𝖶𝗂𝗌𝗍𝖾𝗋𝗂𝖺𝗍𝖾𝖾𝗓 ‌🆕

«وویونگ‌آه لطفا...» وویونگ‌دستاشو کنار صورت سان برد و صورتشو ببین دست‌هاش نگهداشت ، با انگشت شستش اشک‌هایی که از‌چشمای پسر بزرگ‌تر بی وقفه میریختن رو پاک کرد. لب لرزونشو‌‌کمی گزید‌ و آب دهنشو‌به‌سختی‌قورت داد. «سانی...خواهش میکنم اینجوری نکن...سانی تو میدونستی،میدونستی ما بلاخره پایانی داریم...لطفا سانی بیا‌ فقط با آرامش پایانمون‌ رو رقم بزنیم باشه؟» صدا های هق هق پسر بزرگ تر کمی بیشتر شد، سرشو به‌شونه‌ی وویونگ تکیه داد آروم سرشو تکون داد. «نه وویونگ...من قول داده بودم ببرمت جایی که برای همیشه خوشحال باشی...وویونگ منو از آرزوهام نگیر لطفا..» پسرک پشت گردن سان رو نوازش کرد. «بعضی از آرزوها باید فقط آرزو بمونن سان..بهت قول میدم، قول میدم که یکی بهتر پیدا میشه تا بتونی آرزوهاتو باهاش‌ تبدیل کنی به خاطره،بهت قول میدم سان..انقدر خوشحال زندگی میکنی که حتی اسم من هم دیگه یادت نمیمونه..» «نه.» جواب انقدر سریع بود که دست وویونگ برای لحظه روی گردن سان بی حرکت موند. سان ادامه داد. «نمی‌خوام وقتی بیدار میشم به جای تو یکی دیگه توی بغلم باشه،نمیخوام در طول روز فکرم به جای تو پیش یکی دیگه باشه، نمیخوام برای عکس‌های یکی دیگه ذوق کنم،نمیخوام بوی عطری که تو لباس‌هام گیر میکنه عوض شه...وویونگ من نمیتونم..نمیتونم.» دست‌هاش دور کمر پسر کوچیک تر محکم تر شد، کمی خودش رو عقب کشید و با چشم هایی که بخاطر اشک‌هاش کاملا همه چیز رو تار میدید جوری به چشمای وویونگ خیره شد که انگار تنها چیزی که وجود داره همون چشم‌هاست. «وویونگ نمیشه یبار دیگه امتحان کنیم؟فقط یبار...» وویونگ که به سختی می‌تونست تو چشماش نگاه کنه سرشو‌ پایین انداخت. «متاسفم سانی...بابد بتونیم باهاش کنار بیایم..» دست‌های پسر دور کمر وویونگ کمی شل و بعد کنار بدنش آویزون شد. نفسش کاملا حبس شد و حس پوچی از سر تا پاش رو بلعیده بود. کمی فاصله گرفت و با پشت دستش اشک‌هاش رو‌پاک کرد. سان نا امید تر از‌چیزی که وویونگ فکر میکرد زمزمه کرد. «پس... امیدوارم اونی که قراره جای من بیاد، بهتر از من نباشه... و هیچ وقت فراموشم نکنی»