‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ژرفا‹Olympus› ‌ ‌ ‌

‌ — آیا مرگ هم طعم دارد؟

من می‌گویم مرگ مزه‌ی شکلات می‌دهد، آن تافی های کاراملی که از کودکی تا به الان بر سر مزار عزیزانمان و حتی کسانی که نمی‌شناسیم می‌خوریم. مرگ هم دقیقا مثل آنها از شیرینی زیاد به بدمزگی می‌زند و تا جان دارد به آدم می‌چسبد، دقیقا مثل تافی های کاراملی که تا مدت ها به دندان می‌چسبید و سخت تلاش می‌کردیم جدا شوند. من می‌گویم مرگ شیرین است، طعم حلوا دارد که با عطر گلاب و هل قاطی شده است؛ من می‌گویم مرگ طعم گردویی را میدهد که در خرما پیچیده شده و با کمی نارگیل تزیین شده است. اما زندگانی هم شیرین است، شادی هم شیرین است. آنها طعم هندوانه‌ی سرد در ظهر تابستان می‌دهند. طعم آبمیوه و یخ. اما مرگ هم شیرین است، ولی شیرینی‌اش متفاوت است. شیرینی‌اش طعم مرگ می‌دهد، اگر زیاد بخوری حالت را بد می‌کند، اما ما همچنان در مجالس ختم دست در کاسه‌ی شکلات فرو می‌بریم، به صاحب مجلس آب‌قند می‌دهیم و حلوا می‌پزیم. شیرینی مرگ سنگین است، نمی‌دانم توجه کرده‌اید یا نه ولی شیرینی مرگ گرم است! آن نوع که گلویت را در گرما و خشکی فرو می‌برد، نه آن که داغ باشد و بسوزاند. در کل، همه چیز مربوط به مرگ در عین شیرین بودن عجیب است. من از شکلات های مزار خوشم نمی‌آید، اما هر بار که می‌بینم مشتی بر میدارم شاید چون آن کاغذ رنگی دورشان من را جذب می‌کند. تصور می‌کنم کودکان هم همینطور باشند، اگر به یک کودک شکلات تعارف کنی او بر می‌دارد، اما همچنان تا مدتی مشغول جویدن است تا آثارش را از بین دندان ها پاک کند. شاید بعد تشنه‌اش شود، شاید گریه کند، چون به گلویش می‌چسبد. مرگ هم همین است، شیرین است اما سنگین؛ جذاب است اما چسبنده؛ و همیشه در ابهام می‌ماند.

جنوب کشور همیشه یکی از بخش های مورد علاقه‌ی منه. با این که از وقتی بهش سفر کردم چند سالی میگذره ولی هیچوقت آب شفاف دریا رو فراموش نمیکنم، نسیمی که بجای خنکی گرما رو می‌کوبید توی صورتت، درخت های نخل، شبایی که کل شهر با رقص نور پر می‌شد. حتی یادمه جزیره‌‌ی قشم که رفتیم لباس و عروسک "کیلویی" میفروختن و خیلی خیلی عجیب و باحال بود بنظرم. چه خوراکی های جالبی داشت، چه غذا های خوشمزه ای داره. منی که انقدر بد غذام و هیچی به دلم نمی‌شینه عاشق اکثر غذاهای جنوبی شدم. چه مردمی داره، چقدر مهربونن، چقدر نازن، چقدر مهمون نواز و چه فرهنگ زیبایی. به عنوان یک ایرانی، من همیشه افتخار میکنم که زیاد سفر کردم. همیشه افتخار میکنم که گوشه به گوشه‌ی فرهنگ های این کشور رو دیدم، لهجه ها رو شنیدم، با آدما آشنا شدم، غذاها رو امتحان کردم و... و همیشه اهمیت می‌دادم، همیشه برام مهم بوده. فرق نداشته کسی که در تنگنا قرار گرفته کورده، لره، فارسه، ترکه، عربه، قشقاییه و... قبل از ایل و قبیله و قوم و همه‌ی اینا «ایرانی» بودن مهمه. کمک به ایرانی همیشه در اولویته، کمک به هموطن همیشه بالاتر از کمک به بقیه‌ست. کما این که ما همه به نوبه‌ی خود تو بدبختی دست و پا می‌زنیم، ولی ایرانی هیچوقت شرف خودش رو زیر پا نمی‌گذاره. من واقعا حاضر بودم دو ساعت برق ما بشه روزی سه ساعت، چهار ساعت، پنج ساعت اما به جنوب برق برسه. ولی هیچوقت، هیچوقت شرفم به من اجازه نمیده برق من بره عراق و جنوب ایران تو اون گرما بمونه.