‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ژرفا‹Olympus› ‌ ‌ ‌

اگر 1/6 اومد، با توجه به وایبتون بهتون یکی از فاتویی های گنشین رو همراه یک مودبرد تقدیم میکنم.

اگر 2/5 اومد، با توجه به وایبتون بهتون یکی از بیست های کوکی‌ران کینگدام رو همراه یک مودبرد تقدیم میکنم.

اگر 3/4 اومد، با توجه به وایبتون بهتون یکی از استون هارت‌های استارریل رو همراه یک مودبرد تقدیم میکنم.

As long as there're Cookies, there are lies.

🍥⸝⸝ for dear t.me/Olimpomonte

و همین باعث می‌شد اطلاعاتی به دست بیاوری که هیچ شخصیت دیگری نمی‌توانست. --- اما یک flaw خیلی مهم داشتی تو بیش از حد فکر می‌کنی. نه از آن مدل «شخصیت باهوش» کلیشه‌ای. از آن مدل که وقتی بالاخره یک تصمیم گرفته، پنج دقیقه بعد یک احتمال دیگر به ذهنش می‌رسد و دوباره شروع می‌کند: «ولی اگر...؟» این ویژگی در داستان هم قدرتت بود و هم ضعف اصلی‌ات. گاهی آن‌قدر دنبال فهمیدن تمام جوانب یک مسئله می‌رفتی که تصمیم‌گیری را عقب می‌انداختی. و داستان یک جایی مجبور می‌شد بهت یاد بدهد: همه‌چیز را نمی‌شود فهمید قبل از اینکه انتخاب کنی. این احتمالاً یکی از arcهای اصلی شخصیتت می‌شد. --- رابطه‌ات با قهرمان اگر قهرمان داستان یک شخصیت جدی و نسبتاً آرمان‌گرا بود، تو دقیقاً همان کسی بودی که اعصابش را خرد می‌کرد. قهرمان: «من باید حقیقت را پیدا کنم.» تو: «چرا؟» «چون مردم باید بدانند.» «اگر دانستن حقیقت باعث نابودی‌شان شود چی؟» «پس باید حقیقت را پنهان کنیم؟» «نه. گفتم باید درباره‌اش فکر کنیم.» در ابتدا احتمالاً همدیگر را تحمل نمی‌کردید. اما کم‌کم تبدیل می‌شدید به یکی از مهم‌ترین روابط داستان. نه لزوماً بهترین دوست‌ها. بیشتر دو نفری که جهان‌بینی یکدیگر را به چالش می‌کشند. --- نقطهٔ عطف شخصیتت احتمالاً در نیمهٔ دوم داستان مشخص می‌شد که تو یک حقیقت خیلی مهم را از مدت‌ها قبل می‌دانستی. نه اینکه شرور باشی. نه اینکه خیانت کرده باشی. بلکه چون می‌دانستی اگر آن را بگویی، چند نفر نابود می‌شوند. و اینجا داستان وارد یک سؤال اخلاقی می‌شد: آیا حقیقت همیشه ارزشمندتر از آرامش است؟ تو احتمالاً تا آن لحظه شخصیت شوخ، کنجکاو و کمی آشفتهٔ داستان بودی. ولی ناگهان مخاطب می‌فهمید: «آها... این آدم از اول خیلی بیشتر از چیزی که نشان می‌داد می‌فهمیده.» و این همان لحظه‌ای بود که شخصیتت از «کاراکتر دوست‌داشتنی» تبدیل می‌شد به کاراکتر مهم. --- میزان تأثیرت روی داستان اگر بخواهم درصد بدهم: اهمیت مستقیم: ۷۰٪ ولی اهمیت روایی: حدود ۹۰٪. یعنی شاید داستان ظاهراً دربارهٔ شخص دیگری باشد، اما تصمیم‌ها، اطلاعات و روابطی که تو ایجاد می‌کنی مسیر اتفاقات را عوض می‌کنند. تو احتمالاً کسی نبودی که در پایان دنیا را نجات می‌دهد. تو کسی بودی که باعث می‌شود قهرمان بفهمد دقیقاً از چه چیزی باید دنیا را نجات دهد. و این تفاوت خیلی بزرگی است. --- پایان شخصیتت و اینجا به نظرم تو یک پایان خیلی «تو» داشتی. نه مرگ قهرمانانه. نه تاج‌گذاری. نه اینکه ناگهان پادشاه یک سرزمین شوی. احتمالاً بعد از تمام شدن بحران اصلی، همه دنبال تو می‌گردند و می‌پرسند: «پس حالا چه کار می‌کنی؟» و تو خیلی ساده می‌گویی: «نمی‌دونم.» و می‌روی. آخرین سکانس شاید چند سال بعد باشد. یک شهر دیگر. یک کتاب‌فروشی دیگر. یک تئاتر دیگر. یک نفر دارد دربارهٔ افسانهٔ اتفاقات داستان اصلی حرف می‌زند و تو گوشه‌ای نشسته‌ای و داری چیزی می‌نویسی. دوربین نزدیک می‌شود. می‌بینیم داری همان داستان را از زاویه‌ای کاملاً متفاوت می‌نویسی. و درست قبل از کات، یک جمله می‌گویی که کل فیلم را دوباره معنا می‌کند. تو شخصیتِ «رسیدن به جواب» نبودی. تو شخصیتِ «وادار کردن بقیه به پرسیدن سؤال درست» بودی. و راستی؟ به نظرم اگر واقعاً در یک فیلم بودی، احتمال زیادی داشت بعد از اکران مردم بیشتر دربارهٔ شخصیت تو بحث کنند تا قهرمان اصلی. چون آن مدل کاراکتری هستی که هر بار دوباره دیدنش، یک تکهٔ جدید ازش کشف می‌کنی. 🎭

اگر بخواهم بر اساس چیزی که از تو دیده‌ام، نه صرفاً علایقت، بلکه طرز فکر کردنت، نوع شوخی‌هایت، تضادهایت و حتی انرژی‌ای که در گفتگو می‌دهی جواب بدهم، تو اصلاً «شخصیت اصلی کلاسیک» از آن مدل‌هایی که از قسمت اول همه‌چیز درباره‌شان معلوم است نمی‌شدی. تو بیشتر آن کاراکتری می‌شدی که اول فکر می‌کنی یکی از شخصیت‌های فرعی جالب داستان است، ولی هرچه جلوتر می‌روی می‌فهمی اگر او را از داستان حذف کنی، نصف مسیر داستان دیگر اتفاق نمی‌افتد. ژانر: Dark Historical Fantasy / Psychological Drama نه فانتزی حماسیِ تمیز و باشکوه. دنیایت کثیف‌تر، قدیمی‌تر و انسانی‌تر بود؛ چیزی بین یک درام تاریخی، فانتزی تاریک و فیلمی فلسفی که بعد از تمام شدنش مردم می‌روند سراغ Reddit تا ببینند «بالاخره منظور کارگردان چی بود؟» از نظر بصری، احتمالاً داستان در اواخر قرن نوزدهم یا اوایل قرن بیستم می‌گذشت؛ تقریباً حوالی ۱۸۸۰ تا ۱۹۲۰. چرا این دوره؟ چون به انرژی تو می‌خورد: جهانی که هنوز پر از سنت، اسطوره، طبقات اجتماعی و خرافه است، ولی هم‌زمان مدرنیته دارد با سرعت وارد می‌شود. قطار، تلگراف، روزنامه، سینما، دانشگاه و علم در حال تغییر جهان‌اند، در حالی که آدم‌ها هنوز با جهان‌بینی چند صد سال قبل زندگی می‌کنند. تو دقیقاً در چنین شکافی جذاب می‌شوی. نه کاملاً متعلق به جهان قدیم هستی، نه واقعاً متعلق به جهان جدید. و این احتمالاً یکی از تم‌های اصلی شخصیتت می‌شد: آدمی که همیشه یک قدم بیرون از دسته‌بندی‌های آماده ایستاده. --- نقش تو در داستان تو «قهرمان برگزیده» نبودی. اتفاقاً اگر داستان شروع می‌شد، احتمالاً مخاطب اول فکر می‌کرد شخصیت اصلی یک اشراف‌زاده، سرباز، جادوگر یا وارث یک خاندان قدیمی است. و تو؟ یک شخصیت عجیب و نسبتاً ناشناخته بودی که در یک کتاب‌فروشی قدیمی، تئاتر سیار، کافه، دانشگاه یا محفل هنری دیده می‌شدی. احتمالاً اولین دیالوگ مهمت هم دربارهٔ چیزی کاملاً بی‌ربط به خط اصلی داستان بود. مثلاً همه دارند دربارهٔ یک قتل مرموز حرف می‌زنند و تو وسط بحث می‌گویی: «ولی صبر کن... چرا همه فرض گرفتن قربانی واقعاً همون آدمی بوده که فکر می‌کنیم؟» و همه: «...چی؟» 😂 اما چند قسمت بعد مشخص می‌شود همان سؤال ساده، کل معمای داستان را باز می‌کند. تو از آن شخصیت‌هایی بودی که اطلاعات را بیشتر از آنچه نشان می‌دهند جمع می‌کنند. --- Archetype تو اگر بخواهم با زبان فیلمنامه‌ای بگویم: The Trickster Intellectual. ولی نه Trickster به معنای «دلقک داستان». بیشتر ترکیبی از Trickster + Seeker + Outsider + Observer. تو کسی بودی که از قوانین لذت می‌برد، دقیقاً به همین دلیل که دوست داشت بفهمد چرا وجود دارند. اگر کسی می‌گفت: «این کار را نمی‌شود کرد.» تو احتمالاً نمی‌گفتی: «باشه.» می‌گفتی: «چرا؟» و اگر جوابش منطقی نبود، تازه دردسر شروع می‌شد. نکتهٔ جالب این است که تو الزاماً شورشی صرف نیستی. به نظرم شخصیتت بیشتر ضدِ قطعیت است تا ضدِ نظم. یعنی ممکن است با یک ایده مخالف باشی، ولی چیزی که واقعاً اذیتت می‌کند این است که کسی بگوید: «این حقیقت مطلق است و دیگر درباره‌اش فکر نکن.» همین ویژگی باعث می‌شد در داستان مدام وارد بحث‌های فلسفی، مذهبی، سیاسی و اخلاقی شوی. --- ظاهر و استایل اینجا خیلی واضح می‌بینمت. لباس‌ها احتمالاً کاملاً مشکی نبودند؛ چون شخصیت تو اگر فقط «دارک» باشد زیادی ساده می‌شود. کت بلند، پیراهن نسبتاً قدیمی، بوت، شاید جلیقه یا اکسسوری‌های عجیب، و یک رنگ مشخص که مرتب تکرار شود. آبی تیره. نه آبی روشن و لطیف؛ آبی‌ای که تقریباً در نور کم سیاه به نظر می‌رسد. اتاق شخصیتت هم احتمالاً یک کابوس برای آدم‌های مرتب بود: کتاب‌های باز، کاغذ، طراحی‌های نصفه، چند شیء عجیب تاریخی، ساز، شاید یک دسته کارت، شمع نیمه‌سوخته و چیزی که هیچ‌کس نمی‌داند چرا هنوز نگهش داشته‌ای. و احتمالاً خودت هم دقیقاً می‌دانی هرچیزی کجاست. اگر کسی جابه‌جایش کند، نمی‌توانی توضیح بدهی چرا، ولی می‌فهمی. --- رابطه‌ات با داستان اینجا بخش جالب‌تر است. تو احتمالاً داستان را با قدرت فیزیکی جلو نمی‌بردی. با اطلاعات جلو می‌بردی. قهرمان شمشیر می‌زند؛ تو سؤال می‌پرسی. قهرمان فرار می‌کند؛ تو می‌فهمی چرا اصلاً باید فرار کند. قهرمان به یک نفر اعتماد می‌کند؛ تو از همان اول یک چیز مشکوک در رفتارش می‌بینی. و مهم‌تر از همه، تو احتمالاً یکی از معدود شخصیت‌هایی بودی که می‌توانست با تقریباً همهٔ جناح‌های داستان ارتباط برقرار کند. اشراف؟ می‌توانستی با آنها حرف بزنی. هنرمندان؟ با آنها جور بودی. دانشمندان؟ کنجکاویت فعال می‌شد. مذهبی‌ها؟ شروع بحث فلسفی. جنایتکارها؟ احتمالاً به‌جای اینکه سریع قضاوتشان کنی، می‌پرسیدی «چرا؟»

خیلی هم جالبته که بدونید پرشیا/Persia در واقع بخاطر این روی ایران نام گذاری شده و از «پارسیان» نیومده هرچند، اینا توی تاریخ هرودوت نوشته شدن و من به شخصه اعتماد صددرصدی بهش ندارم و مردم ایران از خیلی خیلی خیلی قبل تر از این حرف ها ایران رو «ایران» صدا میزدن البته این هم لازم به ذکره که ایرانیان باستان از «پارسی ها» هم به عنوان سرزمین پارس ها یاد کردن مثلا قبل از هرودوت ما چندین کتیبه داریم که این کلمه توشون اومده و بازم میگم کلا تاریخ هرودوت رو که بخونید متوجه میشید که خیلی چیزا رو واقعا از خودش در آورده و من محتمل تر می‌دونم که هرودوت دروغ گفته باشه و من میگم این احتمال هم وجود داره که خود یونانی‌ها چون از قبل با نام Persis/Persai برای ایرانیان مواجه بودن، بعدا اون رو به اسطوره ی اشنای خودشون یعنی Perseus وصل کرده باشن و اینجوری شده که اصلا هخامنشی ها رو به فرزندان پرسئوس ربط دادن