『 بَعدِ آدم‌ها 』

تو هرچی شانس نیاورده باشم، تو حس ششم غوغا کردم.

یه زمانی فکر میکردم شناختن آدم‌ها سخته. فکر میکردم باید سال‌ها با کسی زندگی کنی تا بفهمی واقعا کیه؛ اما اشتباه میکردم. آدم‌ها خودشون رو توی رفتارهای کوچیک لو میدن. توی وقتایی که بهت نیاز ندارن. توی روزهایی که حالت خوب نیست. توی لحظه‌هایی که هیچ نفعی از بودنت نمیبرن. اونجاست که میفهمی چه کسی واقعا کنارته و چه کسی فقط به بودنت عادت کرده. من از خیلی‌ها ناراحت نشدم. فقط یه روز ازشون فاصله گرفتم. چون بعضی حقیقت‌ها نه دعوا میخواد، نه توضیح. فقط کافیه ببینیشون تا دیگه نتونی مثل قبل به بعضی آدما نگاه کنی.

بعضی آدما رو از دست ندادم، فقط فهمیدم هیچوقت اون آدمی که فکر میکردم نبودن.

قفلی جدیدم.

متاسفم استاد، ترم دیگه تلاشتو بیشتر کن.

یه مرحله از زندگی هم هست که بهش میگن بی تفاوتی ناشی از⁩ صبر بیش از⁩ حد؛ اینجوریه که دیگه مثل گذشته واسه نبودن ها بی قراری نمیکنی، بابت دیر جواب دادن ها ناراحت نمیشی، حساسیت هات کمتر میشه، حسودی کردنات کمرنگ تر میشه و قبول میکنی که گاهی وقتا آدما رو باید با لیاقتشون تنها بذاری.

اگر دوام آوردن خود یک هنر باشد، ما این روزها بی آنکه بدانیم در حال خلق یک شاهکاریم.

بعضی آدما فکر میکنن چون چیزی نمیگی، چیزی هم نمیفهمی. فکر میکنن چون بحث نمیکنی، متوجه رفتارشون نشدی. فکر میکنن چون اعتراضی نداری، از چیزی ناراحت نیستی. چون هنوز مثل قبل برخورد میکنی، همه‌ چیز مثل قبله. درحالی که بعضی چیزا رو آدم همون بار اول میفهمه؛ همون بار اول که اولویت نبودنش رو حس میکنه. همون بار اول که فرق بین حرف و عمل رو میبینه. آدم میبینه، ولی چیزی نمیگه. نه برای اینکه نفهمیده، برای اینکه منتظره ببینه آدم‌ها تا کجا حاضرن خودشون رو لو بدن.

و جالب اینجاست که بعضی‌ها بیشتر از چیزی که فکر میکنن، با ادامه دادنِ رفتارشون شناخته میشن.

روانشناسی می‌گه: گاهی اوقات تنها دلیلی که باعث می‌شه چیزی که غمگینت می‌کنه رو رها نکنی اینه که اون تنها چیزی بوده که تورو خوشحال می‌کرده.

‏یه بار برای همیشه قبول کنید آدم درست نمی‌ذاره ناراحت بمونی، فکر های بد کنی، قهر بمونی؛ همه چیزو برات توضیح میده و باهم حلش میکنید.