‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ژرفا‹Olympus› ‌ ‌ ‌

همیشه تو روانشناسی یاد میدن که بی‌ارزش کردن درد آدمی یعنی هوش احساسی پایین یا بی احساس بودن اما من واقعا متوجه خیلی چیزا نمیشم. انسان مغز داره، توانایی تفکر و استدلال داره. هم از مظهر فلسفی هم دینی هم منطقی انسان کاملا قابلیت پیش‌بینی مسائل احساسی رو داره. این که یکی بزرگترین دردش شکست عشقی و از این قبیل باشه برام آزار دهندست. منظورم مرگ عزیز یا ترک شدن توسط خانواده نیست. منظورم دقیقا مسائلیه که ژنتیک نمیسازه، خود انسان میسازه. من اصلا نمی پذیرم اگه یکی بیاد بغل گوش من ناله کنه بگه پارتنرم ولم کرد و رفت. رفیق زندگی خیلی بیشتر از ماچ و بوسه بازی تو با دختر/پسر مردمه💔 یعنی تو واقعا اونقدر احمقی که یکی بهت یه چیزی میگه بعد انتظار داری تا آخر عمر دست در دست هم با خوبی و خوشی زندگی کنید؟ آدم خیلی وقت ها تحمل خانواده خودش، دقیقا "دلیل وجود"ش هم نداره چه برسه به یک آدم غریبه که صرف اتفاق تصمیم گرفتید باهم بخوابید. وارد رابطه شدی؟ خوش به حالت، تجربه کن، تموم میشه، گذر کن. نتونستی باهاش وارد رابطه بشی؟ تجربه کن، گذر کن. اینجوری نیست که احتمالش نباشه. من از خوندن رمان های کلاسیک رومنس خوشم میاد، چه خوب تموم بشه چه بد. از گوگوش دادن به اهنگای این مدل هم خوشم میاد. ولی هیچوقت، هیچ‌گاه و به هیچ صورت نمی‌پذیریم نهایت تصورت از درد و رنج زندگی "شکست عشقی" باشه. بزرگ شو، تو نه کرکتر اصلی انیمه‌ای، نه وجودت تو دنیای فانی ارزش داره. (الان همه بهم میگن مشکلات اعتماد داری لطفا نیاید چادر بزنید تو ناشناس من)

میدونید چرا اسکندر رو دوست دارم با این که سال های زیادی تو جنگ با ایران بود؟ چون در آخرین نبردش با ارتش هخامنشی اسکندر به آریوبرزن گفت تسلیم شه چون آریو فرمانده‌ی خوبی بود و ازش درخواست کرد در ارتش اونها خدمت کنه اما آریوبرزن گفت ترجیح میدم برای وطنم بمیرم تا اینکه با متجاوز همکاری کنم. پس از مرگ آریوبرزن در نبرد، اسکندر خیلی از پیروزی خوشحال نبود چون میدونست این جنگ ناجوان مردانه ای بوده و آری برزن و ارتش هخامنشی انسان های خوبی بودن که فقط از وطن دفاع کردن، برای همین به جای پاداش دادن به اون چوپانی که اردوگاه رو لو میده، اعدامش می‌کنه و میگه کسی که وطنش و قهرمانان رو بفروشه لیاقتش چیزی جز مرگ نیست. در آخر هم میگه "اگر روزی دیدی فردی بخاطر کشورش حاضر شد همه چیزش را فردا کند، بدان که آن شخص اهل پارس است."

«درود به مردم شریف ایران»، «به نام خدا من ژینا امینی هستم»، «بچه‌ها نخندینا»، «بارون اومد و یادم داد، تو زورت بیشتره»، «ندا نترس، ندا بمون»، «یه دل می‌گه برم برم برم»، «سلام، من مهرشاد هستم»، «من هم فرزند کسی هستم»، «توی همین موازات بودیم، دست‌مون تو دست هم بود، یهو دیدم افتاد»، «بچه‌های منو کشتن، گفتن خطای انسانی بوده»، «دارن این همه آدم رو می‌کشن که بگن یک نفرو نکشتن؟»، «سلام، به چنل یوتیوب سارینا خوش اومدید»، «حیدر حیدر کنان به بچه‌ی من شلیک کردن»، «دوست دارم الان که دارم می‌رم تظاهرات، چندوقت دیگه یه اتفاقی بیوفته»، «سپهر من کجایی بابا؟»، «مانی بابا تو برو من می‌آم»، «توی برگه نوشتن متهم اظهار پشیمونی نکرد»، «دادا برای چی نرم؟»، «بعدا اینو استوری می‌کنید می‌گید برای رفتنت زود بود»، «خب یه ۲۰۷ مشکی»، «پروانه‌ی بنفشی دیدی منم»، «اونا برای تمرین داخل کلاس بود حاج‌آقا»، «دارم می‌سوزم بابا»، «سوره‌ی آل عمران، خدا ستمگران را دوست ندارد»، «بابا حکم من اعدامه، به مامان چیزی نگو»، «حاج‌آقا اینا برای ورزش هستن»، «جون منو ازم گرفتن خانم، جون من توی اون هواپیما سوخت»، «بچه‌ی من چه گناهی کرده بود که زنده زنده توی هواپیما سوخت؟ چرا هیچکس جواب منو نمی‌ده؟»، «دیگه نمی‌ترسیم، می‌جنگیم»، «بچه‌ها، کمک»، «بچه‌ی من حتی نمی‌تونست تا سر کوچه تنها بره»، «به‌نام خداوند رنگین کمان»، «من خوبم بابا خوبم، چشمام فقط می‌سوزه، زنده می‌مونم قول می‌دم»، «بلند شو مادر، بلند شو، ببین مادرت داره می‌رقصه، بلند شو»، «بابا بسه، بسه بابا بسه بسه»، «کف خیابانم، نه ترسی دارم، نه نگرانی، حقم را می‌خواهم»، «ما تماشاگر نمی‌خواهیم به ما ملحق شوید»، «من که زود بلند شدم، پس بابایی کو؟»، «پاشو برات نون خامه‌ای گرفتم مامان، پاشو هرچندتا دوست داری بخور»، «من این حور و پری رو ۲۳ سال خودم پروردم، تو قبر نگاش کنم؟»، «این رضای پرپر شده‌ی من تقدیم به میهن»، «بابا، خیالت راحت، دوستت دارم»، «واسه خواهرزاده‌ی من، گوش کن، واسه خواهرزاده‌ی من دست بزنید»، «کاش انقدر با غیرت تربیتش نمی‌کردم که این‌طوری بشه»، «پسرش گفته چرا اسم مادرمو نمی‌خونید»، «آرام بخواب دلدار من، ای صهبای زیبای من»، «چه بارون بیاد چه برف بیاد چه بوران، مانی صفرپور به آرزوهاش می‌رسه»، «یک لحظه وصل شدم و می‌خوام بنویسم زن زندگی آزادی، برای همیشه»، «پدر من ورزشکار بود، هر روز وزنه می‌زد، اگر اینا نمی‌کشتنش، ۱۲۰ سال دیگه زنده می‌موند»، «آقا این خطو می‌شناسی؟ تیر خورده نفس نمی‌کشه»،  «ما رفتیم جلوی عراق از ناموس شما دفاع کردیم که شما بچه‌های ما رو بکشید؟»، «توی فاتحه‌ی من قرآن نذارن، مردم برقصن»، «به امید روزهای قشنگ، کنار تو»، «اندازه‌ی دنیا برنامه داشتی مامانی»، «آرزو می‌کنم سال دیگه این موقع، هیچ‌کدوممون اینجوری نباشیم»، «اگه منافق زده چرا بچه‌ی من قطعه‌ی شهدا نیست؟»، «بچه‌ها سرپرست‌شون رو توی اتفاقات اخیر از دست دادن، کسی هست نگه‌شون داره؟»، «مبین من روت پتو می‌کشیدم، نمی‌ذاشتم این‌طوری یخ بزنی»، «اگر آزاد شد، خوشحالی کن به‌جای من، جای ما رو خالی کنید، من خیلی منتظر این روز موندم»، «دارم می‌رم، نه به‌خاطر خودم، به‌خاطر پسرامون»، «جون مادرت نزن»، «خدایا ظلم تا کی؟»، «بچه‌ها تیر خوردم، نمیرم فقط»، «خدا، مست، داره تماشا می‌کنه هیبت پدر منو که داره می‌ره پیشش»، «اگه دیگه آنلاین نشدم، منو فراموش نکنید، بدونید من مفت نمردم، تو جشن آزادی اسم منو بیارید»، «توروخدا نذارید بمیرم هفته‌ی دیگه عروسیمه»، «نترسید نترسید، ما همه با هم هستیم»، «عه باباییه، باباییه»، «پاشو مادر آهنگ موردعلاقه‌تو گذاشتن»، «بهنام! بهنام!»، «توپ تانک مسلسل، دیگر اثر ندارد، به مادرم بگویید، دیگر پسر ندارد»، «سهمِ بچه‌ی من، توی مملکت من، توی وطن من، پنج تا گلوله بود»، «من یه رضا از دست دادم ولی هزارتا پسر گیرم اومد»، «اگه دستگیر شدم و یا دیگه نبودم، بدونید من همیشه در کنار مردم ایستادم»، «خب می‌شه بگید محاربه چیه لطفا؟ من نمی‌دونم قربان»، «حکم اعدام من صادر شده و این تماس خداحافظیه»، «شنیده بودم سر بی‌گناه تا پای دار می‌ره ولی بالای دار نمی‌ره، ولی دروغه»، «سکوت شما یعنی حمایت از ظلم و ظالم».

نوشیدنِ ساندیسِ شیرین را چه حاصل؟ وقتی که بر فرهادِ تلخِ تاریخت می‌نگری. بر سفره‌تان نُقلِ طلا، شهدِ تظاهر اما تو طعمِ تیشه و خون را می‌بری هر ضربه که بر شانهٔ عاشق فرود آمد فردای تو را ساخت، امروز چه می‌بری؟ شیرین شده کامت به شکرهای موقت سالِ مارا تلخ کردی، عشق دنیا را می‌بری؟

آلبرت —بفرمایید؟ (درحالی که گلویش را صاف می‌کرد در جواب تق تق در گفت.) فرانسیس +آه خدا، بیرون یخبندان است! ببین چه برفی می‌بارد! آلبرت —از زمستان متنفرم. فرانسیس +تنفر برای چه؟ آلبرت —سرد است؛ سرما باعث می‌شود بخواهم بمیرم. (سیگارش را روی لب هایش می‌گذارد و با کبریتی روشن میکند) فرانسیس +همیشه لجبازی، به بچه ها می‌مانی. آخر تا کی باید در گوش خر یاسین بخوانم؟ کمی دیدگانت را با زیبایی های جهان آشتی بده. (برف را از کت و کلاهش می‌تکاند) آلبرت —کدام زیبایی‌ها، فرانسیس؟ هیچ نمی‌بینم. فرانسیس +چون از سر لجبازی با خود عهد بسته‌ای نیمه‌ی خالی را ببینی. (دور و بر خود را می‌جوید تا لیوانی پیدا کند، و از قضا لیوانی پیدا میکند که تا نیمه در آن نوشیدنی دارد) آهان! نگاه کن! آلبرت —فرانسیس...(با زمزمه‌ای که به ندرت به گوش می‌رسد) فرانسیس +خوب این لیوان را بنگر؛ اگر تا آخر با خود درمورد عدم وجود نوشیدنی در قسمت بالایی لیوان غصه بخوری هیچ گاه دست سمت آن نمی‌بری تا باقی را بنوشی و سرخوش شوی. آلبرت —فرانسیس(کمی بلندتر) فرانسیس +چون با خود هزار جور فکر و خیال درمورد خالی بودن لیوان می‌کنی! اما من می‌توانم بنوشم؛ من با شادی آن را سر میکشم و تو در غم نیمه‌ی تهی می‌مانی. (بی اهمیت ادامه می‌دهد) آلبرت —فرانسیس! آن را ننوش. (مکث میکند و بعد با ترس به صورت آلبرت خیره می‌شود) فرانسیس +چکار کرده ای..؟ چرا لب هایت به کبودی می‌زند؟ چرا رنگ از رخسارت گریخته است؟ آلبرت — من را به نیمه‌ی پر لیوان چکار، فرانسیس؟ این باقی زهریست که قبل‌تر خورده‌ام. (سرش را با لبخند کج می‌کند و سیگار از بین انگشتانش روی فرش فرود می‌آید و آن را می‌سوزاند) -با روی هم رفتن پلک های آلبرت به پایان می رسد-