‌𝐴𝗌𝗍𝗋𝗈𝗌𝗐𝖺𝗇`

چقدر این لینکه خاک خورده اون وسط شخصا ندیده بودمش تا الان

سروشمون رو داشته باشید حتما

پشمام واقعا ده تا استارز زد روش:))

نمیخواید ریکتای اینو مثل بقیه ی ساین ها به شیشصد تا برسونید؟؟

ریکت بذارید خوشگلا اگر نظری هم داشتید، @Bumbleboobot اینجا در خدمتم.

نمیخواید ریکتای اینو مثل بقیه ی ساین ها به شیشصد تا برسونید؟؟

ریکت بذارید خوشگلا اگر نظری هم داشتید، @Bumbleboobot اینجا در خدمتم.

یکی از پستاییه که خودم خیلی دوستش دارم

🗝 Pisces | پایسیز

نمی‌دونم چطور باید از کسی خداحافظی کرد که هنوز یه بخش از وجودت باهاش حرف می‌زنه. من خیلی وقت‌ها با خودم فکر کردم که دیگه همه‌چیز تموم شده. به خودم گفتم که باید قبول کنم، باید بپذیرم که بعضی آدم‌ها برنمی‌گردن و بعضی داستان‌ها هیچ‌وقت اون پایانی رو که آرزوش رو داریم، پیدا نمی‌کنن. اما بعد یه اتفاق کوچیک می‌افته و من دوباره به یاد تو می‌افتم. نه لزوما به روزی که رفتی یا لحظه‌هایی که همه‌چیز بینمون سخت شده بود. گاهی به یه لحظه کاملا معمولی فکر می‌کنم. به چیزی که گفتی، به طرز خندیدنت، به مکالمه‌ای که احتمالا از نظر تو اهمیت خاصی نداشت، اما برای من تبدیل به خاطره‌ای شد که هنوز نمی‌دونم چطور باید ازش عبور کنم. من همیشه فکر می‌کردم عشق یعنی دیدن چیزی در یه نفر که شاید خودش هنوز نتونسته ببینه. یعنی درک کردن ترس‌هاش، پذیرفتن نقص‌هاش و باور داشتن به نسخه‌ای از اون که شاید هنوز به وجود نیومده. وقتی دوستت داشتم، گاهی بیشتر از چیزی که واقعاً وجود داشت، به چیزی که می‌تونست وجود داشته باشه فکر می‌کردم. به اینکه اگه زمان بیشتری داشتیم، اگه شرایط متفاوت بود، اگه هر دومون آماده‌تر بودیم، شاید داستانمون شکل دیگه‌ای پیدا می‌کرد. نمی‌دونم این امید بود یا راهی که ذهنم پیدا کرده بود تا مجبور نباشم با پایان چیزی که برام مهم بود، روبه‌رو بشم. شاید من فقط خودت رو دوست نداشتم. شاید عاشق لحظه‌هایی هم بودم که کنار تو تجربه نکرده بودم، حرف‌هایی که هنوز نزده بودیم و آینده‌ای که توی ذهنم ساخته بودم. و وقتی رفتی، مجبور شدم نه‌فقط با نبودنت، بلکه با نبودن تمام اون چیزهایی کنار بیام که هیچ‌وقت واقعا وجود نداشتن. این بخشش رو هیچ‌وقت نمی‌دونستم چطور باید توضیح بدم. چطور می‌شه برای چیزی دلتنگ بود که هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده؟ چطور می‌شه برای آینده‌ای غصه خورد که هیچ‌وقت فرصت نکردی بفهمی واقعا چطور می‌تونست باشه؟ من هنوز گاهی توی ذهنم باهات حرف می‌زنم. چیزهایی رو که اتفاق می‌افتن برات تعریف می‌کنم، تصور می‌کنم چه جوابی می‌دادی و برای چند لحظه فراموش می‌کنم که دیگه اون آدمی نیستی که می‌تونم باهاش این لحظه‌ها رو شریک بشم. بعد یادم میاد که خاطره داشتن با کسی، به معنی حضور داشتن اون نیست. کاش می‌شد احساسات رو مثل یه اتاق ترک کرد. در رو بست، کلید رو گذاشت و دیگه هیچ‌وقت بهش برنگشت. اما من هنوز بعضی روزها وارد همون اتاق می‌شم، بین خاطره‌ها قدم می‌زنم و سعی می‌کنم بفهمم چطور چیزی که یه زمانی این‌همه زنده به نظر می‌رسید، حالا فقط در ذهن من وجود داره. من نمی‌خوام تمام عمرم منتظر برگشتنت بمونم. نمی‌خوام زندگیم رو به امید روزی متوقف کنم که شاید هیچ‌وقت نرسه. اما هنوز دارم یاد می‌گیرم که چطور می‌شه کسی رو دوست داشت و هم‌زمان پذیرفت که دیگه قرار نیست بخشی از زندگی‌ت باشه. شاید یه روز بتونم اسم تو رو بشنوم و فقط به یاد چیزی که بودیم لبخند بزنم. شاید یه روز دیگه دلم نخواد بدونم که آیا تو هم گاهی به من فکر می‌کنی یا نه. ولی اگه یه روز این نامه رو پیدا کردی، می‌خوام یه چیز رو بدونی. من هیچ‌وقت از اینکه دوستت داشتم پشیمون نشدم. فقط گاهی آرزو می‌کنم کاش می‌تونستم تو رو دوست داشته باشم، بدون اینکه برای از دست دادنت مجبور بشم این‌همه از خودم فاصله بگیرم. چون بعد از تو، دیگه دقیقا همون آدم قبلی نیستم. و هنوز نمی‌دونم این تغییر، بخشی از بزرگ شدن منه یا فقط راهیه که قلبم پیدا کرده تا با نبودنت زندگی کنه.

زودی ری‌اکت‌ها رو بالا ببرید بچه‌ها ۱۲ تا پست طولانی درست کرده

🗝 Aquarius | اکواریس

نمی‌دونم چطور باید توضیح بدم که هنوز گاهی بهت فکر می‌کنم، بدون اینکه این جمله به معنی تمایل به برگشتن باشه. من می‌تونم قبول کنم که چیزی تموم شده. می‌تونم بفهمم که آدم‌ها تغییر می‌کنن، مسیرهاشون جدا می‌شه و بعضی رابطه‌ها با وجود تمام لحظه‌های خوبشون، دیگه جایی در زندگی امروز ما ندارن. اما پذیرفتن پایان یه رابطه با پاک شدن معنای اون رابطه فرق داره. تو یه زمانی بخشی از دنیای ذهنی من بودی. کسی که باهاش درباره چیزهایی حرف می‌زدم که شاید برای بقیه بیش از حد پیچیده یا بی‌اهمیت به نظر می‌رسیدن. کسی که گاهی فقط با شنیدن یه جمله ازش، می‌تونستم ساعت‌ها درباره یه موضوع فکر کنم. و شاید چیزی که بیشتر از همه دلم براش تنگ شده، همین احساسه که یه نفر وجود داره که می‌تونه دنیا رو از زاویه‌ای متفاوت از من ببینه و در عین حال، من هنوز بخوام حرف‌هاش رو بشنوم. بعد از تو، متوجه شدم که چقدر از آدم‌ها رو می‌شه شناخت، بدون اینکه واقعا اجازه بدیم به ما نزدیک بشن. می‌شه درباره همه‌چیز حرف زد، اما درباره چیزهایی که واقعاً اهمیت دارن سکوت کرد. می‌شه کنار کسی بود، اما همچنان بخش‌هایی از خودمون رو پشت فاصله‌ای نامرئی نگه داریم. شاید منم همین کار رو با تو کردم. شاید بعضی وقت‌ها بیش از حد منطقی به نظر رسیدم، چون نمی‌خواستم احساساتم چیزی رو پیچیده‌تر کنن. شاید وقتی باید می‌گفتم که از دست دادنت می‌ترسم، درباره این حرف زدم که آدم‌ها نباید به هم وابسته بشن. شاید سعی کردم همه‌چیز رو از بیرون تحلیل کنم، چون نگاه کردن به احساسات خودم از نزدیک، سخت‌تر از چیزی بود که می‌خواستم قبول کنم. من همیشه فکر می‌کردم فاصله داشتن از احساسات به این معنیه که می‌تونم بهتر درکشون کنم. اما حالا می‌فهمم گاهی فاصله فقط راهیه برای اینکه مجبور نباشیم با چیزی که واقعاً حس می‌کنیم، روبه‌رو بشیم. نمی‌دونم تو هم هیچ‌وقت به این فکر کردی که اگه بعضی حرف‌ها رو صادقانه‌تر می‌زدیم، شاید چیزهایی متفاوت می‌شدن یا نه. نمی‌دونم تو هم گاهی به آینده‌هایی فکر می‌کنی که هیچ‌وقت فرصت نکردیم تجربه‌شون کنیم. شاید جوابش نه باشه. شاید تو واقعا از این داستان عبور کردی و من فقط دارم به چیزی فکر می‌کنم که برای تو مدت‌هاست تموم شده. من نمی‌خوام مجبور باشی گذشته رو مثل من به یاد بیاری. نمی‌خوام احساس کنی باید برای چیزی که دیگه وجود نداره، توضیحی داشته باشی. فقط دلم می‌خواست بدونی که من هنوز ارزش چیزی رو که بینمون بود، انکار نمی‌کنم. تو دیگه بخشی از زندگی روزمره‌م نیستی، اما یه زمانی بخشی از چیزهایی بودی که درباره دنیا باور داشتم. و شاید همین برای واقعی بودن یه رابطه کافی باشه، حتی وقتی برای موندگار شدنش کافی نبود.



🗝 Capricorn | کپریکورن

من هیچ‌وقت نمی‌خواستم ازت چیزی بخوام که خودم نتونم بهت بدم. وقتی دوستت داشتم، سعی کردم قابل‌اعتماد باشم. سعی کردم وقتی قولی می‌دم، بهش عمل کنم؛ وقتی مشکلی پیش میاد، به‌جای فرار کردن، برای حل کردنش تلاش کنم؛ و وقتی روزهای سختی داریم، بهت نشون بدم که احساسات من فقط به روزهایی که همه‌چیز خوب پیش می‌ره، وابسته نیستن. شاید به همین دلیل بود که وقتی رابطه‌مون شروع به تغییر کرد، اولین واکنشم این بود که بیشتر تلاش کنم. فکر کردم شاید باید زمان بیشتری بذارم، بهتر حرف بزنم، بیشتر درکت کنم یا صبورتر باشم. فکر کردم اگه بتونم بفهمم چی درست پیش نمی‌ره، می‌تونم کاری کنم که دوباره همه‌چیز به حالت قبل برگرده. من به ساختن چیزها عادت دارم. به اینکه اگه چیزی برام مهمه، براش برنامه بریزم و قدم‌به‌قدم به سمتش برم. اما تو چیزی نبودی که بشه با برنامه‌ریزی نگهت داشت. رابطه‌مون پروژه‌ای نبود که اگه به‌اندازه کافی تلاش می‌کردم، حتما به نتیجه می‌رسید. و پذیرفتن این حقیقت برای من سخت‌تر از چیزی بود که انتظار داشتم. بعد از رفتنت، زندگیم ادامه پیدا کرد. کارهایی بود که باید انجام می‌دادم، هدف‌هایی که هنوز برام اهمیت داشتن و مسئولیت‌هایی که نمی‌شد به خاطر ناراحتی کنار بذارمشون. به خودم گفتم باید قوی باشم، باید روی چیزهایی تمرکز کنم که هنوز در اختیارم هستن و نباید اجازه بدم گذشته آینده‌م رو تعیین کنه. اما هیچ‌کدوم از این‌ها جواب سؤال اصلی رو نمی‌داد. با احساسی که هنوز بهت داشتم، باید چیکار می‌کردم؟ من بلد بودم از مشکلات عبور کنم. اما بلد نبودم با چیزی کنار بیام که نه می‌تونستم درستش کنم، نه می‌تونستم به عقب برگردم و تغییرش بدم. بعضی شب‌ها دلم می‌خواست فقط برای چند دقیقه مسئول هیچ‌چیزی نباشم. لازم نباشه تصمیم درستی بگیرم، لازم نباشه خودم رو جمع‌وجور کنم، لازم نباشه به خودم یادآوری کنم که فردا هم یه روز دیگه‌ست و باید از خواب بیدار بشم و ادامه بدم. دلم می‌خواست یه بار کسی ازم بپرسه چقدر خسته‌ام و واقعا منتظر جوابم بمونه. نه اینکه بخواد مشکلم رو حل کنه. فقط اینکه لازم نباشه برای توضیح دادن احساسم، اول مطمئن بشم که باعث ناراحتی کسی نمی‌شه. من ازت انتظار نداشتم تمام مشکلاتم رو بفهمی. فقط می‌خواستم بدونم وقتی برای یه مدت نمی‌تونم قوی باشم، هنوز هم می‌خوای کنارم بمونی. شاید هیچ‌وقت متوجه نشدی که چقدر از احساساتم رو پشت مسئولیت‌پذیریم پنهان کردم. چقدر وقت‌ها که دلم می‌خواست بهت بگم دلم برات تنگ شده، اما به‌جاش پرسیدم روزت چطور گذشت. من هنوز به زندگیم ادامه می‌دم. هنوز برای آینده‌م برنامه دارم و هنوز می‌خوام چیزهایی رو که برام مهمن بسازم. اما یه بخش از من همیشه یادش می‌مونه که یه زمانی، وسط تمام تلاش‌هام برای ساختن یه زندگی خوب، فکر می‌کردم تو هم قراره بخشی از اون باشی. و هیچ‌وقت نفهمیدم چرا برای ساختن اون آینده، من تنها کسی بودم که حاضر بود تا آخرش تلاش کنه.

.

🗝 Sagittarius | سجتریس

همه فکر می‌کنن من خوبم، چون هنوز دارم زندگی می‌کنم. هنوز می‌خندم، چیزهای جدید رو امتحان می‌کنم، با آدم‌های تازه آشنا می‌شم و درباره آینده حرف می‌زنم. از بیرون، احتمالاً هیچ‌چیز متوقف نشده. و شاید همین باعث شده کسی متوجه نشه که بعضی از بخش‌های من هنوز در همون جایی گیر کردن که تو رفتی. من همیشه فکر می‌کردم زندگی بزرگ‌تر از هر رابطه‌ایه. فکر می‌کردم آدم‌ها باید بتونن رشد کنن، تغییر کنن، تجربه‌های تازه داشته باشن و بدون اینکه از دست دادن کسی تمام دنیای اون‌ها رو تعریف کنه، به مسیرشون ادامه بدن. هنوز هم به این چیزها باور دارم. اما هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم ممکنه کسی رو ملاقات کنم که بخوام تمام اون تجربه‌های تازه رو باهاش شریک بشم. کسی که وقتی اتفاق جالبی می‌افتاد، اولین فکرم این بود که کاش تو هم اینجا بودی. کسی که حضورش باعث می‌شد آینده فقط یه مسیر ناشناخته نباشه، بلکه چیزی باشه که دلم می‌خواست با هم کشفش کنیم. من ازت نخواستم تمام زندگیت رو به من اختصاص بدی. هیچ‌وقت نمی‌خواستم احساس کنی برای دوست داشتن من باید از خودت فاصله بگیری. فقط فکر می‌کردم بین تمام راه‌هایی که می‌تونستی انتخاب کنی، یه جایی هم برای من وجود داره. شاید اشتباه کردم که این رو بدون اینکه ازت بپرسم، باور کردم. بعد از رفتنت، سعی کردم خودم رو قانع کنم که همه‌چیز یه تجربه بوده. اینکه قرار نبوده هر آدمی که وارد زندگی‌م می‌شه، تا آخرش بمونه. اینکه بعضی آدم‌ها فقط برای یه فصل میان و بعد مسیرشون جدا می‌شه. اما این توضیح‌ها، هرچقدر هم منطقی باشن، نمی‌تونن تمام چیزی رو که احساس می‌کنم از بین ببرن. چون من فقط برای گذشته دلتنگ نیستم. برای آینده‌ای هم دلتنگم که هیچ‌وقت اتفاق نیفتاد. برای جاهایی که نرفتیم، حرف‌هایی که هنوز نزده بودیم، نسخه‌ای از زندگی که توی ذهنم ساخته بودم و فکر می‌کردم یه روز فرصت می‌کنیم واقعا تجربه‌ش کنیم. شاید هیچ‌وقت نفهمی که چقدر از چیزهایی که بعد از تو تجربه کردم، با یه فکر ساده همراه بودن؛ کاش می‌تونستم این رو بهت نشون بدم. اما نمی‌خوام زندگیم رو متوقف کنم تا ثابت کنم هنوز برام مهمی. نمی‌خوام از تمام چیزهای تازه‌ای که می‌تونم تجربه کنم، دور بمونم، فقط چون یه زمانی فکر می‌کردم قراره با تو تجربه‌شون کنم. دارم یاد می‌گیرم که می‌شه دلت برای کسی تنگ بشه و همچنان جلو بری. می‌شه کسی رو دوست داشته باشی و قبول کنی که دیگه قرار نیست بخشی از روزهات باشه. فقط یه چیزی هست که هنوز نمی‌تونم بهش عادت کنم. اینکه یه زمانی، تو اولین کسی بودی که دلم می‌خواست همه‌چیز رو براش تعریف کنم. و حالا هر اتفاق تازه‌ای که می‌افته، یه لحظه طول می‌کشه تا یادم بیاد دیگه قرار نیست بهت بگم.

🗝 Scorpio | اسکورپیو

چیزهایی هست که هیچ‌وقت ازت نپرسیدم، چون می‌ترسیدم جوابشون رو بشنوم. بارها فرصت داشتم که ازت بپرسم واقعا چه احساسی داشتی، چرا بعضی وقت‌ها اون‌قدر نزدیک بودی و بعد ناگهان فاصله می‌گرفتی، چرا بعضی حرف‌ها رو گفتی و بعد طوری رفتار کردی که انگار هیچ‌وقت معنایی نداشتن. اما هر بار سکوت کردم، چون یه بخش از من ترجیح می‌داد با سؤال‌های بی‌جواب زندگی کنه تا اینکه حقیقتی رو بشنوه که دیگه هیچ راهی برای انکارش نداشته باشه. من به‌راحتی به کسی اعتماد نمی‌کنم. وقتی اجازه می‌دم کسی به من نزدیک بشه، فقط بخشی از زندگیم رو باهاش شریک نمی‌شم؛ بهش اجازه می‌دم چیزهایی رو ببینه که معمولا حتی خودم هم سعی می‌کنم نادیده‌شون بگیرم. ترس‌هام، تردید‌هام، بخش‌هایی از من که دوست ندارم کسی درباره‌شون قضاوت کنه. و من فکر می‌کردم تو می‌فهمی که این برای من چه معنایی داره. شاید به همین دلیل بود که رفتنت این‌قدر همه‌چیز رو تغییر داد. نه چون فکر می‌کردم تو باید تا ابد کنارم می‌موندی، بلکه چون بعد از تو، به تمام چیزهایی که درباره نزدیک شدن به آدم‌ها باور داشتم، شک کردم. شروع کردم به مرور کردن خاطراتمون. نه فقط لحظه‌های خوب، بلکه لحظه‌هایی که یه چیزی درست به نظر نمی‌رسید. مکث‌هات، حرف‌هایی که نصفه موندن، چیزهایی که احساس می‌کردم باید درباره‌شون صحبت کنیم اما هیچ‌وقت نکردیم. گاهی از خودم می‌پرسم آیا من نشونه‌هایی رو دیدم و نخواستم باور کنم، یا بعد از رفتنت بود که ذهنم شروع کرد برای گذشته معنای تازه ساختن. نمی‌دونم کدوم حقیقت داره. شاید هیچ‌وقت هم نفهمم. چیزی که بیشتر از همه اذیتم می‌کنه، اینه که هنوز نمی‌دونم کدوم بخش از تو رو باید به یاد بیارم. آدمی که باهام حرف می‌زد، بهم نزدیک می‌شد و باعث می‌شد احساس کنم برای اولین بار لازم نیست همه‌چیز رو کنترل کنم؟ یا آدمی که در نهایت تصمیم گرفت بدون من ادامه بده؟ شاید هر دو واقعی بودن. شاید آدم‌ها می‌تونن واقعا کسی رو دوست داشته باشن و بااین‌حال نتونن کنارش بمونن. شاید احساسات همیشه به اون نتیجه‌ای که ما انتظار داریم، نمی‌رسن. من از تو متنفر نیستم. فکر می‌کنم اگه متنفر بودم، همه‌چیز ساده‌تر می‌شد. می‌تونستم خاطراتمون رو به چیزی تبدیل کنم که دیگه دلم نخواد بهش برگردم. اما من هنوز بعضی لحظه‌ها رو دوست دارم. هنوز برای چیزهایی که بینمون واقعی بودن ارزش قائلم، حتی اگه پایانشون چیزی نبود که می‌خواستم. فقط کاش قبل از رفتنت می‌دونستی که اعتماد کردن برای من یه اتفاق معمولی نبود. من خیلی بیشتر از چیزی که نشون دادم، بهت اجازه نزدیک شدن داده بودم. و شاید هیچ‌وقت نفهمی که بعد از تو، سخت‌ترین بخش ادامه دادن این نبود که دیگه کنارم نبودی. این بود که باید دوباره یاد می‌گرفتم چطور بدون ترس، به کسی اجازه بدم منو بشناسه.

🗝 Libra | لیبرا

اگه بخوام صادق باشم، فکر می‌کنم تو هیچ‌وقت تمام چیزی رو که از دست دادم، نفهمیدی. نه به این دلیل که من آدم بی‌نقصی بودم، یا چون فکر می‌کنم هیچ‌کس نمی‌تونه جای من رو بگیره. فقط چون بخش بزرگی از چیزی که برای تو انجام می‌دادم، چیزهایی بود که هیچ‌وقت درباره‌شون حرف نمی‌زدم. من خیلی وقت‌ها از چیزی ناراحت می‌شدم و به‌جای اینکه بهت بگم، سعی می‌کردم رفتارت رو از زاویه نگاه خودت بفهمم. وقتی فاصله می‌گرفتی، برای خودم توضیح می‌ساختم که شاید خسته‌ای، شاید روز سختی داشتی، شاید نمی‌دونی چطور درباره احساساتت حرف بزنی. بارها به خودم گفتم نباید همه‌چیز رو شخصی کنم. نمی‌خواستم رابطه‌مون به جایی برسه که هر اختلاف کوچیکی تبدیل به یه جنگ بشه. می‌خواستم کنار هم احساس امنیت کنیم، بدون اینکه لازم باشه برای هر چیزی از هم دفاع کنیم. برای همین خیلی وقت‌ها سکوت کردم، کوتاه اومدم و وانمود کردم که مسئله اون‌قدرها هم مهم نیست. اما مسئله‌ها از بین نرفتن. فقط من یاد گرفتم چطور باهاشون زندگی کنم. و یه روز متوجه شدم که برای حفظ آرامش بینمون، دارم آرامش خودم رو قربانی می‌کنم. دارم از خودم می‌پرسم چطور می‌تونم حرفم رو بزنم که ناراحت نشی، چطور می‌تونم از چیزی که نیاز دارم بگم که احساس فشار نکنی، و چطور می‌تونم دلتنگت باشم بدون اینکه به نظر بیاد ازت توقعی دارم. نمی‌دونم چه زمانی این اتفاق افتاد. فقط می‌دونم یه جایی بین تلاش برای درک کردن تو و تلاش برای حفظ کردن ما، فراموش کردم که منم باید توی این رابطه احساس دیده شدن کنم. هنوز گاهی دلم می‌خواد باهات حرف بزنم. نه برای اینکه همه‌چیز رو بهت ثابت کنم، نه برای اینکه مجبور بشی بابت گذشته احساس گناه کنی. فقط چون یه زمانی تو کسی بودی که دلم می‌خواست تمام چیزهایی رو که نمی‌تونستم به بقیه بگم، باهاش در میون بذارم. عجیبه که آدم می‌تونه هنوز برای کسی آرزوی خوشبختی کنه و هم‌زمان از اینکه دیگه بخشی از خوشبختی اون نیست، ناراحت باشه. من امیدوارم یه روز رابطه‌ای داشته باشی که توش احساس کنی می‌تونی خودت باشی. امیدوارم کسی رو پیدا کنی که بدونی لازم نیست برای دوست داشته شدن، همیشه قوی یا کامل باشی. اما یه بخش کوچیک از من هم آرزو می‌کنه یه روز بفهمی من چقدر تلاش کردم که تو کنارم همین احساس رو داشته باشی. نه برای اینکه برگردی. فقط برای اینکه بدونم تمام اون تلاش‌های بی‌صدا، واقعا وجود داشتن و من تنها کسی نبودم که می‌دیدشون.

.

🗝 Virgo | ویرگو

من هنوز دارم دنبال جواب می‌گردم. می‌دونم شاید مسخره به نظر بیاد، چون مدت زیادی از رفتنت گذشته و احتمالاً تو خیلی وقت پیش از این داستان عبور کردی. اما ذهن من هنوز برمی‌گرده به همون لحظه‌ها. به چیزهایی که گفتیم، چیزهایی که نگفتیم، روزهایی که همه‌چیز خوب به نظر می‌رسید و بعد ناگهان دیگه خوب نبود. من همه‌چیز رو بررسی کردم. حرف‌هام رو، رفتارهام رو، حتی لحظه‌هایی رو که فکر می‌کردم باید یه واکنش دیگه نشون می‌دادم. سعی کردم بفهمم کجا می‌تونستم بهتر عمل کنم، کجا باید زودتر متوجه می‌شدم که چیزی تغییر کرده، کجا باید کمتر تلاش می‌کردم و کجا باید بیشتر حرف می‌زدم. انگار اگه بتونم دقیقاً لحظه‌ای رو پیدا کنم که همه‌چیز شروع به خراب شدن کرد، می‌تونم از خودم در برابر تکرار دوباره‌اش محافظت کنم. اما یه حقیقت هست که هنوز پذیرفتنش برام سخته. شاید هیچ اشتباه مشخصی وجود نداشت که اگه انجامش نمی‌دادم، تو می‌موندی. شاید ما در بعضی چیزها با هم فرق داشتیم که هیچ میزان تلاشی نمی‌تونست از بینشون ببره. شاید من تمام تلاشم رو کردم و بااین‌حال، نتیجه همونی نشد که می‌خواستم. من به خودم اجازه ندادم به اندازه کافی ناراحت باشم، چون همیشه یه کاری وجود داشت که باید انجامش می‌دادم. باید زندگی‌م رو ادامه می‌دادم، به مسئولیت‌هام می‌رسیدم، روی آینده‌م تمرکز می‌کردم و نمی‌ذاشتم یه اتفاق تمام چیزهایی رو که ساخته بودم، متوقف کنه. ولی هیچ‌کس به من نگفت با احساساتی که وقت نداشتم تجربه‌شون کنم، باید چیکار کنم. گاهی وسط یه روز کاملاً عادی، یه خاطره برمی‌گرده و برای چند ثانیه همه‌چیز متوقف می‌شه. بعد دوباره ادامه می‌دم، چون عادت کردم حتی وقتی چیزی درونم حل‌نشده باقی مونده، به کارهام برسم. فکر می‌کنم چیزی که بیشتر از همه دلم می‌خواست ازت بشنوم، این نبود که هنوز دوستم داری. فقط می‌خواستم بدونم آیا تو هم هیچ‌وقت به این فکر کردی که می‌شد جور دیگه‌ای پیش بریم؟ آیا تو هم لحظه‌هایی داشتی که فکر کنی شاید اگه کمی بیشتر حرف می‌زدیم، کمی صادق‌تر بودیم، یا کمی زودتر متوجه همدیگه می‌شدیم، پایانمون متفاوت می‌شد؟ شاید هیچ‌وقت جواب این سؤال‌ها رو نگیرم. و شاید سخت‌ترین درس این ماجرا برای من همین باشه، اینکه نمی‌تونم با تحلیل کردن همه‌چیز، جلوی تمام دردهای آینده رو بگیرم. گاهی یه اتفاق تموم می‌شه، بدون اینکه توضیحی داشته باشه که آدم بتونه باهاش کنار بیاد. من هنوز دلم برات تنگ می‌شه. فقط دیگه نمی‌خوام تمام عمرم رو صرف پیدا کردن اشتباهی کنم که شاید اصلا وجود نداشته.

🗝 Leo | لئو

فکر می‌کنم تو هیچ‌وقت نفهمیدی چقدر برام مهم بود که تو منو چطور می‌دیدی. من همیشه سعی می‌کردم آدمی باشم که حضورش حس می‌شه؛ کسی که وقتی وارد یه اتاق می‌شه، لازم نیست برای دیده شدن تلاش کنه. شاید به همین دلیل بود که وقتی تو منو دیدی، وقتی یه جوری نگاهم کردی که احساس کردم لازم نیست برای جلب توجهت کاری انجام بدم، بیشتر از چیزی که انتظار داشتم بهت وابسته شدم. کنار تو، برای اولین بار دلم نمی‌خواست همیشه قوی‌ترین آدم داستان باشم. دلم می‌خواست گاهی خسته باشم، اشتباه کنم، ندانم چه کاری باید انجام بدم و بااین‌حال مطمئن باشم که نگاهت به من عوض نمی‌شه. اما وقتی رفتی، احساس کردم نه‌فقط تو رو، بلکه اون نسخه از خودم رو هم از دست دادم که کنار تو ساخته بودم. نسخه‌ای که فکر می‌کرد شاید بالاخره لازم نیست برای دوست‌داشتنی بودن، همیشه چیزی برای ارائه داشته باشه. هیچ‌وقت بهت نگفتم که چقدر دلم می‌خواست یه بار بدون اینکه خودم چیزی بخوام، بهم اطمینان بدی. اینکه بدونم هنوز منو انتخاب می‌کنی، حتی وقتی بهترین روزم رو نمی‌گذرونم. حتی وقتی ساکتم. حتی وقتی اون آدم پرانرژی و مطمئنی نیستم که بقیه می‌شناسن. شاید منم اشتباه کردم. شاید بیشتر از چیزی که باید، انتظار داشتم تو بدونی چه چیزی رو ازت پنهان می‌کنم. شاید فکر می‌کردم اگه واقعاً منو می‌شناسی، باید بفهمی پشت لبخندم چه خبره. اما آدم‌ها نمی‌تونن همیشه چیزی رو ببینن که ما از نشون دادنش می‌ترسیم. بااین‌حال، یه چیز هنوز آزارم می‌ده. اینکه بعد از تمام چیزهایی که بینمون بود، یه روز رسید که دیگه حتی نمی‌دونستم جای من توی زندگی تو کجاست. نمی‌دونستم هنوز کسی هستم که به یادش می‌افتی یا فقط یه خاطره‌م که گاهی از کنارش رد می‌شی. من دلم نمی‌خواست برای همیشه توی ذهنت بهترین آدم باشم. فقط نمی‌خواستم یه روز به خودم بیام و ببینم کسی که یه زمانی منو اون‌قدر خاص می‌دید، دیگه حتی دلیلی برای پرسیدن حالم پیدا نمی‌کنه. هنوز گاهی تصور می‌کنم اگه برگردی، چی می‌شه. آیا می‌تونم بدون یادآوری گذشته باهات حرف بزنم؟ آیا می‌تونم دوباره بهت اعتماد کنم؟ یا فقط دلم می‌خواد برگردی تا مطمئن بشم که واقعاً اون‌قدرها هم راحت فراموش‌شدنی نبودم؟ شاید حقیقت اینه که من هنوز منتظر یه عذرخواهی نیستم. منتظر اون لحظه‌ام که بفهمم چیزی که بین ما بود، فقط برای من ارزشمند نبوده. ولی اگه هیچ‌وقت این اتفاق نیفته، یه روز مجبور می‌شم قبول کنم که ارزش من با توانایی تو در دیدن من تعیین نمی‌شه. کاش این رو زودتر می‌فهمیدم. شاید اون‌وقت کمتر از رفتنت می‌ترسیدم و بیشتر از خودم مراقبت میکردم.