تراوُش

با خودم خیلی کلنجار رفتم. در این دو سه هفته‌ای که گذشت، تا می‌توانستم تلاش کردم از نوشتن دوری کنم؛ از خواندن، تماشا و صحبت کردن. فکر می‌کردم دچار یک نوع قفل‌شدگی یا انسداد ذهنی شده‌ام؛ از همان وضعیت‌های که برای همه پیش می‌آید. اما نبود. ضیا در کانالش نوشته بود: «زندگی در هر مقطع از عمر می‌تواند برای آدم‌ها معنای متفاوتی داشته باشد.» در طول ماهی که گذشت، این جمله را به معنای واقعی کلمه فهمیدم. دیدگاه من به زندگی کاملاً تغییر کرد؛ پنداری اندیشه‌ها، باورها و حتی زیبایی‌شناسی در من وارونه شدند. این یادداشت را در حالی می‌نویسم که آهنگ Cinnamon Girl پخش می‌شود. خیلی طفره رفتم که ننویسم، چرا که این سرهم کردنِ لعنتیِ کلمات، حالم را خوب که نمی‌کرد هیچ، گند می‌زد به هر چه که در ته روحم باقی مانده بود. شب‌هایی را که در تنهایی و سکوت مطلق، با وجود سوت کشیدن‌های ممتد گوش‌هایم گذراندم، نمی‌شود در رگ جملات جاری کرد. خواب‌های سرگردان، تعریق نصف‌شبی و بی‌ارزش شدن کوچک‌ترین جزئیاتی که عین حال زندگی را تعریف می‌کنند، سخت آزارم می‌دادند. نزدیک بود این خیالات مریض، مرا در باتلاق کشنده خود ببلعد. مراد من از نوشتن این متن، اما چیز دیگری‌ست. قبلاً بارها در نوشته‌هایم یادآوری کرده بودم که این یا آن چیز نمی‌تواند نجاتمان دهد. می‌دانستم هیچ‌کسی یا چیزی توان بیرون کشیدن ما را از حوض عمیق افکارمان ندارد، اما در میان آن گیر و دار، خودم را از یاد برده بودم. نباید با خودم طرف می‌شدم؛ این یک اشتباه محض بود. من آخرین تکیه‌گاه و یاورم را بلاملاحظه پس زده بودم و درست در همین نقطه بود که فهمیدم دشمن اصلی، جز خودم کسی دیگری بوده نمی‌تواند. دیواری که با جملات بلندپروازانه و شعارهای گندهِ «من با دیگران فرق دارم» یا «نمی‌توانم مثل بقیه باشم» برای خودم ساخته بودم، دیر یا زود باید روی سرم آوار می‌شد؛ و شد. این توهم خاص بودن و این جملاتِ احمقانه‌، چیزی جز یک انحراف شیک برای فرار از واقعیت نبودند. واقعیت این است که ما همگی معمولی هستیم. احساسات قلمبه‌سلمبه در زندگی واقعی در حد همان حرف باقی می‌مانند. فکر می‌کردم میتوان راه نجاتم را جایی در بیرون پیدا کنم ولی به نظر می‌رسد، تنها راهش شاید همین باشد که دست از گلوله‌باران کردن خود برداریم، جنگ با خویشتن را تمام کنیم و بگذاریم این «منِ معمولی»، در صلح نفس بکشد.