[نارنگی شیشم]

یه آدم جالب پیدا کردم تو گروه دانشگاه(هم رشته ایی خودمه) آیا برم بهش پیام بدم که سلام با من دوست میشی؟

بزرگترین ترس زندگیمه

چون من با درد این موضوع نمیتونم کنار بیام

واقعا ترجیح میدم خودم زودتر بمیرم

ترجیح میدم خودم زودتر برم

اما اگر قراره من اینطوری رفتن عزیز هام رو توی کل زندگیم ببینم

گفتنش هم دردناکه

ببین نمیخوام اینو بگم

و من نمیتونم اینو باورش کنم.

چون بابام بیشتر از یه هفته شده که رفته.

مامان بزرگم نمیگه صبح میخوام برم فلان جا بیدار شو حواست به بابایی باشه.

دیگه نمیام اینجا که به بابام سر بزنم.

الان بخوام بگم home نیست house عه.

انگار اومدم تو یه خونه ی دیگه، انقدر که واسم غریب و سرده.

اصلا روح نداره خونه، چراغ هاش هر چقدر هم روشن باشن تاریکه.

واقعا خونه خونه نیست، واقعا دیگه از اینجا متنفرم.

یعنی هی میام دلمو خوش کنم به چهار تا چیز میبینم تختش نیست باز اشکم در میاد.

ولی بابامو ندارم که واسم بخنده.

تازشم پاییزه و هندزفری جدید دارم، دفتر سودوکو دارم، یه عالمه پوستر دارم، پتوی چهارخونه دارم، گمپوله و نینی(دیگه نینی نیست، قد کشیده) رو دارم. خب با همینا به زندگی(همچنان ریدم توش) ادامه میدم.

میدونم خیلی راجب دفترم صحبت کردم اما باورم نمیشه خودم درستش کردم، از وقتی که یادم میاد همیشه دلم میخواست یه دفتر داشته باشم که خودم درستش کرده باشم و الان دارمش، اونم برای طراحی کردن و نقاشی کشیدن، با جلد قرمز و کلی استیکر، واقعا وواه، داشتنش خوشحالم میکنه.