ژرفا‹Olympus›
Closed channel
—پین رو چک کن— بله بنده راست گرا هستم دوست نداری نیا اینجا شعر و داستان می‌نویسم گیتار میزنم، درمورد عقایدم میگم و چیزای جالب (تاریخ، فلسفه،جامعه‌شناسی، روانشناسی، ادبیات و...) تعریف میکنم اما در حقیقت90%مواقع دارم در مورد فیلم و کتاب و گیم‌هام کسشعر میگم
Show moreThe country is not specifiedThe category is not specified
335
Subscribers
No data24 hours
-87 days
-4730 days
Posts Archive
ایرانِ عزیزم، قلبِ جان، کهنه ترین سربازِ این دنیا. روزی مظهر عشق و هنر بودی، پررنگ مثل بوم های نقاشی. مظهر امید بودی، زیبا بودی. امان از سرنوشت بی‌رحم این جهان که تو را به این پرده از نمایش روزگار کشاند. دست دنیا خوبی ها رو پس می‌زند، و این تنها پاداشِ مهربانی تو با انسان ها و فرزندانت بود. تمدن داشتی، تاریخ داشتی، همه سوختند. سوختی اما دوباره ساختی، شکوهمند تر و زیباتر شدی، شکوفا شدی. اما بعد چه کردند؟ حمله کردند، نابود شدی. دو قرن سکوت اختیار کردی و پیراهنِ سیاهِ سوگواری بر تن کردی برای تمام سربازانی که سر بریده شدند، برای تمام دخترانی که جلوی پدرانشان آزار دیدند و برای زبان هایی که بریده شده بود؛ اما دوباره ظهور کردی، دوباره نور بی نهایتت را بر این جهانِ ناسپاسِ فانی فشاندی. شعر گفتی، قصه گفتی. عشقِ فلسفه داشتی، مولانا داشتی، ابن سینا داشتی، حافظ و فردوسی داشتی. اما بعد جهان چگونه پاسخ داد؟ سربازانات دوباره تکه تکه شدند، کوهی از چشم گریان این آدم های شرمنده بر تنت ساختند. سوختی و ساختی. غارت شدی و دوباره روییدی؛ از دل خاکستر شکوفه زدی. تکه تکه ات کردند، بخش بخش وجودت را بخشیدند. باز هم سازش کردی، قلبت را روشن نگه داشتی. چه فلاکت هایی که بر سر مردمانت نیامد و تو محکوم به تماشا بودی. حالا چه ایرانِ من؟ حالا چه میکنی وقتی تمام امیدت را به نسلی بستی که هوای تو را نفس می‌کشند، شب ها بر خاک تو سر می‌گذارند و همچنان دل به خیانت به وطن بسته اند؟ حالا چه میشود وقتی تاریخت را کوچک می‌شمارند و موسیقیِ گوشنوازِ زبانت را به مسخره میگیرند؟ آخر چه میشود کرد؛ همه‌ی این ها فرزندان تو هستند، مادر ها گاهی بیش از حد دل به ازخودگذشتگی می‌بندند. آری، مادر می‌بخشد. اما آیا آقایِ تاریخ هم، مثل مادر بخشنده است؟
می‌دونی یه چیز دیگه که شبیهشی چیه
هست که گفتم مخلوط رنگ قهوه ای و آبی هستی ها
قهوه ای رنگ تیره و سردیه
یعنی همینجور که وایب قهوه ای تورو کلاسیک و خاص و هنری و تاریخی کرده نور آبی مثل یه رودخونه رد میشه
رودخونه ای از اون بخش احساساتت از اون بخشی که یه لحظه از درس بیرون بیای و شروع کنی به خوش گذروندن شایدم همون رودخونه ی ذهنت موقع شعر نوشتن موقع حرف زدن و مهربونی کردن و مهربونی دیدن اون بخش لطیف آبیت که تبدیلت میکنه به هنرمندا
خاصت میکنه ویدونی
نمیذونم چطوری توصیف کنم
اما اگر بخوام تشبیهت کنم یه تابلوی هنری از یه نقاشی با پالت رنگ قهوه ای و آبی هستی
یه تابلوی نقاشی که از روی یه کتاب برگرفته شده و هزاران معنی خاص پشتشه
و تمام پالت رنگی ها و شاید شخصی که روی تابلوعه نشون دهنده یه شاعر قدیمی ایرانی/اروپا‌ن که شعراش به قشنگی و زیبایی شعرای خودت بوده
شاید اصلا نقاشی خودت
وایب همه ی کاراکترایی که دوست داری رو میدی اینو هم من قبول دارم هم کل بچه های اینجا و حتی شاید باورت نشه اما خانوادمم چنین تصوری ازت دارن
نمی‌فهمم چرا چنین فکری میکنی اما واقعا واقعا واقعا کامل ساخته شدی
تمام علایق و رفتار و ظاهر و شخصیت باهم جور میشن
شعرات جورین انگار داخلشون غرق میشم داخل یه درخشش و ظاهرت بنظرم خیلی خیلی خیلی خوبه شاید ندیده باشم ولی وقتی خدا انقدذ یکی رو با سلیقه و کامل و شاهکار آفریده چطور می‌تونه کم گذاشته باشه داخل ظاهر خوشگلش؟؟ لطفا چنین حرفی نزن
اگر بخوام از خوبی هات تعریف کنم حتی نمی‌دونم از کجا شروع کنم از بس زیادن واقعا عجیب اون وایبی رو میدی که باید بدی
انگار فقط زندگی نمیکنی که زندگی کرده باشی
از اون دسته آدمایی هستی که زندگی میکنی برای احساس کردن، برای خاص بودن برای دوست داشته شدن و دوست داشتن
و این خودش کافیه تا شخصیت تورو یکی از زیباترین ها کنه
در یکی از شهر های غربی کشور، یک خواهر و برادر را در جریان اعتراضات دستگیر کردند. به پدر خانواده گفتند برای آزادی‌شان شش میلیارد وثیقه نیاز دارند. وقتی پدر با کلی قرض و بدهی این وثیقه را جور میکند، پسرش به او می‌گوید که پول را برگرداند و اصلا فکر آزاد کردن آنها را نداشته باشد. چون به محض آزاد شدن هردو خودکشی خواهند کرد. وقتی دلیلش را پرسید، پسر اینگونه جواب داد: من رو بستن و به خواهرم جلوی من توسط چندین مرد افغانی بارها تجاوز شد. حال می‌خواهم یک قضیه دیگر را به یاد بیاورید. در زمان حمله‌ی اعراب به ایران زمانی که سربازی ایرانی را اسیر میکردند، زن و کودکانش(فارغ از جنسیت و سن) را می‌آوردند. سرباز را به تنه درخت یا هرچیزی می‌بستند و به اعضای خانواده‌اش جلوی چشمانش تجاوز میکردند. بعضی هارا سر می‌بریدند و بعضی ها را راهی شهر های خودشان میکردند. دختر ها اگر زیبا بودند صیغه میشدند. روی صحبت من با کسانیست که هنوز هم باور دارند این اسلام دروغین است و تنها دولت باعث شده است اسلام اینچنین دیده شود. اتفاقا این دقیقا اسلام ناب محمدی است. ما اعراب همان 1400 سال پیش را در جهانی مدرن مشاهده میکنیم.
باران ببار، بر بامِ ما هنگامِ شب‌هایم ببار — بر وسعتِ پنهانِ این اندوهِ آرامم ببار بر ردّ زاری‌هایِ من، بر صبح و بر شامم ببار — بر پلکِ ترس‌خورده و بر صبرِ ناکامم ببار پنهان کن این گم‌گشتگی، بر ردِ پاهایم ببار — بر زخم‌هایِ کهنهٔ افتاده در جامم ببار بر لحظه‌هایِ خستهٔ بی‌حرف و پیغامم ببار — بر گونه‌هایِ خستهٔ تر کرده‌ام، باران ببار ببار بارانم، ببار، چون من غرور نشکسته‌ام — بر پهنهٔ دریاکنارِ صورت سرخم ببارخجالت میکشم ولی می‌خوام غلبه کنم (تا یک هفته آنلاین نمیشم)
فقط میتونم بگم روحش شاد.
با تمام وجود امیدوارم من اشتباه کنم و دنیای بعد از مرگ وجود داشته باشه و تا آخر جهان تو آتش جهنم بسوزم ولی بعد از مرگ بهشتی برای این بچه ها وجود داشته باشه.
