یـــــــادگـــــــار

روژی له‌دایک‌بوونت پیرۆز بێت، سومایى🫀

پیشیای فرانک

شــب سردـــﮯ اســت، و مــن افســــردہ۔ راه دورــــﮯ اســت، و پایـــــﮯ خســتــــہ۔ تیرگـــــﮯ هســت و چراغـــــﮯ مردہ۔ مـــﮯڪــنم، تنــــہا؛ از جــاده عبــور۔ دور ماندند ز من آدمـــــہا۔ سایــــہ‌ایــــــﮯ از ســر دیــوار گذشــت۔ غمــــﮯ افزود مــرا بر غمــہـا۔ فڪـــــر تاریــڪی و ایــن ویرانــــﮯ۔ بـــــﮯ خبـــــر آمــد تا با دل مــن۔ قصـــہ‌هـا ســاز ڪــند پنهانــــﮯ۔ نیســت رنگـــــﮯ کــہ‌ بگویــد بــا مــن۔ اندڪــــﮯ صبـــــر، سحر نزدیــڪ اســت۔ هر دم ایــن بانــگ برآرم از دل۔ واـــﮯ، ایــن شــب چــقدر تاریــڪ اســـت۔ خــندہ‌اــــﮯ ڪــو ڪـــہ‌ بـــہ‌ دل انگیــزم؟ قــطره‌اــــﮯ ڪــو ڪـــہ‌ بـــہ‌ دریــا ریــزم؟ صــخرہ‌اــــﮯ ڪــو ڪـــہ‌ بــدان آویــزم؟ مثــل ایــن اســت ڪـــہ‌ شــب غمــناڪ اســت۔ دیــگران را هــم غــم هســت بـــہ‌ دل۔ غــم مــن، لیــڪ، غمـــــﮯ غمــناڪ اســت‌۔

ڪـســی بــہ فــڪــر گــل‌هــا نــیــســت، ڪــســی بــہ فــڪــر مــاهــی‌هــا نــیــســت، ڪــســی نــمــی‌خــواهــد بــاور ڪــنــد ڪــہ بــاغــچــہ دارد مــی‌مـــیــرد، ڪــہ قــلــب بــاغــچــہ در زیــر آفــتــاب ورم ڪـرده، ڪــہ ذهــن بــاغــچــہ دارد آرام آرام از خــاطــرات ســبــز تــهــی مــی‌شــود؛ و حــس بــاغــچــہ انــگــار چــیـزی مـجـردسـت ڪـہ در انــزوای بـاغــچــہ پـوسـیـده. حــیــاط خــانــہ‌ی مــا تــنــہاســت، حــیــاط خــانــہ‌ی مــا در انــتــظار بــارش یــڪ ابــرنــاشــنــاس خــمــیــازه مــی‌ڪــشــد؛ و حــوض خــانــہ‌ی مــا خــالی‌ســت. ســتــاره‌هــای ڪــوچــڪ بــی‌تــجــربــہ از ارتــفــاع درخــتــان بــہ خــاڪ مــی‌افــتــنــد و از مــیــان پــنــجره‌هــای پــریــده رنــگ خــانــہ‌ی مــاهــی‌هــا شــب‌هــا صــدای ســرفــہ مــی‌آیــد.

فــروغ فــرخــزاد