نکرده بودن رو نگذاشتم، چند بار هم اطلاع دادم.

منم منم.

می‌دونم خیلی زوده😭😭😭😭😭

بی نهایت برای پاییز ذوق زده هستم.

خوشحالمم

یننسنیمصمصمض

😋

استیکر ندارم اه.

قول بندِ انگشتی

قول میدی بهم

واقعا😭😭😭😭

من که کف کردم با نوشته آزاد

🍽

منظورت چیه به اون خوشگلی بودد

چی، نه اتفاقا جزو بهترین‌ها بود از این فکرا نکن جانم الکی زحمت حودتو میبری زیر سوال