『 بَعدِ آدم‌ها 』

میلیون‌‌ها‌ انسان‌ تصمیم‌ گرفته‌‌اند‌ که‌ دیگر‌ عاشق‌ انسان‌‌ها‌ نشوند.‌ بهتر‌ است‌ که‌ یک‌ سگ‌ را‌ دوست‌ داشته‌ باشی،‌ یک‌ گربه ‌را،‌ یک‌ طوطی ‌را‌. بهتر‌ است‌ که‌ عاشق‌ یک‌ اتومبیل بشوی!‌ زیرا‌ می‌توانی به‌خوبی ‌بر‌ آن‌ها‌ تسلط‌ داشته‌ باشی‌ و‌ آن‌ دیگری‌ هرگز‌ نمی‌کوشد‌ که‌ بر‌ تو‌ چیره‌ شود.‌ این‌ رابطه‌ای‌ ساده‌ است،‌ مانند‌ رابطه‌ با‌ انسان‌‌ها‌ پیچیده‌ نیست.

شاید...

وقتی یه همسفرِ خوب داشته باشی دیگه دنبالِ رسیدن به مقصد نیستی! دنبالِ طولانی‌ترین جاده‌های دنیا میگردی... ‌‌

همه اخلاق بد دارن یکی میبینه تَرکت میکنه یکی میبینه ترکِت میده.

گویا امروز روز بدیه

شب آمد و افکارِ دلم، خسته‌تر از باد در کوچه‌ی خاموشِ سکوت، مانده به فریاد ماه از پسِ ابرِ سیاه، آرام گذر کرد اما دلِ من باز به یادِ تو تبعید هر سایه که افتاد، مرا برد به اندوه هر پنجره انگار، پر از حسرت و اندوه من مانده‌ام و شب، و هزاران غمِ بی‌نام در سینه‌ی تاریکِ زمان، بی‌خبر از آرام

از یه جایی به بعد دیگه هیچ تلاشی نمیکنی، اشکاتو حروم نمیکنی، اعصابتو بهم نمیریزی، نسبت به همه چیز خنثی میشی و میزنی به بیخیالی و میگی هرچی شد شد. اصراری برا بودنش نمیکنی، نه امیدی میمونه نه احساسی. حوصله اینکه بشینی ساعت ها بحث کنی و خودتو ثابت کنی رو نداری. مقصر تو نیستی، همه آدما از یه جایی به بعد خسته میشن. خسته از بحث، خسته از غصه خوردن و... گاهی وقتا بهترین چیز سکوته؛ سکوت خیلی چیزارو میفهمونه.

دلم میخواد زبان بخونم،‏درس بخونم،‏ورزش کنم،‏ریسرچ زیاد کنم،‏کتاب بخونم،‏ساز یاد بگیرم ‏ولی همش میخوابم، هممممممممممش میخوابم

ممنونم از چایی که تو این زندگی سخت کنارمه.

دوست داشتن یه چیزی شبیه به گم شدنه، توی یه آدم دیگه. حالا هرچی کسی رو بیشتر دوست داشته باشی، عمیق‌تر گم میشی. یه جاهایی دیگه نمیدونی برای خودت داری زندگی میکنی یا برای اون. حالا دیگه همون آهنگی رو گوش میدی که اون گوش میده. همون کاری رو انجام میدی که اون میخواد. همون حرفی رو میزنی که اون دوست داره. حالا دیگه حق داری حسادت کنی، حالا دیگه چشم به راه بودن معنی پیدا میکنه، حالا دیگه دوست داری نگران باشی. از یه جایی به بعد، اون نفس میکشه تا تو زندگی کنی. آدم برای دوست داشتن، به دلیل احتیاج نداره، اما برای زندگی کردن بهانه میخواد.