Ангел смерти
Open in Telegram
Падший ангел смерти بیاید حرف بزنیم t.me/HidenChat_Bot?start=8058997879
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
308
Subscribers
-124 hours
-27 days
-1130 days
Posts Archive
308
و پس از مرگِ قلب، نوبتِ مغز بود که عزادار شود.
قلب دخترک که خاموش شد، مغزش اما خیانت کرد؛ نتوانست آنچه را قلب سالها پرستیده بود، به گور بسپارد. هرچه بیشتر میکوشید چشمان آهووارِ یار را از حافظه بیرون بکشد، آن دو چشم در تاریکترین راهروهای ذهنش روشنتر میشدند؛ و هر بار که پلک میزد، زلفان سیاه و پریشان او از میان تاریکی عبور میکردند، چنانکه گویی حافظه دیگر عضوی از بدن نبود، بلکه زندانی بود که کلیدش را همان معشوق با خود برده بود.
عجیب بود؛
قلب، عشق را از دست داده بود،
اما مغز هنوز به آن وفادار مانده بود.
و اینگونه بود که جنون، آرامآرام از میان خاکسترِ احساس برخاست؛ نه همچون طوفان، بلکه مانند موریانهای که شبها بیصدا ستونهای عقل را میخورد.
دخترک دیگر نمیدانست کدام تصویر خاطره است و کدام، توهمِ دلتنگی.
گاهی خیال میکرد یار پشت پنجره ایستاده؛
گاهی صدای قدمهایش را در راهرو میشنید؛
گاهی با چشمهایی که سالها پیش دوستشان داشته بود، به سقف خیره میشد و زیر لب با کسی حرف میزد که دیگر در هیچ تقویمی، هیچ اتاقی، هیچ صبحی وجود نداشت.
سرانجام دیوارهای سفید آمدند.
اتاقهایی سرد، با پنجرههایی که آسمان را قاب میگرفتند اما راهی به آن نمیدادند.
راهروهایی که بوی دارو و شب میدادند.
و تختی که هر شب شاهد فروپاشی دختری بود که روزی تمام جهانش را در دو چشمِ آهووار خلاصه کرده بود.
آنجا بود که دخترک شروع کرد به رقصیدن.
نه از شادی؛
از ناتوانی.
با سازِ مرگ میرقصید؛ سازی که هیچ نوازندهای نداشت و تنها موسیقیاش صدای استخوانهای خستهی روح بود. هر شب، در میان سکوتِ اتاق، تن نحیفش را به ریتمی نامرئی میسپرد و میرقصید، میرقصید، میرقصید؛ گویی اگر لحظهای بایستد، تمام خاطراتی که با زحمت درون خودش دفن کرده بود، از خاک بیرون میآمدند.
پاهایش روزبهروز زخمیتر شدند؛
ردّ سرخی بر کف اتاق میماند،
مثل امضای آخرین فصلِ زندگیاش.
و چه تشابه تلخی میان پاهایش و قلبش بود؛
هر دو خونین،
هر دو خسته،
هر دو هنوز مجبور به ادامه دادن.
پرستارها میگفتند: «بس است.»
اما چگونه میشد رقصیدن را متوقف کرد وقتی موسیقی درون جمجمهاش نواخته میشد؟
چگونه میشد از کسی فراموش کرد که حتی پس از مرگِ عشق، در حافظه زنده مانده بود؟
مغزش دیگر خاطره را نگه نمیداشت؛
خاطره، مغزش را نگه داشته بود.
و دخترک کمکم از خودش دور شد؛
آنقدر دور که یک روز مقابل آینه ایستاد و برای چند ثانیه نفهمید آن دخترِ چشمگودرفته و موهای پریشان چه کسیست.
بعد لبخند زد.
لبخندی کوچک، بیصدا و غریب.
چون ناگهان یارش را در آینه دیده بود.
شاید آنجا بود که آخرین رشتهی عقل نیز از هم گسست.
از آن پس، دیگر کسی نمیدانست دخترک با چه کسی حرف میزند؛
با یارِ ازدسترفته؟
با قلبِ مردهاش؟
با مغزی که دیگر توانِ تحملِ خاطرات را نداشت؟
یا با روحی که مدتها پیش، در همان نخستین ترکِ قلب، دفن شده بود؟
فقط میدانستند هر شب، وقتی چراغها خاموش میشدند،
صدای قدمهایش در راهرو میپیچید.
یک قدم...
دو قدم...
سه قدم...
و بعد، رقص.
تا سپیدهدم.
تا جایی که دیگر معلوم نبود چه چیزی در او زنده است و چه چیزی مرده.
و شاید تراژدیِ واقعی این نبود که دخترک به جنون رسید؛
تراژدی این بود که جنون، تنها جایی بود که هنوز میتوانست در آن، یارش را ببیند.
پس رقصید.
برای چشمانی که شبیه آهو بودند.
برای زلفانی که زمانی پناهِ دستهایش بودند.
برای قلبی که شکسته بود.
برای مغزی که فراموش نکرد.
برای روحی که دیگر راه بازگشت نداشت.
و هرچه بیشتر رقصید،
صدای سازِ مرگ آرامتر شد؛
تا آن شب که سکوت،
برای نخستینبار،
از موسیقی بلندتر شد.
12 Sep, 20:15
308
قلب، همیشه با صدای شکستن فرو نمیریزد؛
گاهی فقط ترک میخورد، آرام و بیصدا، آنقدر بیصدا که حتی صاحبش هم نخستین صدای فروپاشی را نمیشنود. ترکها از جایی آغاز میشوند که هیچکس به آن نگاه نمیکند؛ از میان همان درزهای باریکی که روزی گلهایی کوچک و بینام در آنها روییده بودند. گلها مدتی دوام میآورند، با ریشههایی که به امید چنگ زدهاند، اما سرانجام خشک میشوند و خاکسترِ رنگشان در شکافهای قلب باقی میماند؛ گویی حتی مرگِ گلها نیز نمیتواند جای خالیشان را پاک کند.
دختری بود با آسمانی در چشمها؛
ستارههایی که قرار بود راه را نشان دهند، اما برای او به چراغهای سردِ اتاقی بدل شدند که خروجی نداشت. زلفان پریشانش، به طنابهایی شبیه بودند که نه برای نجات، که برای دار زدنِ آخرین تکههای امیدش از سقفِ زندگی آویخته شده بودند. و عشق، اینبار نه پناهگاه بود و نه رستگاری؛ میدان سنگساریِ روحی بود که جرمش فقط بیش از اندازه دوست داشتن بود.
هر سنگ، بخشی از او را با خود برد؛
سنگی از جنسِ بیتوجهی، سنگی از جنسِ رفتن، سنگی از جنسِ مقایسه، و سنگهایی که نام نداشتند اما وزنشان از تمام جهان بیشتر بود.
و او ایستاده بود؛ نه از سرِ قدرت، بلکه چون دیگر چیزی برای افتادن در او باقی نمانده بود.
در جایی دورتر، روحش نشسته بود و این کشتار دستهجمعی را تماشا میکرد؛
تماشای مرگِ قلبی که هنوز میتپید،
تماشای عشقی که هنوز دوست میداشت،
تماشای دختری که هر بار تکهای از خودش را زیر پای جهان جا میگذاشت و باز، با دستهای خالی، سعی میکرد خودش را جمع کند.
چه تراژدی عجیبیست؛
آنگاه که قاتل و مقتول، هر دو در یک سینه زندگی میکنند.
یک بخش از او هنوز میخواست باور کند،
و بخش دیگری، هر شب، کنار جسدِ همان باور مینشست و برایش سوگواری میکرد.
پس از آن، دیگر هیچچیز واقعاً پاک نشد.
نه نامها، نه نگاهها، نه زخمها.
همهچیز مانند بخاری که روی شیشه نشسته باشد، در او ماند؛
میتوانستی با انگشت روی آن خطی بکشی،
چند لحظه چیزی را ببینی،
اما دوباره همهچیز در مه فرو میرفت.
و آن جیغ...
آن جیغ هیچگاه از بین نرفت.
در گوشش ماند،
مثل صدای انسانی که در اعماق یک چاه فریاد زده باشد و پژواکش قرنها بعد هم به دیوارههای جان برگردد.
گاهی شبها، وقتی جهان ساکت میشود،
هنوز میتوان شنیدش؛
جیغِ قلبی که شکسته بود اما نمرده بود،
جیغِ عشقی که کشته شده بود اما هنوز دوست میداشت،
و جیغِ روحی که تمام این کشتار را تماشا کرده بود و فهمیده بود:
بعضی آدمها نمیمیرند؛
فقط آنقدر میشکنند که دیگر صدای شکستنشان،
برای هیچکس جز خودشان شنیدنی نیست.
و شاید دردناکترین قسمت ماجرا همین باشد؛
اینکه گلها دیگر در ترکهای قلب نرویند،
اما بوی خشکشدنشان
تا ابد در هوای روح باقی بماند.
12 Sep, 19:45
