مأوے|мανα

چون قرار نیست همیشه ثروتمند باشی تا خیر برسانی؛ گاهی یک لبخند، یک جمله، یک فرصت، یک معرفی، یک دعا و یک دلگرمی، از هزاران چیز باارزش‌تر است. و مهم‌تر از همه، مراقب نیتت باش. نگذار کمک‌کردنت تبدیل به وسیله‌ای برای برتری‌جویی شود. نگذار دستی که برای خیر دراز کرده‌ای، بعداً همان دست تبدیل شود به دستی که منت می‌گذارد. اگر کسی را کمک کردی، بین خودت و خدا نگهش دار. نگذار کسی که روزی محتاج تو بوده، سال‌ها بعد با شنیدن نام تو احساس شرمندگی کند. کمک واقعی آن است که عزت انسان را حفظ کنی. بعضی وقت‌ها آدم‌ها بیشتر از پول، به حفظ آبرویشان نیاز دارند. بیشتر از راه‌حل، به این نیاز دارند که کسی نگاهشان نکند و احساس نکنند از بقیه پایین‌ترند. اگر می‌خواهی نفع برسانی، فقط جیب مردم را پر نکن؛ دلشان را هم نشکن. اگر می‌خواهی باری از دوش کسی برداری، باری روی روحش نگذار. اگر می‌خواهی دست کسی را بگیری، طوری نگیر که بعداً هر بار دستت را دید، یادِ روزهای ضعفش بیفتد. و اگر روزی خودت محتاج شدی، نترس؛ شاید خداوند همان‌جایی که فکرش را نمی‌کنی، کسی را برای تو قرار داده باشد. مگر نه اینکه «وَالله في عون العبد»؟ خدا در کمک بنده است… چه وعده‌ای از این آرامش‌بخش‌تر؟ یعنی هر بار که برای رضای خدا قدمی برای بنده‌ای برمی‌داری، در حقیقت داری برای خودت راهی به سوی رحمت الهی باز می‌کنی. پس از کنار درد مردم ساده عبور نکن. اگر توانستی، گرهی باز کن. اگر نتوانستی، حداقل گرهی اضافه نکن. اگر نمی‌توانی نجات بدهی، ناامیدش نکن. اگر نمی‌توانی چیزی ببخشی، آبرویش را نگه دار. اگر نمی‌توانی مشکلش را حل کنی، سنگینیِ نگاهت را روی زخم‌هایش نگذار. شاید فردا خودت همان جایی باشی که امروز او ایستاده. زندگی عجیب‌تر از این حرف‌هاست؛ امروز ممکن است تو دستِ بالاتر باشی و فردا دستت به سوی آسمان بلند باشد و فقط خدا را داشته باشی. پس تا وقتی می‌توانی خیر برسان، فرصت‌ها را از دست نده. بعضی کارهای خیر فقط چند ثانیه وقت می‌گیرند، اما ممکن است اثرشان تا سال‌ها در زندگی یک انسان باقی بماند. چه زیباست انسانی که وقتی از دنیا می‌رود، پشت سرش فقط خانه و مال و اسم و عکس باقی نمی‌ماند؛ بلکه دل‌هایی باقی می‌مانند که می‌گویند: «خدا خیرش بده، یک روز دست منو گرفت.» چه زیباست آدمی که در این دنیا زندگی می‌کند، اما ردّ قدم‌هایش در زندگی دیگران، ردّی از آرامش و رحمت و خیر باشد. در روزی که هیچ‌کس را نداری، سبب شود رحمت خدا به سراغ خودت بیاید. خداوند ما را از آن بنده‌هایی قرار بدهد که وجودشان برای دیگران مایه‌ی آرامش باشد، نه سبب رنج؛ دستگیر باشند، نه سنگین‌کننده‌ی بار؛ پرده‌پوش باشند، نه پرده‌در؛ و هر جا قدم می‌گذارند، چیزی از خیر و رحمت خدا با خودشان ببرند. آمین یا رب العالمین

یعنی هرکس اندوه و گرفتاری‌ای از گرفتاری‌های یک مؤمن را در دنیا برطرف کند، خداوند در روز قیامت گرفتاری‌ای از گرفتاری‌های او را برطرف می‌کند؛ هرکس بر فردی تنگ‌دست آسان بگیرد، خداوند در دنیا و آخرت بر او آسان خواهد گرفت؛ هرکس عیب مسلمانی را بپوشاند، خداوند در دنیا و آخرت او را خواهد پوشاند؛ و خداوند تا زمانی که بنده در کمکِ برادرش باشد، در کمک اوست. به این جمله آخر خوب فکر کن: «والله في عون العبد ما كان العبد في عون أخيه»؛ خدا در کمک بنده است، مادامی که بنده در کمک برادرش باشد. یعنی می‌خوای بدونی چرا بعضی وقت‌ها در سخت‌ترین روزهای زندگی، راه‌هایی برات باز میشه که حتی تصورش رو هم نمی‌کردی؟ شاید چون یک روز، جایی که می‌تونستی بی‌تفاوت رد بشی، ایستادی و دست کسی رو گرفتی. شاید چون یک دل شکسته رو تنها نگذاشتی. شاید چون آبروی کسی رو حفظ کردی، در حالی که می‌تونستی رسوایش کنی. شاید چون بدهکاریِ کسی رو درک کردی و به جای فشار آوردن، بهش فرصت دادی. شاید چون از حق خودت گذشتی تا زندگی یک انسان دیگر کمی آسان‌تر شود. شاید چون در خلوت خودت برای کسی دعا کردی که حتی خبر نداشت تو به فکرش هستی.شاید تو همان دستی باشی که خدا برای بلندکردن یک افتاده فرستاده؛ شاید تو همان کلمه‌ای باشی که قرار است یک انسان ناامید را از فرو رفتن بیشتر نجات دهد؛ شاید تو همان فرصتی باشی که خدا سر راه یک بنده گذاشته تا زندگی‌اش از جایی به بعد تغییر کند. پس اگر توانش را داری، برای کسی گره باز کن. اگر می‌توانی قرض کسی را سبک کنی، سبک کن. اگر می‌توانی کسی را به کاری معرفی کنی، معرفی کن. اگر می‌توانی کسی را به خیر برسانی، معطل نکن. اگر می‌توانی دل کسی را آرام کنی، نگو «به من چه». اگر راز و عیب کسی را می‌دانی، آن را تبدیل به وسیله‌ای برای تحقیرش نکن. اگر کسی روزهای سختی را می‌گذراند، فقط به این دلیل که خودش چیزی از تو نخواسته، خیال نکن به کمک نیاز ندارد. خیلی از آدم‌ها آن‌قدر عزت نفس دارند که حتی در اوج نیاز، دستشان را جلوی کسی دراز نمی‌کنند. بعضی‌ها لبخند می‌زنند، اما درونشان پر از جنگ است. بعضی‌ها می‌گویند «خوبم»، اما هیچ‌کس نمی‌داند پشت همین «خوبم» چه شب‌هایی را صبح کرده‌اند. بعضی‌ها فقط یک نفر را می‌خواهند که بدون قضاوت، کنارشان بماند. پس اهل خیر بودن فقط این نیست که چیزی ببخشی؛ یعنی وقتی قدرت داری، مهربان باشی. وقتی می‌توانی انتقام بگیری، ببخشی. وقتی می‌توانی پرده‌دری کنی، پرده‌پوشی کنی. وقتی می‌توانی کسی را کوچک کنی، دستش را بگیری. وقتی می‌توانی بگویی «خودت به فکر خودت باش»، بگویی «بیا ببینیم چطور می‌تونیم این مشکل رو حل کنیم». این‌ها چیزهای کوچکی نیستند. شاید از نگاه ما یک کار ساده باشند، اما نزد خدا هیچ کار خیری گم نمی‌شود. شاید تو امروز برای کسی کاری انجام بدهی و فردا حتی یادت نباشد چه کرده‌ای؛ اما خدا فراموش نمی‌کند. شاید همان خیری که تو در زندگی یک نفر کاشتی، سال‌ها بعد در سخت‌ترین لحظه زندگی خودت به شکلی دیگر به سراغت بیاید. چون دنیا فقط آن چیزی نیست که با چشم می‌بینیم؛ پشت بسیاری از اتفاقات، حسابی هست که ما از آن خبر نداریم. گاهی خداوند گرهی از زندگی‌ات باز می‌کند، چون تو روزی گرهی از زندگی بنده‌ای باز کردی. گاهی درِ بسته‌ای به رویت باز می‌شود، چون تو روزی دری را به روی یک انسان گرفتار باز کردی.

چون قرار نیست همیشه ثروتمند باشی تا خیر برسانی؛ گاهی یک لبخند، یک جمله، یک فرصت، یک معرفی، یک دعا و یک دلگرمی، از هزاران چیز باارزش‌تر است. و مهم‌تر از همه، مراقب نیتت باش. نگذار کمک‌کردنت تبدیل به وسیله‌ای برای برتری‌جویی شود. نگذار دستی که برای خیر دراز کرده‌ای، بعداً همان دست تبدیل شود به دستی که منت می‌گذارد. اگر کسی را کمک کردی، بین خودت و خدا نگهش دار. نگذار کسی که روزی محتاج تو بوده، سال‌ها بعد با شنیدن نام تو احساس شرمندگی کند. کمک واقعی آن است که عزت انسان را حفظ کنی. بعضی وقت‌ها آدم‌ها بیشتر از پول، به حفظ آبرویشان نیاز دارند. بیشتر از راه‌حل، به این نیاز دارند که کسی نگاهشان نکند و احساس نکنند از بقیه پایین‌ترند. اگر می‌خواهی نفع برسانی، فقط جیب مردم را پر نکن؛ دلشان را هم نشکن. اگر می‌خواهی باری از دوش کسی برداری، باری روی روحش نگذار. اگر می‌خواهی دست کسی را بگیری، طوری نگیر که بعداً هر بار دستت را دید، یادِ روزهای ضعفش بیفتد. و اگر روزی خودت محتاج شدی، نترس؛ شاید خداوند همان‌جایی که فکرش را نمی‌کنی، کسی را برای تو قرار داده باشد. مگر نه اینکه «وَالله في عون العبد»؟ خدا در کمک بنده است… چه وعده‌ای از این آرامش‌بخش‌تر؟ یعنی هر بار که برای رضای خدا قدمی برای بنده‌ای برمی‌داری، در حقیقت داری برای خودت راهی به سوی رحمت الهی باز می‌کنی. پس از کنار درد مردم ساده عبور نکن. اگر توانستی، گرهی باز کن. اگر نتوانستی، حداقل گرهی اضافه نکن. اگر نمی‌توانی نجات بدهی، ناامیدش نکن. اگر نمی‌توانی چیزی ببخشی، آبرویش را نگه دار. اگر نمی‌توانی مشکلش را حل کنی، سنگینیِ نگاهت را روی زخم‌هایش نگذار. شاید فردا خودت همان جایی باشی که امروز او ایستاده. زندگی عجیب‌تر از این حرف‌هاست؛ امروز ممکن است تو دستِ بالاتر باشی و فردا دستت به سوی آسمان بلند باشد و فقط خدا را داشته باشی. پس تا وقتی می‌توانی خیر برسان، فرصت‌ها را از دست نده. بعضی کارهای خیر فقط چند ثانیه وقت می‌گیرند، اما ممکن است اثرشان تا سال‌ها در زندگی یک انسان باقی بماند. چه زیباست انسانی که وقتی از دنیا می‌رود، پشت سرش فقط خانه و مال و اسم و عکس باقی نمی‌ماند؛ بلکه دل‌هایی باقی می‌مانند که می‌گویند: «خدا خیرش بده، یک روز دست منو گرفت.» چه زیباست آدمی که در این دنیا زندگی می‌کند، اما ردّ قدم‌هایش در زندگی دیگران، ردّی از آرامش و رحمت و خیر باشد. در روزی که هیچ‌کس را نداری، سبب شود رحمت خدا به سراغ خودت بیاید. خداوند ما را از آن بنده‌هایی قرار بدهد که وجودشان برای دیگران مایه‌ی آرامش باشد، نه سبب رنج؛ دستگیر باشند، نه سنگین‌کننده‌ی بار؛ پرده‌پوش باشند، نه پرده‌در؛ و هر جا قدم می‌گذارند، چیزی از خیر و رحمت خدا با خودشان ببرند. آمین یا رب العالمین

یعنی هرکس اندوه و گرفتاری‌ای از گرفتاری‌های یک مؤمن را در دنیا برطرف کند، خداوند در روز قیامت گرفتاری‌ای از گرفتاری‌های او را برطرف می‌کند؛ هرکس بر فردی تنگ‌دست آسان بگیرد، خداوند در دنیا و آخرت بر او آسان خواهد گرفت؛ هرکس عیب مسلمانی را بپوشاند، خداوند در دنیا و آخرت او را خواهد پوشاند؛ و خداوند تا زمانی که بنده در کمکِ برادرش باشد، در کمک اوست. به این جمله آخر خوب فکر کن: «والله في عون العبد ما كان العبد في عون أخيه»؛ خدا در کمک بنده است، مادامی که بنده در کمک برادرش باشد. یعنی می‌خوای بدونی چرا بعضی وقت‌ها در سخت‌ترین روزهای زندگی، راه‌هایی برات باز میشه که حتی تصورش رو هم نمی‌کردی؟ شاید چون یک روز، جایی که می‌تونستی بی‌تفاوت رد بشی، ایستادی و دست کسی رو گرفتی. شاید چون یک دل شکسته رو تنها نگذاشتی. شاید چون آبروی کسی رو حفظ کردی، در حالی که می‌تونستی رسوایش کنی. شاید چون بدهکاریِ کسی رو درک کردی و به جای فشار آوردن، بهش فرصت دادی. شاید چون از حق خودت گذشتی تا زندگی یک انسان دیگر کمی آسان‌تر شود. شاید چون در خلوت خودت برای کسی دعا کردی که حتی خبر نداشت تو به فکرش هستی.شاید تو همان دستی باشی که خدا برای بلندکردن یک افتاده فرستاده؛ شاید تو همان کلمه‌ای باشی که قرار است یک انسان ناامید را از فرو رفتن بیشتر نجات دهد؛ شاید تو همان فرصتی باشی که خدا سر راه یک بنده گذاشته تا زندگی‌اش از جایی به بعد تغییر کند. پس اگر توانش را داری، برای کسی گره باز کن. اگر می‌توانی قرض کسی را سبک کنی، سبک کن. اگر می‌توانی کسی را به کاری معرفی کنی، معرفی کن. اگر می‌توانی کسی را به خیر برسانی، معطل نکن. اگر می‌توانی دل کسی را آرام کنی، نگو «به من چه». اگر راز و عیب کسی را می‌دانی، آن را تبدیل به وسیله‌ای برای تحقیرش نکن. اگر کسی روزهای سختی را می‌گذراند، فقط به این دلیل که خودش چیزی از تو نخواسته، خیال نکن به کمک نیاز ندارد. خیلی از آدم‌ها آن‌قدر عزت نفس دارند که حتی در اوج نیاز، دستشان را جلوی کسی دراز نمی‌کنند. بعضی‌ها لبخند می‌زنند، اما درونشان پر از جنگ است. بعضی‌ها می‌گویند «خوبم»، اما هیچ‌کس نمی‌داند پشت همین «خوبم» چه شب‌هایی را صبح کرده‌اند. بعضی‌ها فقط یک نفر را می‌خواهند که بدون قضاوت، کنارشان بماند. پس اهل خیر بودن فقط این نیست که چیزی ببخشی؛ یعنی وقتی قدرت داری، مهربان باشی. وقتی می‌توانی انتقام بگیری، ببخشی. وقتی می‌توانی پرده‌دری کنی، پرده‌پوشی کنی. وقتی می‌توانی کسی را کوچک کنی، دستش را بگیری. وقتی می‌توانی بگویی «خودت به فکر خودت باش»، بگویی «بیا ببینیم چطور می‌تونیم این مشکل رو حل کنیم». این‌ها چیزهای کوچکی نیستند. شاید از نگاه ما یک کار ساده باشند، اما نزد خدا هیچ کار خیری گم نمی‌شود. شاید تو امروز برای کسی کاری انجام بدهی و فردا حتی یادت نباشد چه کرده‌ای؛ اما خدا فراموش نمی‌کند. شاید همان خیری که تو در زندگی یک نفر کاشتی، سال‌ها بعد در سخت‌ترین لحظه زندگی خودت به شکلی دیگر به سراغت بیاید. چون دنیا فقط آن چیزی نیست که با چشم می‌بینیم؛ پشت بسیاری از اتفاقات، حسابی هست که ما از آن خبر نداریم. گاهی خداوند گرهی از زندگی‌ات باز می‌کند، چون تو روزی گرهی از زندگی بنده‌ای باز کردی. گاهی درِ بسته‌ای به رویت باز می‌شود، چون تو روزی دری را به روی یک انسان گرفتار باز کردی.

عَددَ ما ذَكَرَهُ الذَّاكِرون، و عَدَدَ ما غَفَلَ عَن ذِكْرِه الغافِلون• •اللَّهُـمَّ صَلِّ عَلـى مُحَمَّـد، وَعَلـى آلِ مُحَمَّد، كَمَـا صَلَّيْـتَ عَلـى إبْراهـيمَ وَعَلـى آلِ إبْراهِـيم، اللَّهُـمَّ بارِكْ عَلـى مُحَمَّـد، وَعَلـى آلِ مُحَمَّـد، كَمـا بَارَكْتَ عَلـى إبْراهـيمَ وَعَلـى آلِ إبْراهيم، فِي العَالَمِين إِنَّكَ حَمـيدٌ مَجِـيد.•

عَددَ ما ذَكَرَهُ الذَّاكِرون، و عَدَدَ ما غَفَلَ عَن ذِكْرِه الغافِلون• •اللَّهُـمَّ صَلِّ عَلـى مُحَمَّـد، وَعَلـى آلِ مُحَمَّد، كَمَـا صَلَّيْـتَ عَلـى إبْراهـيمَ وَعَلـى آلِ إبْراهِـيم، اللَّهُـمَّ بارِكْ عَلـى مُحَمَّـد، وَعَلـى آلِ مُحَمَّـد، كَمـا بَارَكْتَ عَلـى إبْراهـيمَ وَعَلـى آلِ إبْراهيم، فِي العَالَمِين إِنَّكَ حَمـيدٌ مَجِـيد.•