شامِ آخر

اگر بدونی چه کسایی هستن حتی از واژه «مردم» هم براشون استفاده نمیکنی، اصلا انسان نیستن

هرکاریم بکنی اونا باز حرف میزنن

یه چیزی بگم

دیوانه شدم.

حالا توی فکرم که یک کاری بکنم تا گورشون رو گم کنن، اما کاری از دستم بر نمیاد. شماها میتونید کمکم کنید؟ یا حداقل راه حلی بدید تا بتونم تحمل کنم و کمتر ترس این رو داشته باشم که پشت سرم چی میگن.

راجب استتیک هم میتونن برن خودشو بکشن چون به نظرم همین خاصت میکنه و به شخصیت قشنگت نظم میده و این چیزیه که ازاد رو ازاد میکنه اگه باهاش مشکل دارن نشون میده چقدر سوختن همین و بس

من هیچوقت علاقه به دعوا درست کردن و تلافی کردن کار کسی نداشتم و گمان نمیکنم از پسش هم بر بیام، بنابراین فقط این چنل رو پرایوت کردم. و الان ناراحتم چون من از پابلیک بودن این چنل خوشحال بودم خصوصا در این زمینه که پیام های چنل فوروارد میشد و عزیزان زیادی به این چنل سر میزدن.

مجموع تحصیلاتشون در حد بچه های کلاس سومیه

برید بمیرید وا

بعد یکی که عقل و فهمشو داره رو به مسخره میگیرن

خودشون هیچی حالیشون نیست

اینا چرا بس نمیکنن

روانیا

چرا مردم اینطورین))))))

چی

وای

همچنین داخل ربات ناشناسم خیلی چیز ها ارسال میکنن که قلب آدم رو می‌شکنه و به هرحال، نادیده گرفتن هم حدی داره.

حقیقتا یک گروهی از افراد هستن که خیلی اینجارو به مسخره گرفتن. تقریبا تمام نوشته های اینجارو داخل گروهشون پرایوت شیر میکنن و نمیدونم دقیقا چی بهشون می‌گن، اما از اونجایی که این افراد درحال حاضر یک کینه مزخرفی از من به دل گرفتن (هیچ کاریشون نداشتم صرفا از این موضوع که یک الگو رو در آستتیک دنبال میکنم نفرت دارن) از این بابت مطمئنم که چیزای خوبی درموردشون نمیگن.