Nina

🔴وزیر انرژی ترکیه: ظرفیت مسیر نفتی جایگزین تنگه هرمز را به ۲.۵ میلیون بشکه در روز می‌رسانیم 🔺وزیر انرژی ترکیه با اشاره به بحران عبور و مرور کشتی‌ها از تنگهٔ هرمز گفت تحولات ماه‌های اخیر نشان داده است که جهان به مسیرهای جایگزین برای انتقال نفت نیاز دارد و آنکارا در حال مذاکره با عراق برای توسعه مسیرهای جدید صادرات انرژی است. @NinaYevsky2

🔴نتانیاهو: با توافق یا بدون توافق، ما هر کاری که لازم باشد برای تضمین آینده خود انجام خواهیم داد 🔺ترامپ بزرگترین دوست ما است، اما من می‌خواهم به صراحت بگویم که وجود اسرائیل قابل مذاکره نیست. @NinaYevsky2

🔴تاراج سهم ایران از دریای خزر؛ وقتی دستگاه قضایی در خواب زمستانی است! سکوت بس است! سال ۱۳۹۷ سندی امضا شد که طی آن، سهم تاریخی ایران از دریای خزر به تنها ۱۱ درصد تنزل یافت؛ معامله‌ای پنهانی و به‌دور از چشم مردمی که صاحبان اصلی این آب‌ و خاک هستند. حالا نیز مجلس و دولت قصد دارند همان واگذاری ننگین را دزدکی، قانونی و دائمی کنند؛ بزرگ‌ترین بذل‌وبخشش آب و خاک ایران به بیگانگان پس از رسوایی‌های عصر قاجار! در این میان، واکنش دستگاه قضایی شگفت‌آور است؛ قوه‌ای که برای کوچک‌ترین انتقادِ شهروندان، خط‌ونشان می‌کشد و دادگاه تشکیل می‌دهد، اما وقتِ رسیدگی به خیانت‌های آشکار و تصمیمات وطن‌سوز مسئولان که می‌رسد، دچار «کوررنگی ملی» و «فلج حقوقی» می‌شود! ظاهراً در قاموس این دستگاه، خیانت به کشور و معامله بر سر منافع ملی اگر از سوی «ازما‌بهتران» باشد، پیگرد قانونی که ندارد هیچ، مستوجب هیچ بازخواستی هم نیست. رصد یک خیانت ملی • شفاف‌سازی طوفانی در فضای مجازی: دریای خزر در ساعات گذشته به ترند اول توییتر فارسی تبدیل شده؛ مردم بیدارند و این بذل‌وبخشش را فراموش نمی‌کنند. • عادی‌سازی در رسانه ملی: تغییر شتاب‌زده و پنهانی نقشه خزر در صداوسیما، تلاش عریان برای عادی‌سازی این کلاهبرداری ملی است. وقت پاسخگویی است: عاملان، امضاکنندگان و تصویب‌کنندگان این قرارداد ننگین باید در دادگاهی ملی و عادلانه پاسخگوی ملت باشند. خاک و آب این کشور، ملک شخصی هیچ مسئولی نیست که آن را در حراجی‌های دیپلماتیک تاخت بزند! @NinaYevsky2

🔴ما گروگانیم.. ما گروگانیم. شاید بزرگ‌ترین دروغی که سال‌ها به ما گفته‌اند این بوده که آزادیم؛ آزادیم انتخاب کنیم، حرف بزنیم و زندگی کنیم. اما گروگان همیشه کسی نیست که دست و پایش را بسته باشند. گاهی گروگان کسی است که اجازه ندارد خودش باشد. ما گروگانیم، گروگان کسانی که نه فقط بر امروز ما، که بر فردای ما نیز چنگ انداخته‌اند. کسانی که دین ما را به گروگان گرفته‌اند، وطن ما را به گروگان گرفته‌اند و حتی حق انتخاب کردن را از ما ربوده‌اند. آنان خود را مالک حقیقت می‌دانند، گویی خدا حقیقت را یک‌جا و یک‌باره به‌نام آنان سند زده و دیگران تنها زمانی حق زیستن دارند که نسخه‌ی آنان را برای زندگی بپذیرند. برای ما تصمیم می‌گیرند چه بپوشیم و چه نپوشیم. چگونه حرف بزنیم و چگونه فکر کنیم. حتی برای صندلی‌های یک کافه در پیاده‌رو نیز تصمیم می‌گیرند. از رنگ لباس‌مان نگران‌اند، از مدل موی‌مان خشمگین می‌شوند و از خنده‌های‌مان می‌ترسند. گویی انسان آزاد، بزرگ‌ترین کابوس آنان است. بر صفحه‌ی تلویزیون می‌نشینند و برای میلیون‌ها انسان نسخه می‌پیچند؛ این را بخورید، آن را نخورید، این را ببینید، آن را نبینید، این را بگویید و آن را نگویید. سال‌هاست که به جای ما زندگی می‌کنند و از ما انتظار دارند بابت این لطف خیالی، سپاسگزار نیز باشیم. و امروز نوبت جنگ است. می‌گویند باید بجنگید. اما اگر بگویی جنگ نمی‌خواهم، ناگهان دادگاه تفتیش عقاید برپا می‌شود. باید ثابت کنی وطن‌فروشی نیستی. باید ثابت کنی ترسو نیستی. باید ثابت کنی غیرت داری. باید ثابت کنی که حق داری زنده بمانی. چه کسی گفته است که انسان برای اثبات وطن‌دوستی خود باید مشتاق مرگ باشد؟ چه کسی گفته است که دوست داشتن سرزمین، تنها از لوله‌ی تفنگ می‌گذرد؟ مگر نه این‌که وطن، همان مردمی هستند که باید زنده بمانند؟ مگر نه این‌که آبادانی یک سرزمین، مهم‌تر از ویرانه‌هایی است که نام پیروزی بر آن می‌گذارند؟ آنان جنگ را انتخاب می‌کنند و دیگران باید هزینه‌اش را بپردازند؛ یکی با جانش، دیگری با جوانی‌اش، یکی با خانه و دیگری با آینده‌اش. سهم آنان، سخنرانی و شعار است و سهم مردم، ترس و خاکستر. سال‌هاست که ما را به گروگان گرفته‌اند؛ آن‌چنان که حتی از حق مخالفت نیز باید دفاع کنیم. اگر با آنان نباشی، علیه آنان هستی. اگر سؤال بپرسی، متهمی. اگر جنگ نخواهی، خائنی. اگر سبک دیگری از زندگی را انتخاب کنی، منحرفی. آنان نه تنها حکومت بر تن‌ها را می‌خواهند، که سودای حکومت بر روح‌ها را نیز در سر دارند. اما حقیقتی هست که همه‌ی گروگان‌گیران تاریخ دیر یا زود با آن روبه‌رو شده‌اند، هیچ انسانی برای اسارت آفریده نشده است. هیچ قدرتی آن‌قدر بزرگ نیست که بتواند تا ابد حق انتخاب را زندانی کند. انسان ممکن است سکوت کند، ممکن است بترسد، ممکن است به اجبار سر خم کند، اما میل به آزادی را نمی‌توان کشت. ما گروگانیم، اما گروگان به دنیا نیامده‌ایم. روزی باید این جمله‌ی ساده را دوباره به یاد بیاوریم و با صدای بلند تکرار کنیم: هیچ‌کس حق ندارد به جای ما زندگی کند. نه برای لباس ما، نه برای اندیشه‌ی ما، نه برای صلح و نه برای جنگ. زندگی، تنها یک‌بار به انسان هدیه می‌شود و هیچ‌کس حق ندارد آن را به گروگان بگیرد. ✍️ مصطفی داننده @NinaYevsky2