‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ژرفا‹Olympus› ‌ ‌ ‌

بگذار که این شهر، یکی راز بماند در کوچهٔ شب، پنجره‌ای باز بماند هر برگ که افتاد، بهاری‌ست نه پایان در ذهنِ درختان، نفَسِ ساز بماند ما آمده‌ایم آینه باشیم، نه دیوار بگذار کمی فرصتِ پرواز بماند نه فتحِ جهان لازم و نه تخت بزرگی کافی‌ست دلی گرم و سرافراز بماند دنیا همه تکرارِ عبور است و گذرها خوش‌تر که ته قصه کمی باز بماند

شب از چشمِ تو تاریک‌تر نمی‌شود دیگر ‌ چراغی هست در ویرانیِ این قلبِ بی‌سامان هنوز از پشتِ این دیوارهای خسته می‌آید ‌ صدایِ خنده‌ای گم‌شده از این عصرِ بی‌پایان و من هر شب به نامت پلک می‌بندم، که شاید باز ‌ بی‌افتد سایه‌ات آرام، به‌رویِ خوابِ یک ایران تو رفتی و جهان انگار چیزی کم نمی‌آرد ‌ ‌فقط من مانده‌ام، باران و یک سیگارِ نیمه‌جان

تق‌تق! صدای درِ خانه‌ام بود. عجیب است؛ معمولا کسی به ملاقاتم نمی‌آمد، من هم که به هر حال کسی را راه نمی‌دادم. صفحه‌ی کتابم را علامت گذاری کردم و از کاناپه‌ی نرم و راحتم برخاستم. دری که هنوز زنجیرش افتاده بود و باعث میشد کامل باز نشود را باز کردم و از لای در به بیرون نگاهی انداختم. یک زن زیبا و جوان بود؛ موهای طلایی‌اش به رنگ آفتاب تابستانی می‌ماند و حالتش من را یاد امواج دریا می‌انداخت. با مهربانی سرش را کج کرد تا بهتر نگاهم کند. دست هایش را پشتش قایم کرده بود و چیزی نگه داشته بود. –«درود! شنیده‌ام یک باغچه‌ی زیبا در حیاط خانه‌ات داری.» سر تکان دادم و او ادامه داد: –«خب من آمده‌ام که باغچه‌ی خالی‌ات را پر از گل کنم!» اخم کردم، این دیگر چه درخواستی بود؟ خواستم بدون جواب دادن در را رویش ببندم که دستش را لای در گذاشت و مانع‌ام شد. این کار باعث شد دوباره چند ثانیه‌ای به او خیره بمانم. دستانم بی اختیار و جوری که انگار طلسم شده ام زنجیر در را باز کردند و او را به داخل دعوت کردند. متوجه شدم پشتش یک دسته گل رنگارنگ قایم کرده بود. با دیدن گل ها گیج تر از قبل دهان باز کردم: –«اما من باغبانی بلد نیستم!» روی پاشنه‌هایش به سمتم چرخید و لبخند زد، از آن لبخند ها که آدم همراهشان چشمانش را می‌بندد –«مهم نیست، خودم می‌کارم.» باهم وارد حیاط پشتی شدیم، البته او جلوتر از من می‌رفت. انگار که نقشه‌ی خانه را از من بهتر بلد بود. به حیاط پشتی که رسیدیم، باغچه‌ی خالی‌ام که به شکل یک قلب بزرگ بود نمایان شد؛ بی آن که چیز دیگری از من بپرسد روی زمین زانو زد و شروع به کاشتن گل ها کرد. من همان عقب ایستاده بودم، به دامن سفید رنگش که به خاک و گل آلوده می‌شد نگاه میکردم. تکه‌ی کوچکی از باغچه‌ام را گل کاشت و بدون حرفی دیگر آنجا را ترک کرد. از آن به بعد هرروز می‌آمد؛ اوایل اهمیت چندانی نداشت اما هنوز گل ها به نیمه‌ی باغچه‌ام نرسیده بود که دیگر از ذهنم بیرون نمی‌رفت. قهوه می‌خوردم، یاد دامن خاکی‌اش می‌افتادم. روزنامه می‌خواندم، یاد گل های صورتی رنگش می‌افتادم. میخواستم بخوابم، یاد بازتاب باغچه‌ام در چشمان درشتش می‌افتادم. کم کم باغچه‌ام پر شد و دیگر چیزی نبود که با آن یادش را زنده نکنم. یک روز دوباره به در خانه‌ام کوبید، با هیجان به سمتش شتافتم. در را باز کردم ولی دیگر هیچ گلی در دستش ندیدم. با ترس و صدایی لرزان از او دلیلش را جویا شدم. تنها چند جمله بینمان رد و بدل شد: –«دیگر قرار نیست بهت سر بزنم و از گل‌ها مراقبت کنم» –«پس گل‌ها چه می‌شوند؟ من که گفته بودم باغبانی بلد نیستم.» –«خشک می‌شوند، کم کم باید آنها را از خاک باغچه‌ات در بیاوری و آنجا را مثل روز اول خالی کنی.» –«اما من دیگر یادم نمی‌آید باغچه‌ام بدون گل‌های رنگارنگ چه ظاهری دارد! التماس می‌کنم باز هم به خانه‌ی من بیا. خودت از من درخواست کردی در باغچه‌ام گل بکاری، حالا هم خودت میگذاری و می‌روی؟» با آن چشمان درشت که ستارگان درش نمایان بود به من خیره ماند، تنها یک کلمه گفت: –«متاسفم.» راهش را کشید و رفت، دیگر هیچ‌گاه پیدایش نشد. همان لحظه در باغچه ام باران گرفت، طوفان شد. گل ها خراب نشدند اما لبه‌های زیبای باغچه ترک برداشتند. چند روز نمی‌توانستم کاری کنم. کم کم چند گل خشک شدند، ترسناک بود. مجبور شدم گل های خشک شده را از باغچه‌ام بکنم و دور بی‌اندازم. کم کم باغچه‌ام داشت خالی میشد و من هنوز یادم نمی‌آمد باغچه بدون گل دقیقا چه شکلی بود. هنوز هرروز یاد آن دختر را می‌کردم اما هربار با غم و اندوهی همراه بود. در دل به خودم لعنت می‌فرستادم که گذاشتم برود. بعد از چند وقت، باغچه دوباره خالی شد. باغچه‌ی خودم شده بود. عجیب بود، چون به خودم آمدم و فهمیدم چند روزیست یادش نکرده‌ام. زندگی‌ام داشت عادی میشد... داشتم مثل قبل می‌شدم. هیچوقت نتوانستم لبه های ترک خورده‌ی باغچه ام را کاملا درست کنم هرچند که تلاش بسیاری کردم. به هر حال روزی آمد که ابر ها خانه ام را ترک کردند، باران بند آمد و هوا دوباره آفتابی شد. حالا من دیگر یادم نمی‌آید باغچه با گل چگونه بود، و دیگر رنگ چشمانش در خاطراتم محو شد. انگار تا به حال با همچین کسی دیدار نداشتم.