ꜱᴀɪɴᴛ

کاوه🫸🏻

بیا آروم منو از گودال بالای این پیکر بکش بیرون ببر بالا ببر جایی که هیچ چیزی نمی مونه برای حتی یه لحظه... بیا آروم طوری که هیچکی نفهمه وسوسه ام کن با نگاهی، که بی اندازه بی رحمه که بی اندازه بی رحمه بیا نزدیک طوری که هیچکی نبینه دچارم کن به احساسی، که بی اندازه غمگینه که بی اندازه غمگینه....

برا بودنم صبر کن اگه امکانش هست تو تماشا نکنی این نبرد من بی‌فایده است... جهان با من همراه شو اگه امکانش هست چجوری طاقت آورد؟ اون همه روز و شب سیاه به خنده‌های تو فکر می‌کرد شاید؛ توو تموم طول راه.. چجوری تحمل کرد؟ اون همه روز و شب سیاه به دیدن دوباره تو فکر می‌کرد شاید توو تموم طول راه. کنار من بمون.